نام کتاب : دوستی ما

نویسنده : hadis_s کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

 - اَه این لعنتی رو یکی خاموش کنه. بی شعور نمی ذاره بخوابم.

سریع از جام پریدم و یادم افتاد که تنهام. مثل همیشه؛ لعنتی. به ساعت موبایلم نگاه کردم شیش بود. لبخند رو لبم نشست و از رو تختم بلند شدم و جلوی آینه میزم ایستادم به خودم چشمک زدم و سریع پریدم تو حمام اتاقم و یه دوش فوری گرفتم و اومدم بیرون موهام رو سشوار کردم و یه شلوار جین یخی پوشیدم با یه تاپ سفید پوشیدم مانتو بنفشم رو روش پوشیدم و یه آرایش مختصری کردم و به آشپزخونه رفتم چیزایی که مامان آماده کرده بود رو انداختم تو کوله ام بعدم رفتم از اتاق شالم و موبایل و دوربینم رو برداشتم و به ساعت گوشیم نگاه کردم هفت بود حتما تا الان سر و کلشون پیدا می شد گوشیم زنگ خورد.

- ذلیل بشی دختر ایشاا... خیر از جوونیت نبینی.

از صدای زنونه اشکان خندم گرفته بود صدام رو کلفت کردم و گفتم: 

-چه مرگته دادا؟

اشکان - مگه من نگفتم سرِ ساعت هفت دم در باش؟

-چته بابا اومدم.

گوشی رو قطع کردم و مهلت هر حرف دیگه ای رو ازش گرفتم سریع شالم رو انداختم رو سرم و پریدم از خونه بیرون و تا دم در دویدم. با دیدن ماشین اشکان لبخند زدم و در عقب رو باز کردم خودم رو انداختم تو ماشین.

-سلام جمیعا.

اشکان - سلام و زهر هلاهل.

-زهرهلاهل تو جونت اشی مشی.

بهار - اِ بحث نکنید. سلام عزیزم خوبی؟

- مرسی به به جونم تو خوبی هانی؟

یاسر - سلام گلی خانوم ده دقیقه تاخیر داشتیا.

-بابا یاسی جون ده دقیقه که به جایی نمی خوره. اشکان تو که دیرت شده بود پس چرا نمیری؟

بهار - صد بار بهت گفتم به من نگو به به.

اشکان - آره میگی به به یادِ خوشبو کننده توالت می افتم.

بهار سر اشکان جیغ کشید و محکم کوبوند تو بازوش، یاسرم به جیغ جیغای بهار می خندید منم مثلِ همیشه سرمو به شیشه تکیه دادم و خوابیدم.

-یسنـــــــــا.

با صدای جیغ یه نفر از خواب پریدم. دیدم اشکان ایستاده هرهر می خنده. ایستادم سر جام و به قیافه خندون اون هفت، هشتا نگاه کردم با خونسردی تمام رفتم جلوی اشکان و محکم کوبوندم تو کله اش و با سرعت دویدم و رفتم پشت مهرسا قایم شدم و اشکان تا دید پشت مهرسام دیگه از جاش تکون نخورد. مهرسا برگشت پشت سرش و منو بغل کرد و بوسید.

مهرسا - یسنا عزیزم از آخرین باری که دیدمت، دو، سه ماهی می گذره خوشگل شدی شیطونک.

از بغل مهرسا بیرون اومدم و و با نامزدش بابک دست دادم و به برادر بابک بنیامین سلام کردم و بعدم نوبت به عشق خودم تینا جون رسیدم با جیغ پریدیم تو بغل هم و همدیگه رو بوسیدم. از آخرین باری که دیده بودمش همش دو روز می گذشت. با سرخوشی همه شروع کردیم از کوه بالا رفتن. من و تینا راجع به اتفاقا سه شنبه تو مدرسه حرف می زدیم ،دو تا از دخترای کلاسمون سر دوست پسرشون دعوا کردن و ما دو تا چقدر خندیدیم به عقب برگشتم و اشکان رو سرگرم حرف زدن با بنیامین دیدم با اینکه از بابک و بنیامین بعد از اون جریان خوشش نمی ومد ولی من مجبورش کرده بودم که قبول کنه بازم تو اکیپمون بیاد و این دو تا رو از سر اجبار تحمل می کرد روح این دو تا بدبخت هم از هیچی خبر نداشت ولی یه دلیل دیگه هم داشت که می اومد اونم دیدن مهرسا جون بود. بیچاره پسرعموم تو عشق کی می سوخت. سرِ ایستگاه چهارم که رسیدیم واسه استراحت ایستادیم روی یه تخت خودمو انداختم. هر چی تو کوله داشتیم ریختیم بیرون و مشغول صبحانه خوردن شدیم.

بابک - یسنا حالا کنکورت کی هست؟

-پنج شنبه این هفته.

یاسر - پس دیگه خانوم مهندس شدی رفتا.

نیشم تا بناگوش باز شد.

-آره دیگه، تازه منو تینا می خوایم تو به دانشگاه با هم باشیم دوازده ساله که باهمیم.

اشکان - بدبخت تینا که دوازده ساله دوستش تویی.

تینا- هوی اشی مشی دوستم بهتر از تو هست. یاسر بدبختو بگو که با تو دوسته.

یاسر - همینو بگو تینا همه دوست دارن ما هم دوست داریما. 

مهرسا - بچه ها ول کنید همه ی دوستا خوبن. 

و خودش دست بهار رو گرفت بعد از صبحانه سه تا ایستگاه دیگه رفتیم بالا و بعد برگشتیم و واسه ناهار به رستوران بابای یاسر رفتیم و ناهارو تو شوخی و خنده های بچه ها خوردیم اشکان منو رسوند خونه و رفت.

از جلسه ی آزمون اومدیم بیرون. 

- تینا چطور دادی؟

تینا - عالی، تو چی؟

- منم توپ دادم، خدا کنه رتبه هامون نزدیک به هم باشه تا یه جا قبول بشیم.

تینا - آره وگرنه من بدون تو دق می کنم.

گوشیم زنگ خورد، یلدا بود.

- سلام یلدا جوونم.

یلدا - سلام دخترم کنکورت چطور بود؟

- تــــوپ بود عزیزم به میلاد بگو خودتو واسه یه ماشین باحال آماده کن که یونی تهران قبولم.

یلدا - باشه دخترم تو دانشگاه قبول شو من و بابات واست ماشین می گیریم.

- نه عزیزم شوما بایستی یه پارتی باحال بگیری ماشین ماله آق شوهرته.

یلدا - یسنا چند بار بگم این جوری حرف زدن درشان یه دختر خانم محترم نیست؟

- ای جانم شما دوباره شدین خانم دکتر؟ چند بار بگم من دخترتم منو این جوری نصیحت نکن.

یلدا - از دست تو، کی میای خونه؟

- می خوام با تینا برم یکم بگردم.

یلدا - باشه فقط زود بیا خونه.

- ای به چشم یلی جــــون. تا شب بابای.

به یلدا مهلت حرف زدن ندادم و گوشیو قطع کردم اگه مهلت می دادم می گفت تا چهارعصر نه تا شب.

تینا هم داشت به مامانش اینا خبر می داد.

- خوب تی تی کجا بریم آجی؟

تینا - بریم خرید، دوماهی هست خرید نرفتیم. اصلا با خرید روحم آرامش می گیره. 

- بزن بریم.

با تینا رفتیم میلاد نور و اول رفتیم فست فود و یه چیزی خوردیم بعدم رفتیم یه دوری بین مغازه ها زدیم من یه کفش پاشنه بلند نقره ای که کلی نگین داشت خریدم و تینا هم بi خاطر قد بلندی که داشت پاشنه بلند استفاده نمی کرد. یه کفش اسپرت مشکی خرید البته منم از همون مدل یه صورتیشو برداشتم. بعدم مانتو سورمه ای، شلوار جین سفید و شال سفید و کلی لباس خریدم تینا هم دو تا مانتو دو تا شلوار و سه تا شال خرید. از دم یه ساعت فروشی رد می شدیم که یه ساعت مردونه چشمم رو گرفت. هفته آینده تولد میران بود درسته که اینجا نیست ولی من هرسال کادوش رو واسش می خرم. با تینا رفتیم تو مغازه و از فروشنده که پسر جوونی بود ساعت رو خواستم مارک اومگا بود خیلی شیک بود البته پولشم شیک بودا. این رو باید رو دست یه پسر می دیم دو تا پسر جوون یه طرفه مغازه ایستاده بودن و داشتن دو تا ساعتو امتحان می کردن. از فکر شیطانیم خندم گرفت ساعتو برداشتم و به سمتشون رفتم. پسر اولی.

- بهراد به نظرت این بهش میاد؟

بهراد - آره بابا آرمان خیلی سخت پسند نیست.

پسر - آرمان سخت پسند نیست من که هستم.

بهراد - بیخی رادین تو، توی یه لیوان آب خوردن هم مشکل می گیری، همین قشنگه.

دست پسره که جلوش بود رو گرفتم و گفتم: 

- بذار من بهت بگم قشنگه یا نه؟

پسرا با تعجب نگاهم می کردن منم یه لبخند زدم.

- خیلی قشنگه. حالا اینو بذار ببینم اینم به قشنگی اولیه یا نه؟ 

و تند ساعت رو از دستشو در آوردم و ساعت مورد نظرم رو بستم رو دستش. خیلی قشنگ بود لبخند رضایت رو لبم نشست. 

- خیلی نازه.

و رو به پسره گفتم: 

- حالا درش بیار.

رادین - نمی خوام.

- میگم درش بیار.

رادین - من از این ساعت خوشم اومده. 

- به من چه؟ من اینو اول دیدم.

و دستم رو گذاشتم رو دستش ولی اونم با دستش دستم رو گرفت منم با ناخون خنجش کشیدم و درش آوردم.

رادین - دختره روانی.

- خودتی. 

تینا - یسنا چیکار می کنی؟

- هیچی ساعتو رو دستش پرو کردم واسه میران می خرمش.

تینا - باشه بیا برو حساب کن. 

قبل رفتن برگشتم و تو چشمای سبز پسره زل زدم و زبون در آوردم پسره با عصبانیت نگام می کرد. زیر لب کلمه روانی رو زمزمه کرد ساعت رو حساب کردم و تا شب ول گشتیم، بعدم تینا منرو رسوند خونه.

بالاخره رتبه ها بعد از این همه انتظار اومدن و انتخاب رشته هم کردیم من و تینا دانشگاه تهران معماری قبول شدیم. یوهـــو. از سه روز دیگه میریم یونی.

امروز مامان به مناسبت قبولیم پارتی گرفته همه دوستام و با دوست پسراشون دعوت کردم به اضافه ی اشکان و خواهرش و شوهر خواهرش انیس و صادق و مهرسا جونو بابک و بنیامین، یاسر و بهار و تی تی جونم با خواهرش تیبا و دختر خاله هام سارا ساناز و سامان پسرخالم با دخترداییم ویدا و داداشش وحید و اون دختر عمه های از دماغ فیل افتادم الناز و آیناز. فقط جای داداش گلم میران خالی بود. کادوی تولدش رو که گرفتم تو کمدم گذاشتم. هشت ساله کادو م یخرم و تو کمدم می ذارم هر سال میگم واسش می فرستم و هر سالم نفرستادم. دلم واست تنگ شده داداش دیوونم. به عکس چارتاییمون که تو آخرین سفر به انگلیس گرفتیم لبخند میزنم. دو ساله میران رو ندیدم. به لباسم تو آینه نگاه میکنم مثل همیشه عالی، لباس آبی نفتی دکلته که با پوسته سفیدم تضاد داره پوشیدم لباسم دقیقا همرنگ چشمامه. از اتاقم بیرون میرم و به همه خوش آمد میگم. بابا به مناسبت قبولیم بی ام و سورمه ای خریده. آخ که عاشقشم. تا شب با تمام افرادِ تو جشن یکی یه دور رقصیدم از پا درد دارم میمیرم. امشب همه چی عالی بود و من دیگه دانشجوام. هیپ هیپ هـــــورا.

یلدا - یسنا عزیزم ساعت شیشِ بیدار شو دیر نرسی روز اول.

- مامان یه کم دیگه تو رو خدا.

یلدا - مگه نمی خوای بری دانشگاه؟ تازه به تینا گفتی میری دنبالشا.

با شنیدن اسم دانشگاه نیشم تا بنا گوش باز شد و تو جام سیخ نشستم.

- آره، آره میخوام برم یونی.

یلدا به این حرف من لبخند زد و سری تکون داد و از اتاقم رفت بیرون. با اینکه خیلی خوابم میومد و همش بخاطر شب گردی دیشب بود ولی خنده از رو لبم نمی رفت. پریدم تو حموم اتاقم و همین جور که آهنگ زد بازی رو زیر لب زمزمه می کردم و می رقصیدم زیر آب.

هر بار قهر می کردی می دونستم فرداش بر میگردی آره داشتیم چند جا زنگ تفریح

ولی هر دفعه باز میومدم بکنم من از سرت باز بگم تو دلمی خوشگلمی ککتلمی

حسمو می گیری مثه کک رو لبمی همه چی شروع بشه دوباره از ندو قدمی 

گرفتی اطمینانمو تحمل می کردی تو چتیای منو تو من بود مثه سریالمو 

نگاه می کردم خوب می کرد خیلی حالمو.

صدای در منو از تو حس بیرون آورد.

یلدا - یسنا زود باش رفتی اونجا آهنگ می خونی؟

- باشه باشه اومدم مامان.

سریع خودمو یه دور دیگه شستم و از تو حمام اومدم بیرون. یلدا رو تختم نشسته بود و با نگاه سرزنش باری نگام میکرد. 

- چرا این جوری نگام می کنی؟

یلدا - مگه نگفتی تا یازده میای؟

- حالا فرق یازده با یک چیه؟

یلدا - فرقش اینه که امروز اولین روز دانشگاته و تو تازه از حمام اومدی بیرون و هیچ کاری نکردی.

- حالا روزای اول که، دانشگاه خبری نیست یکم دیر میرسم.

یلدا سری به عنوان متاسفم تکون داد و همین جور که از اتاقم بیرون می رفت گفت:

- تا یه ربع دیگه پایین باش صبحانه بخور.

سرم رو تکون دادم و لباسم رو پوشیدم یه جین زخمی با یه مانتوی کوتاه مشکی و مقنعه کرواتیم یه آرایش ملایمم کردم و سوت زنان از پله می رفتم پایین.

یلدا - بیا صبحونه بخور راه بیوفت.

- باشه راستی چرا نرفتی هنوز؟

یلدا - به خاطر تو. 

- خودم بیدار می شدم.

یلدا - آره احتمالا ساعت دوازده.

- یلدا من دوازده سال خودم هر روز بیدار شدم و رفتم مدرسه امروزم بیدار می شدم دیگه نمی خواد از کارت به خاطر من بزنی خانم دکتر.

یلدا سری به عنوان تاسف تکون داد و به سمت پله ها رفت که آماده بشه بره مطب. پوزخندی زدم و زیر لب زمزمه کردم.

- بخاطر تو.

***

تینا همین جور که تو ماشین می نشست با عصبانیت گفت:

- می ذاشتی هشت می اومدی.

تو آینه مقنعه ام رو مرتب کردم و به ساعت نگاه کردم هفت و ده دقیقه بود.

- تا یه ربع به هشت می رسونمت.

و ماشین رو با سرعت به حرکت انداختم.

تینا - به خدا من جونم رو دوست دارم دیر رسیدیم هم فدای سرت.

- برو بابا.

و هم زمان با گفتن این حرف، لایی کشیدم و ماشین رو انداختم تو کوچه پس کوچه ها.

تینا - صبح مامان به زور بیدارم کرد.

- منم، اینا اثرات شب گردی دیشبه ها.

تینا - راستی آخر شماره پسره رو گرفتی؟

- آره دیگه، دیدی چه ماشینی داشت؟ عروسک بود.

تینا - آره بابا تکه، من ندیده بودم ازش تو ایران. حالا میخوای باش دوست بشی؟

- آره دیگه اینم مثلِ بقیه سه، چهار روز دوست میشم تمامه دیگه. تو چی با صاحب اون بی ام و سبزه دوست میشی؟

تینا - آره، کثافت چشاش سگ داشت دیدی هم خودش هم ماشینش جیگر بود. میگم یسنا بیا یه کاری کنیم؟

با نیش باز جوابشو دادم.

- چیکار؟

تینا - با هیچ پسری تو دانشگاه دوست نشیم. اینجا محیط کوچیکه آبرو ریزی میشه ها. تازه تابلو هم میشیم.

نیشم بسته شد، اه گفتم حالا میگه بیا چیکار کنیم افکار شیطانی تمام وجودمو گرفته بود. گفتم حتما میگه بیا موش ببریم سر کلاس یا یه همچین چیزی.

-باشه بابا. تازشم پسرای یونی فنچن هم سنه خودمونن.

تینا - میدونم سال بالایی ها رو میگم.

رسیدیم به دانشگاه ماشین رو پارکینگ، پارک کردم و همین جور که به شیشه ماشین تکیه دادم گفتم:

- قول نمیدم ولی سعی میکنم.

تینا لبخند رضایت اومد رو لبش به چشمای مشکیش نگاه کردم و لبخند زدم. خم شدم کوله ام رو از عقب برداشتم و پیاده شدم تینا هم پیاده شد.

- میگم تی تی خوبه همه درسامون یکیه ها.

تینا - آره بابا وگرنه دق میکنم بدون تو. راستی به میران خبر دادی؟

- معلومه، گفت جایزت اینه تعطیلات میان ترمت بیای پیشم.

تینا - جدی؟ خوش به حالت. راستی کی درسش تمامه؟

- تو بیا بریم. دو سال دیگه.

تینا - به بابا میگم ببینم چی میشه.

به دانشکده که رسیدیم تو برد کلاسمون رو نگاه کردیم و رفتیم سمت کلاس، تقریبا پر بود. دختر و پسرا یه جور بد به منو تینا نگاه می کردن انگار خیلی جلف بودیم به تیپ تینا نگاه کردم یه جین مشکی تنگ با کفشای اسپرت مانتوی تنگ کوتاه سفید و مقنعه ی مشکی. نه بابا سر و سنگین بودیم آرایشامونم ملایم بود. دو تا صندلی ردیف اول خالی بود همون جا نشستیم. منو تینا یه نگاه به هم انداختیم و لبخند زدیم معنی این نگاه این بود که بی خیال اینا حسودن. چند دقیقه بعد استاد اومد و یه پشت درس داد بعدشم یه استاد دیگه و تا دوازده کلاس داشتیم.

تینا - اَه خسته شدم. تا ساعت چند کلاس داریم؟

- دو تا پنج هم یکی دیگه داریم بیا بریم سلفو کشف کنیم یه چیزی بخوریم.

تینا سری به نشونه باشه تکون داد و رفتیم سمت سلف اه اه ناهارشو دوست نداشتم.

- تی تی بیا بریم ببینم کافی شاپش کجاست؟ من نمی تونم از غذاهای این جا بخورم.

تینا - آره بیا بریم همون جا یه چیزی می خوریم تا عصر که بریم خونه.

از سلف زدیم بیرون و رفتیم سمت کافه اونجا قهوه و کیک خوردیم بعدم رفتیم کلاس بعدی هنوز کس زیادی نیومده بود. رو دو تا از صندلی های جلو پلاس شدیم چند دقیقه که گذشت بقیه هم اومدن مشغول حرف زدن با تینا بودم که صدای سلام یه نفر منو برگردوند به عقب. یه دخترِ سبزه با چشمای قهوه ای و صورتی کاملا معمولی بود.

- سلام.

- خوبی؟ من بهنازم و با دست به پسر جفتیش اشاره کرد.

- اینم داداشم بهنامه.

- منم یسنام.

تینا - تینا هستم، خوشوقتم.

با بهنام و بهناز دست دادیم و مشغول حرف زدن شدیم. از اهواز اومده بودن و دو قلو بودن. بهنام قد بلند وسبزه بود و دقیقا شبیه بهناز فقط بهناز لاغر و ترکه ای بود و بهنام هیکلی. ساعت دو استاد اومد و بعد از حرف زدن و نصیحت کردن درسو شروع کرد.

با صدای خسته نباشید استاد کلاس تمام شد. با بهنام و بهناز خداحافظی کردم و اول تینا رو رسوندم خونه بعدم خودم رفتم.

ساعت شیش با زنگ گوشیم بیدار شدم دست و صورتم رو شستم و موهام رو بستم یه آرایش ملایم کردم و شلوار جین سورمه ای تنگ با مانتوی سفیدم که تا روی زانوم بود پوشیدم مقنعه سورمه ای پوشیدم میز صبحونه آماده بود. الان یه هفته اس که میرم دانشگاه از شنبه تا سه شنبه کلاس دارم. با بهناز و بهنام هم صمیمی شدیم. توی زعفرانیه توی یه آپارتمان دو تایی تنها زندگی می کنن. پنجشنبه هم چهار تایی رفتیم بیرون. به اون پسره هم زنگ زدم اسمش کامیار، بیست و پنج سالشه، کارخونه رنگ سازی دارن و باباش تیلیاردر. یکی دو بارم با تینا باهاش رفتیم بیرون. از خونه زدم بیرون و مستقیم رفتم یونی. تینا قراره با ماشین خودش بیاد. تو پارکینگ پارک کردم. او لَ لَ چه جیگری جفت ماشینم پارکه. ماشین جفتیم یه لامبورگینی مشکی اسپرت بود. وای مامان می خوام. ماشین تینا با آخرین سرعت سمت دیگه ی ماشینم پارک شد.

- چه خبره؟ مگه سر آوردی خانوم؟

تینا - به به سلام خوبی؟ چه جیگر شدی امروز.

پشت چشمی نازک کردم و گفتم:

- بودم شوما کور بودی.

تینا خندید و گفت: 

- نه من چشام باز بود فکر کنم تو رفتی حموم داره نشون میده.

- حالا خوبه من رفتم حموم تو که هنوز تو کف حمومی هستی که پارسال خونمون رفتی. تی تی پشت سرمو نیگا.

چشای تینا تو عرض کمتر از یک ثانیه گرد شد.

تینا - مالِ کیه؟

- پسر عمو شجاع. چه می دونم؟

تینا - به نظرت صاحبشم انقدر خوشگله؟

- اگه باشه که من باهاش دوست میشم.

تینا - تو فعلا کامی رو بپا. این مال من.

- اونو دارمش. تو هم بپا سینا تو گلوت گیر نکنه این پیش کش.

با خنده و بگو مگو که صاحب این ماشین مال کی میشه به سمت دانشکده رفتیم. امروز نیم ساعت زود رسیده بودیم. تو دانشکده قدم می زدیم که صدای چند نفر توجهم رو جلب کرد.

- رسیدن بخیر داداش. اروپا خوش گذشت؟

- جات خالی حسین. یه هلوهایی بودن بابِ خودت. البته تو هم که کم جایی نبودی.

صدای خنده چهارتاشون بلند شد. زیر لب زمزمه کردم.

- ندید بدید رفته فقط دختر دیده.

تینا از این حرفم ریز خندید. صدای پسره باعث شد از حرکت بایستم.

- حالا خوبه من رفتم تو برو فکری واسه خودت بکن که نرفتی.

برگشتم سمتش و پوزخندی زدم.

- عزیزم واسه ی من هر جا بخوام برم راحته تو برو فکر کن چطوری پول واسه دور بعدت جور کنی.

از این حرفم تینا و دوستای پسره خندیدن که با چشم غره پسره ساکت شدن.

- آره حتما دیگه تا شمال رفتن و اروپا می دونی واسه همین به همین راضی هستی.

- اتفاقا من آدم زیاده طلبیم. مسافرتام هم کمتر از آنتالیا و دبی نیستن بزرگشونم لاس وگاس و سانفرنسیسکوس.

حالا دروغ می گفتما فقط سه چهار بار رفته بودم انگلیس.

- آمریکا تو خواب رفتی دیگه؟

- مگه من مثل توام که خوابام رو واسه دوستام تعریف کنم؟

حسین - رادین بی خیال داداش بیا بریم.

یکی از پسرا بدجور بهم زل زده بود خواست برم که که صدام کرد و گفت:

- تو احیانا دختر عموی اشکان زمانی نیستی؟

- و اگه باشم؟

- یسنا زمانی؟

- آره خودمم ولی تو رو نمی شناسم.

رو به تینا گفتم: 

- تی تی به نظرت من خیلی معروفم یا اشکان؟

تینا با پوزخند.

- اشکان خیلی تابلو هست. دیگه نمی خواد باش بگردیم خودشو دوستاش به درد هم می خورن.

- من مانی پورزاد هستم.

با شنیدن اسمش ابروهام رفت بالا.

- آهان داداش مانیا که با اشکان دوست بود؟

مانی - آره مانیا رو یادته؟

- آره تمامِ دوست دخترای اشکانو یادمه.

مانی با پوزخند.

- خوش به حال اشکان.

رادین - ببینم من و تو همدیگه رو جایی ندیدیم؟

- شاید تو هم دوست اشکانی.

رادین - نه نیستم.

پسر چهارمی - رادین این همون دختر پروس تو ساعت فروشی که ساعتو رو دستت بست. بعدم دستتو خنج کشید و ساعتو از دستت در آورد.

من و تینا سریع بهم نگاه کردیم و از خاطره اون روز خندیدیم. رادین زل زد تو چشمام.

- خنده داره؟

- آره کلی. راستی ساعتو واسه دوستتون گرفتین؟

بهراد با خنده نگامون می کرد.

- آره خیلی هم خوشش اومد.

به ساعتم نگاه کردم ده دقیقه دیگه کلاس شروع می شد.

- خب دیگه ما بریم. مانی به مانیا سلام برسون.

مانی - باشه تو هم سلام به اشکان برسون.

- اگه دیدیش سلام منو هم برسون.

از پسرا جدا شدیم و به سمت کلاس راه افتادیم.

تینا - چقدر رادین خوشگل بودا.

- این کجاش قشنگ بود؟ شبیه بوزینه بودا.

تینا - دلت میاد؟

سرمو به نشونه آره تکون دادم و وارد کلاس شدیم سرمو به نشونه سلام به بچه ها تکون دادم و رفتم جفت بهنام نشستم. تینا هم جفت بهناز نشست.

بهنام - سلام بر آجی یسنا.

- سلام بهنام خوبی دادا؟

بهنام - شوما که خوف باشی منم خوفم.

از این جور حرف زدن بهنام چار تایی خندیدیم. استاد اومد و تا دوازده کلاس داشتیم. بعد کلاس به سمت کافه رفتیم که یه چیزی بخوریم همین که وارد کافه شدیم چشمم خورد به اون چار تا. اَه اَه دیوونه ها. روی صندلی نشستیم و بهنام رفت که سفارش بده من یادم افتاد امروز گرسنمه و دو تا کیک می خوام. بلند شدم و رفتم پیشِ بهنام بهش گفتم، وقتی داشتم از کنار میز اون چهار تا رد می شدم رادین گفت: 

- به به یسنا خانوم شما کجا اینجا کجا؟ نکنه غذاهای سلف به معدتون نمی سازه؟ می گفتی خودم دعوتت کنم بیرون ناهار.

از حرفش لجم گرفت پسره ی پررو می خواست چیو ثابت کنه آخه؟ یه فکری به سرم زد با یه لبخند شیطانی برگشتم سمتش و گفتم:

- دقیقا رادین جون از کجا فهمیدی؟ پس تا من میرم کیفمو بردارم تو هم جمع و جور کن بریم ناهار بیرون بهم بدی.

اونا باورشون نمی شد من این حرفو زده باشم. رادین اول شکه شد ولی واسه اینکه کم نیاره بلند شد و جلو تر از من از کافه زد بیرون منم کیفمو برداشتم و در مقابل نگاه متعجب دوستام و دوستای رادین پشت سرش از کافه زدم بیرون.

رادین - خیلی پررویی.

- تعارف بگیر نگیر داره. تا تو باشی به من تیکه نندازی.

رادین - من تعارف کردم تو باید قبول می کردی؟

- نکنه پول باهات نیست؟ عیبی نداره این بار من حساب می کنم دفعه ی بعد تو.

و یه پوزخند هم چاشنی حرفام کردم. با حرص نگام کرد و گفت:

- انگار دفعه ی بعد هم وجود داره.

و به سمت ماشینش رفت. اِ اِ این ماشین خوشگله مالِ این بوزینه س؟ بوزینه واقعا چقدر بهش میاد. سوار شد منم سوار شدم و راه افتاد سمت هتل استقلال. توی راه هیچ کدممون حرف نمی زدیم. گوشیش زنگ خورد روی اسپیکر ماشین بود. جواب داد صدای یه دختر که با عشوه حرف می زد تو ماشین پخش شد.

- سلام عشقم.

رادین - سلام مینو.

مینو - خوفی رادین عسیسم؟

عق عق. 

رادین - خوبم تو خوبی؟

مینو - تو خوف باشی منم خوفم. عسیسم امشب خونه تنهایی؟

رادین - واسه چی؟

مینو - بی احساس می خوام بیام پیشت.

رادین با بیخیالی گفت: 

-باشه بیا.

و گوشی رو قطع کرد. بعد چند دقیقه دوباره زنگ خورد.

رادین - دیگه چیه؟

- سلام عزیزم چیزی شده؟

رادین - سلام عسل نه هانی داشتم با دوستم حرف می زدم. فکر کردم اونه. خوبی؟

عسل - آره خوبِ خوبم. می خوام عصر بیام پیش عشقم خوب نباشم؟

رادین - امروز؟

عسل - آره. اشکالی هست؟

رادین - بذار فردا.

عسل - باشه هر چی تو بگی.

رادین - پس فعلا.

بعد قطع کردن هر بار یه دختر زنگ می زد و رادین قول یه شبو تا آخر هفته بهشون می داد. بدبخت دخترا. خاک تو سرشون. با طعنه به رادین گفتم:

- چقدر سرت شلوغه یه وقتی هم به من بده بابا.

رادین خندید و گفت:

- خوشگلی و هزار درد سر ولی اگه تو وقت بخوای همین الان در خدمتتم.

پسره ی پرروی بوزینه. چپ چپ نگاش کردم، بی شعور.

رادین - پیاده شو. زیادم فکرتو مشغول نکن من حاضر نیستم وقتمو با تو بگذرونم ارزشش بیشتر از این حرفاس.

- برو بابا کی میاد با تو آخه؟

به سمت رستوران هتل رفتم قبل از ورود صبر کردم رادین بیاد تا دید منتظر ایستادم لبخند زد و درو باز کرد واسم. گارسون با دیدن رادین اومد جلو و گفت:

سلام آقای زامیاد، خوش اومدین. 

و رو به من هم گفت:

- خانوم خوش اومدین امیدوارم اوقات خوشی رو سپری کنید.

و ما رو به سمت میز هدایت کرد منو رادین نشستیم و سفارش دادیم. من تا تونستم سفارش دادم و رادین هی چشم غره می رفت. بعد از رفتن گارسون گفت:

- مگه از قحطی اومدی؟

شونمو با بی خیالی بالا انداختم و گفتم:

- نه می خواستم ببینم پول چقدر باهاته.

سری به نشونه تاسف تکون داد و غذاها رو زود آوردن. بعد از خوردن ناهار که نصف بشقابم باقی موند فقط یه ذره دسر خوردم و بقیه رو دست نخورده گذاشتم و یه نگاه به رادین کردم که در کمال آرامش دسرشو می خورد. همون موقع با صدای بنیامین از جام بلند شدم و مشغول خوش و بش کردن باش شدم بنیامین با خنده به رادین اشاره کرد و گفت:

- دوست پسر جدیده؟

- نه بابا آخه من با بوزینه دوست میشم؟

رادین - نه که من کشته مرده ماموتام؟

- من ماموتم؟

رادین - وقتی من بوزینم حتما تو هم ماموتی دیگه.

بنیامین - بی خیال یسنا. 

و رو به رادین که حالا ایستاده بود گفت:

- بنیامین بهداروند هستم از دوستان یسنا.

رادین - رادین زامیاد هستم ولی از دوستان یسنا نیستم از دشمناشم.

بنیامین یه لبخند به من زد و گفت:

- آره حدس زدم، فعلا من برم کار دارم.

رادین - به سلامت.

- بابای بنی. سلام به مهرسا و بابک هم برسون.

بنیامین رفت و منم رو به رادین گفتم:

- بریم دیگه ما هم. کلاس دارم.

رادین سری به نشونه باشه تکون داد. نیم ساعت دیگه کلاس شروع می شد اه حالا دیر می رسم. رادین حساب کرد و رفتیم تو ماشین که نشستم گوشیم زنگ خورد کامی بود.

- سلام.

کامی - سلام عزیزم.

- خوبی؟

کامی - مرسی تو خوبی؟

- اوهوم.

کامی - خوبه خوشگلم. امشب بریم بیرون؟

- باشه کامی. ساعت هشت بیا در خونه دنبالم.

کامی - اوکی پس می بینمت.

- بای.

گوشیو قطع کردم و یه نگاهی انداختم بهش. اوه اوه تینا کلمو می کنه ده بار زنگ زده.

رادین - امشب با دوست پسرت قرار گذاشتی؟ بدبخت می دونه با چجور آدمی دوسته؟

- نه بابا روی خوبمو نشون اون میدم مثل خود تو.

رادین - پس مثل خودم اون رو خوبت مالِ دوست پسراته.

- آره پس چی؟ می خوای فرار کنن اخلاق سگمو ببینن؟

و هر دو با هم خندیدیم.

رادین - خوشم میاد مثل خودم بدجنسی.

و یه لبخند خبیثانه زد منم جوابشو با همون نوع لبخند دادم.

یه ربع دیر رسیدم ولی استاد ننداختم بیرون بر خلاف تفکری که رادین از استاد حسینی داشت. استاد گفت برم تو کلاس و بار آخرم باشه. تا آخرِ کلاس تینا و بهناز واسم خط و نشون می کشیدن که بهشون بگم چی شد که با رادین رفتم و چه اتفاقایی افتاد. ولی من هیچی نگفتم. هم زمان با گفتن «کلاس تمام شد استاد» تینا گفت:

-خیلی بی شعوری چرا هیچی نمیگی؟

بهناز- تو که گفتی بوزینه س. حالا باش دوست شدی؟

-استپ، استپ دوستی کجا بود بابا؟

و جریانو کامل براشون تعریف کردم.

بهنام- به فکرشم خطور نمی کرد حرفشو جدی بگیری.

بهناز- دیوونه ای تو هم.

از جام بلند شدم و گفتم:

- من برم دیگه با کامی قرار دارم.

به سمت ماشینم راه افتادم که رادینو دیدم تکیه داده به ماشینش با دیدن من سری تکون داد و گفت:

- ننداختت از کلاس بیرون؟

-به کوری چشم تو نه.

رادین - چی کار به چشم من داری؟

- همین جوری.

رادین - احتمالا چشم نداری ببینی چشمام انقدر خوشگله.

- بپا اعتمادت به سقف نخوره.

در ماشینو باز کردم و سوار شدم و بدون نیم نگاهی به رادین رفتم خونه.

درو زینب واسم باز کرد.

زینب - سلام خانوم خوش اومدین.

- سلام زینب. مرسی. کی خونه س؟

زینب - تنهام خانوم.

سری تکون دادم و به سمت اتاقم رفتم یه دوش فوری گرفتم و شلوار جین سفید با مانتوی آبی نفتی کوتاه با شال سفیدم پوشیدم آرایش کردم و ساعت هشت با تک زنگ کامی رفتم دم در. با دیدنم سوتی زد و گفت:

- سلام بر عشق خودم.

-سلام کامی جون. خوبی؟

کامی - مرسی تو خوبی؟

- اوهوم.

سوار ماشین کامی شدم و با کامی به سمت دربند رفتیم تو راه از همه چی حرف زدیم. متوجه شدم لیسانس مدیریت داره و کارخونه رو خودش اداره می کنه. به دربند که رسیدیم ماشینو پارک کرد و پیاده شدیم. به تیپش یه نگاه انداختم جین توسی با استین بلند اسپرت سفید که هیکلشو خوب نشون می داد. کلا خوب بود. کلاسش به کلاسم می خورد. کنار کامی قدم زنان به سمت یه تخت رفتیم و نشستیم. کامی سفارش شام داد.

کامی - یسنا تعطیلات آخر هفته چی کارا می کنی؟

- با دوستام ول می تابیم یا می ریم کوه یا فشم.

کامی لبخندی زد.

- اکیپین؟

با بی خیالی.

- آره هشتاییم.

کامی - کیا هستن؟ 

-من بگم تو می شناسی حالا؟

کامی - بگو آشنا می شیم.

- اگه من نخوام آشنا بشین چی؟

کامی - دوست پسرتو نمی خوای به دوستات معرفی کنی؟

- مگه دوست پسرای قبیلمو معرفی کردم؟

کامی با ناراحتی سری تکون داد.

- هر جور راحتی.

اصلا دوست نداشتم به اشکان یا بقیه معرفیش کنم آخه دو روز دیگه دوستیم باهاش تموم می شد واسم دست می گرفتن. وگرنه با مامان اینا مشکلی نداشتم.

کامی - خانوادت می دونن با من دوستی؟

- می دونن دوست پسر دارم ولی نمی دونن کیه.

کامی - اگه بگم منو معرفی کن حتما میگی نه.

و یه لبخند زد منم تو جوابش یه لبخند زدم و هیچی نگفتم. خب معلوم بود پسری رو که هیچ علاقه ای بش نداشتم به یلدا و میلاد معرفی نمی کردم. حالا اگه یه مدت طولانی بود شاید، ولی یک هفته عمرا. شام رو آوردن و هم زمان کامی سوالاتی راجع به خانوادم می پرسید که از هر ده تاش من دو تاشو جواب می دادم سوالاتی مثل مامان و بابات چی کارن؟ داداشت هشت ساله انگلیس چی کار می کنه؟ رشتش چیه؟ مدرکش چیه؟ با سرهنگ زمانی نسبتی داری؟ با مینا زمانی چطور؟ فامیلی مامانت چیه؟ آدرس مطبش؟ و ... که جواب اکثر سوالاش داده نشد یا منفی بود. آخه سرهنگ زمانی عموم (بابای اشکان) مینا زمانی هم عمم بود که کارخونه رنگ سازی و رقیب کامی اینا بود. آخ آخ اگه مینا می فهمید که من با این دوستم، چی می شد؟ حال می کردا. بعد از شام یه قلیون با حال هم کشیدیم و ساعت دوازده بود که منو رسوند خونه. با وارد شدن به خونه صدای یلدا رو شنیدم.

- خسته نباشی.

به سمتش برگشتم و یه لبخند تحویلش دادم.

- پاینده باشی.

یلدا - پاینده باشی رو تو جواب زنده باشید میگن بعدم تا این وقت شب کجا بودی؟

-با دوستم شام بیرون بودم.

میلاد که از پله ها اومده بود پایین گفت:

- دوستتو ما می شناسیم؟

یه پوزخند زدم.

- آخه شما دو تا کدوم از دوستام رو می شناسید؟

میلاد - خب تو معرفی کن ما هم می شناسیم.

- کی خونه بودید که دوستمو معرفی کنم؟ آخه صبح شیش می رید تا یازده شب.

یلدا - خب عزیزم شغل ما ایجاب می کنه. حالا نمی خواد در مورد ما حرف بزنیم. بگو این پسره که باش بودی کیه؟

با کلافگی سری تکون دادم.

- گفتم که دوستمه.

میلاد - حداقل دوست پسرتو به ما معرفی کن و وقتی هم باهاش میری بیرون به ما بگو که اگه از دوستامون بمون گفتن تو رو دیدن در جریان باشیم نه مثل امشب.

- میلاد کی بهتون گفته؟

یلدا - پسر آقای فرجی.

پسره ی خل. خوبه بهش پا ندادم اومده چغلی منو می کنه. واسه همین با یه لبخند رو به بهشون گفتم:

-این می خواسته بین من با شما رو بهم بزنه آخه خودش می خواست باهام دوست بشه بش محل ندادم.

یلدا و میلاد نگاه سرزنش باری بهم انداختن. بهشون نگاه کردم و لبخندی به صورت زیبای جفتشون زدم با اینکه همیشه ازم دور بودن ولی خیلی دوستشون داشتم. 

یلدا - یسنا بلند شو برو بخواب فردا باید بری دانشگاه.

از جام بلند شدم و شب بخیری به جفتشون گفتم. میلاد اشاره داد که ببوسمش، گونش رو بوسیدم و بعدم به سمت یلدا رفتم.

- یلدا جونم اینم واسه تو که حسودیت نشه.

بعدم چشمکی بهشون زدم و در حالی که نگاه اون دو نفر بدرقم بود از پله ها بالا می رفتم.

****

-کی اس داده این وقت آخه؟

گوشیم رو برداشتم و یه نگاهی انداختم، اَه کاره تینای بیکار بود. جک فرستاد بود.

-غضنفر یه هفته به یخ نگاه می کنه و پیش خودش میگه خدا جون این کجاش سوراخه که آب چکه می کنه؟

واسش «قدیمی بود» رو اس کردم و به ساعت نگاه کردم سه بود. خواب از سرم پرید. از رو تخت بلند شدم و چراغو روشن کردم دست و صورتمو شستم می دونستم اگه بد خواب بشم دیگه عمرا خوابم ببره. لپ تاپ رو روشن کردم یه چرخی تو فیس بوک و یاهو زدم خبری نبود. فقط میران چند تا عکس جدید گذاشته بود. آخ چه داداش خوشگلی داشتم. درست شبیه خودم، فقط در قالب مردونه بود. چشمای آبی تیره، پوست سفید و موهای مشکی داشت. یکیش با دوست دخترش آنا بود. یه عکس دیگه هم آنا بین میران و دوست صمیمیش سهیل بود. سهیل و میران از بچگی با هم دوست بودن هشت سالِ پیش سهیل و خانوادش رفتن انگلیس. میران هم تصمیم گرفت واسه ادامه تحصیل و هم اینکه با سهیل باشه بره انگلیس که میلاد و یلدا بدون هیچ مخالفتی قبول کردن. با رفتن میران خیلی تنها شدم بازم خوبه تینا بودش تقریبا بیشتر از اینکه یلدا و میلاد و میران رو دیده باشم پیش تینا بودم و دیدمش. یه چرخ دیگه تو فن پیجِ چند تا خواننده زدم. به ساعت نگاه کردم اَه چرا نمی گذشت؟ چهار بود تازه تصمیم گرفتم یه نگاهی به درسای دانشگاه انداختم. من عاشق معماری بودم تینا هم اولش به خاطر من بود که اومد ریاضی ولی بعد خودش هم بهش علاقه مند شد.

با باز شدن در اتاقم به خودم اومدم، یلدا بود.

-صبح بخیر گلم بیداری؟

-آره از سه.

یلدا - دیشب بد خواب شدی باز؟ میز صبحونه آماد س اگه می خوای بیا با منو پدرت صبحونه بخور.

سری تکون دادم و یلدا از اتاق رفت بیرون پنج و نیم بود بلند شدم رفتم پایین. میلاد پشت میز نشسته بود. با صدای بلند سلام کردم.

-سلام به بابای عزیزم.

و از پشت خم شدم بوسش کردم.

میلاد - سلام عزیز دل بابا. سحرخیز شدی.

-من همیشه سحرخیزم.

مشغول خوردن شدیم.

میلاد - دانشگاه چطوره؟

-خوب و دوست داشتنی.

میلاد - روزایی که کلاس نداری یه سری به شرکت بزن بهترِ از همین اول با کارا آشنا باشی.

-اگه وقت کردم حتما.

میلاد - بهتره بچه بازیو بذاری کنار و از همین سال اول با کارا آشنا بشی. مدیر آینده این شرکت تویی.

-باشه میلاد سعی می کنم هفته ای یه بار بیام.

میلاد - خوبه تینا هم دوست داشتی با خودت بیار.

-دو تا دوست دو قلو دارم می شه اونا هم بیارم؟

میلاد – باشه بگو بیان تا باهاشون آشنا بشم.

یلدا-آخرِ هفته خونه ی لیدا دعوتیم. جایی قرار نذار.

-باشه مهمونیه؟

یلدا - تولد سامانه، اشکان اینا هم دعوتن.

-اوه اوه چه خبره پس، من لباس می خواما.

یلدا - باشه برو بگیر.

میلاد از سر میز بلند شد و به یلدا گفت: 

-خانومی بلند شو تا تو هم سر راه برسونم.

با تعجب نگاشون کردم.

-یلدا چرا با ماشین خودت نمیری؟ 

یلدا - یه هفته س خرابه.

وای من چه بی خبر بودم از ماشینش. قبلا که ماشین نداشتم مزدای یلدا همیشه زیر پام بود حالا حتی نمی دونستم خرابه.

-میلاد من امروز یلدا رو می رسونم.

میلاد سری تکون داد و من و یلدا رو بوسید و رفت.

یلدا – چی شده بهم افتخار دادی می خوای برسونیم.

از سرِ میز پا شدم که برم گفتم:

-عیبی داره مامانِ گلمو برسونم؟

یلدا - نه چه عیبی؟ فقط زود حاضر شو تا هفت منو برسونی.

سری تکون دادم و رفتم. جین توسی با مانتوی مشکی که کمربند توسی می خورد با کفش اسپرت سفید پوشیدم و آرایش کردم و تا شیش و نیم آماده شدم.

-یلدایی آماده ایی؟

یلدا از آشپزخونه بیرون اومد.

-آره عزیزم تا تو ماشینو روشن کنی کیفمو برداشتم اومدم.

سری تکون دادم و به سمت پارکینگ رفتم تا ماشینو روشن کردم یلدا اومد و سوار شد. حرکت کردم.

-خب خانوم دکتر کجا بریم؟ مطب یا بیمارستان؟

یلدا- بیمارستان.

-عمل داری؟

یلدا- آره، دو تا.

-اِ پس دو تا خانوده بیکار قراره بچشون به دنیا بیاد.

یلدا- یسنا این چه طرز حرف زدنه؟ بچه نعمته تو زندگی.

-من از بچه ها خوشم نمیاد. فکر نکنم هیچ وقت بچه دار بشم.

یلدا- یسنا این چه حرفیه دخترم؟ بچه باعث استحکام زندگی زن و مرد میشه. بعد ازدواجت خود به خود خودت به داشتن یه نی نی کوچلو تو زندگیت نیاز پیدا می کنی.

با بی قیدی شونه بالا انداختم.

- اصلا ببین ازدواج می کنم.

یلدا لبخندی زد.

- ببینیم و تعریف کنیم. یسنا؟

-جانم؟

یلدا- دوست پسرتو بهم معرفی کن.

-می دونی یلدا زیاد باهاش صمیمی نیستم و تازه هم باش آشنا شدم واسه همین نمی خوام الان آشناش کنم بذار یکم بگذره ببینم چی میشه، حالا واسه چی می خوای آشنا بشی؟

یلدا- آخه دیگه دبیرستانی نیستی که مهم نباشه با کی دوستی. ولی هر چی خودت بگی من و بابات قبول داریم عزیزم تو دختر عاقلی هستی.

-مرسی مامی جونم. راستی یه چیزی، واسه تعطیلات می خوام برم لندن پیش میران.

یلدا- باشه گلم تاریخ تعطیلاتت که مشخص شد بهمون خبر بده که ما بلیط بگیریم.

رسیدیم به بیمارستان ماشینو جلو در پارک کردم.

-بفرمایید یلدا خاونم رسیدیم. شبم بیام دنبالت؟

یلدا- مرسی عزیزم، ساعت شیش امروز میرم خونه. داییت می رسونم.

-باشه، سلام به دایی لهراسب هم برسون.

حرکت کردم سمت دانشگاه.

وای خیلی زود رسیدم که، چهل و پنج دقیقه بیکار چه کنم حالا؟ ماشینو جای همیشگی پارک کردم و به سمت کافه تریا دانشگاه رفتم. شانس آوردم بازه. یه قهوه گرفتم و نشستم. با صدای سلام کسی سرمو بلند کردم یه دختر هم سن و سال خودم جلوم بود.

-سلام.

-من فریبام از همکلاسیاتم ولی وقت نشده با هم آشنا بشیم.

دستمو بردم جلو وگفتم:

-منم یسنام، خوشبختم.

دو، سه باری دیده بودمش ولی زیاد با هم بر خورد نداشتیم. قدش بلند بود و هیکل پری داشت. پوستشم سفید بود و چشماش هم قهوه ای روشن بود. رو هم رفته قیافه خوبی داشت.

فریبا- امروز خیلی زود اومدم هنوز کسی نیامده.

-منم همین طور، راستی اهل تهرانی؟

فریبا- نه از سنندج اومدم و الان خوابگام. تو چی؟

-من اهل همین جام امروز مجبوری شد زود اومدم.

با فریبا درمورد خیلی چیزا حرف زدیم و تا یه جایی صمیمی شدیم تا یه ربع به هشت که تینا زنگ زد و رفتیم سمت کلاس. با دیدن تینا سمتش رفتم و گفتم:

-تینا واقعا بیشعوری.

تینا- جای سلام و حال و احوالته؟

-چرا دیشب بیدارم کردی احمق؟

تینا- فکر کردم گوشیت سایلنته بابا.

زیر لب بی شعوری گفتم و ردیف اول نشستم و از فریبا هم خواستم پیش ما بشینه. با اومدن بهنام و بهناز، فریبا رو بهشون معرفی کردم. با اومدن استاد دیگه حرفی نزدیم و به درس گوش دادیم. تنها عادت خوبم این بود که موقع درس فقط درس بود نه چیز دیگه.

***

بهنام- حالا بابات چه اصراری به شرکت رفتن داره؟

شونه بالا انداختم.

-چه می دونم؟ دلایل خودشو داره، شما میاین چهارشنبه ها بریم؟

بهناز- خب شرکت رفتن و تو محیط کار بودن تجربه س.

تینا سری به معنی درست بودن حرف بهناز تکون داد. اگه این سه نفر می اومدن حداقل حوصلم سر نمی رفت.

بهنام- اگه اشکالی نداشته باشه ما هم میایم.

-بهش گفتم، مشکلی نیست. حالا بلند شین بریم یه چیزی بخوریم تا کلاس بعدی.

هر چهار تامون از کلاس خالی که دیگه کسی توش نبود بیرون رفتیم توی راهرو رادین رو با مانی دیدم. مانی سری به نشونه سلام تکون داد. با سر جوابش رو دادم. وقتی از کنارشون رد می شدیم صدای رادین رو شنیدم.

-یسنا خانوم دیشب با دوست پسرتون خوش گذشت؟

از حرفش خندم گرفت خیلی پررو بود.

-مرسی رادین جون دلم می خواد بگم جای شما خالی ولی خودت که بهتر می دونی اصلا جات خالی نبود. بعدشم تو که جای بهتری بودی.

رادین- خیالت راحت به منم خیلی خوش گذشت.

-خیالم کاملا راحته چون معلومه آدمی هستی که نمی ذاری بهت بد بگذره.

رادین ابرویی به نشونه تعجب بالا انداخت.

-چه خوب منو از دیروز تا الان شناختی.

-من کلا آدم شناس خوبیم.

و راهمو گرفتم و با بچه ها رفتم به سمت کافه.

تینا- راستی امشب برنامت چیه؟

-خرید، میای؟

تینا- آره.

و خطاب به بهناز گفت:

-تو چی؟ نمیای بریم خرید؟

بهناز- نمی دونم.

بهنام- تو اگه می خوای باشون برو من میرم خونه شب میام خونه یسنا اینا دنبالت.

-خب بهنام تو هم بیا.

بهنام- نه بابا. خرید دخترونه س من رو سننه؟

-خب باشه ساعت نه خونه ما باش شام رو با هم بخوریم.

بهنام- اوکی.

بهناز- حالا می خوای چی بگیری؟

-آخر هفته تولد پسر خالمه، لباس و کادو.

بهناز- خوش به حالت تولد دعوتی.

-خب شما هم بیاین.

بهناز- نه بابا زشته.

تینا- اصلا زشت نیست بیا، خیلی خوش می گذره.

بهنام- مگه تو هم میری؟

تینا- آره بابا، با فامیلاشون دوستم.

-پس میاین دیگه؟

بهنام- تا ببینیم.

-فعلا چهار شنبه بریم شرکت بابا.

همه سری تکون دادن و بهناز و تینا راجع به مدل لباس واسه مهمونی حرف زدن بهنام هم با گوشیش ور می رفت. اَه اَه دوباره این بوزینه ظاهر شد جلوم. چه لبخند ژکوندی هم زده. بوزینه با دوستاش رفت سر میز نشست و بهراد دوستش یه چیزی تو گوشش گفت. برگشت سمت من و یه لبخند زد. همون موقع فریبا با سر و صدا وارد شد.

-یسنا اینجایی؟ چه خوب. یه خبر توپ دارم. 

ما چهار تا بش نگاه کردیم و منتظر بودیم حرف بزنه. ولی با یه لبخند پهن زل زده بود بهمون.

با کلافگی گفتم:

-چی شده فری؟

فریبا- فری یعنی چی آخه؟ بعدم تا مژدگونی ندین خبر نمیدم.

بهنام- فریبا تو خبرو بده اگه ارزش داشت مژدگونی هم می دیم.

فریبا با شیطنت ابرو بالا انداخت و گفت:

-داره. خیلی هم ارزش داره مخصوصا واسه یسنا خانوم بی حوصله.

امروز همه فهمیدن بی حوصلم.

تینا- بگو دیگه جون به لبمون کردی. خودم بهت مژدگونی میدم.

فریبا- اوکی. استاد نیامده این کلاس کنسله.

صدای بچه ها رفت بالا.

- هـــورا.

بهناز- ایول بابا. یسنا الان بریم خرید؟

تینا- آره دیگه.

بهنام- خب پس بیاین بریم ناهار بعدم شماها برید خرید من میرم خونه. شبم میام دنبال بهناز.

هر چهار تا از جامون بلند شدیم و به سمت ماشینا رفتیم.

من رستوران بابای یاسر رو پیشنهاد دادم که مورد قبول همه قرار گرفت. آخه خیلی وقت هست یاسرو ندیدم. می شد حدس زد الان اونجاس. بهش زنگ زدم.

-سلام داداش یاسی.

یاسر- به به یسنا جون چه عجب یادی از فقیر فقرا کردی؟

-اگه فقیر فقرا شمایی پس خوش به حالتون.

یاسر- آره دیگه چه کنیم؟ چه عجب. از بعد مهمونی ازت خبری نیست.

-دانشگاه و هزار دردسر. خودت که بهتر می دونی. کجایی حالا دادا؟

یاسر- رستورانم. می خوای بیای؟

-آره تا پانزده مین دیگه اونجام.

یاسر- باشه منتظرم.

گوشیو قطع کردم و راهنما زدم که بهنام و تینا هم ببینن.

***

یاسر- به به یسنا گلی، سلام تی تی جون.

-سلام یاسی خوبی؟ 

و رو به بهنام و بهناز کردم و گفتم:

-یاسر دو تا از دوستای جدیدم، بهنام و بهناز.

یاسر هم خودشو بهشون معرفی کرد و گارسون رو فرستاد که سفارش غذا بگیره و خودش گفت میره به کاراش برسه. ما هم ناهارو خوردیم و بعد از حساب کردن بهنام رفت خونه و ما هم رفتیم خرید.

***

بهناز- تینا به خدا این لباس قشنگه ها.

به تینا و بهناز نگاه کردم که در حال جر و بحث درباره ی یه لباس مشکی بلند بودن، به لباس نگاه کردم به تینا می اومد. با کلافگی گفتم:

-تینا خب برو پرو کن شاید خوب باشه منم خرید دارم الان یه ربعه اینجاییم.

تینا با چشم غره گفت:

-به خدا بهم نمیاد.

بهناز- میاد.

و هم زمان با گفتن این حرف تینا رو به داخل مغازه هل داد منم رفتم. تینا رفت که لباس رو پرو منم چرخی بین لباسا زدم. یه لباس کوتاه آبی آسمونی بود چشممو گرفت. از فروشنده خواستمش. رفتم پرو کنم. اوه اوه عالی بود فقط یقش دکلته بود که زیاد مهم نبود. درش آوردم و رفتم بیرون. تینا رو دیدم که از لباس خوشش اومده بود بعد از خریدمون از مغازه بیرون زدیم. چند قدم که رفتیم بهناز و تینا رفتن تو مغازه کفش فروشی و من بیرون ایستادم. صدای بحث یه دختر و پسر به گوشم رسید و توجهم رو جلب کرد.

دختره- رادین عزیزم من دوست دارم.

اَه اَه این بوزینه اینجا بود. گندش بزنن. 

رادین با یه لحن سرد گفت:

-خب من ندارم.

دختره با گریه گفت:

-چطور می تونی با من این کارو بکنی؟ من دوست دخترت بودم.

رادین همون موقع من رو دید. معلوم بود تعجب کرده. با کلافگی رو به دختره کرد.

-ببین سحر هر چی بین من و تو بود الان دیگه تمامه. من دوست دختر دارم.

سحر- کو دوست دخترت؟ من دختری نمی بینم.

در یه حرکت ناگهانی رادین اومد سمتم. خدا جون چی کارم داره؟ به من که رسید یه لبخند زد و جفتم ایستاد و دستشو دور شونم حلقه کرد. جانم این بوزینه داره چه غلطی می کنه؟ کی بهش اجازه همچین کاریو داده؟

رادین با یه لخند گشاد به سحر گفت:

-می بینی که این دوست دخترمه. یسنا.

سحر با گریه.

-دروغ میگی.

رادین- نه اصلا مگه تو کی هستی که بهت دروغ بگم؟

دختره تو یه قدم خودشو به من و رادین رسوند. من هنوز تو شک دروغای رادین بودم. که دختره گفت:

-رادین خیلی نامردی.

و رو به من گفت:

-دختر جون خودتو از دست این نجات بده. رادین خیلی نامرده. یه شبو که باهات گذروند واسش تمام شده ای.

با لبخند بهش نگاه کردم و گفتم:

-می شناسمش خودمم لنگه ی خودشم. 

با این حرفم گریه کنان از پیشمون رفت. با عصبانیت رو به رادین که می خندید گفتم:

-چرا گفتی من دوست دخترتم؟

رادین دستشو از دور شونم برداشت و گفت:

-اگه بدت اومد می تونستی جلوش بگی. چرا الان داری اعتراض می کنی؟

پسره ی پررو، عوضی، چطور می تونه این جوری بگه؟

-برو بابا.

رادین با خنده گفت:

-حالا مگه دوست دختر من بودن بده؟

با طعنه گفتم:

-بــله بــله اصلا هم بد نیست، این دختره سحر واسه چی داشت پس گریه می کرد؟

رادین- واسه اینکه من ولش کردم.

تینا و بهناز تازه از مغازه بیرون اومده بودن و از دیدن این بوزینه کنار من تعجب کرده بودن. به رادین سلام کردن و با تعجب به من نگاه می کردن.

رادین- خب خانوما من دیگه برم.

و قبل رفتن برگشت و به من چشمک زد. اَه اَه چندش.

تینا- این اینجا چی کار می کرد؟

شونه بالا انداختم و باهاشون واسه بقیه خریدام رفتم. ساعت هشت از بیرون شام گرفتم و با بچه ها رفتیم خونه. بهنام دم در منتظرمون بود.

درو باز کردم و با بچه ها رفتیم داخل. زینب خانوم اومد و سلام کرد غذاها رو گرفت و رفت که میزو آماده کنه. به بهنام کنترل تلویزیون رو دادم که تا ما می ریم و میایم حوصلش سر نره و با دخترا رفتیم بالا که لباس عوض کنیم.

بهناز- اِ چه اتاق با حالی داری.

لبخندی زدم.

-با حالی از خودته.

و مانتوم رو در آوردم یه تی شرت صورتی پوشیدم. دخترا هم مانتوهاشون رو در آوردن و رفتیم پایین. از دیدن یلدا کنار بهنام تعجب کردم. یادم رفته بود امشب زود میاد خونه.

-سلام یلدایی.

یلدا با دیدنم لبخند زد و گفت:

-خسته نباشید دخترا.

-مرسی یلدا.

تینا- مرسی خاله جون.

بهناز- سلام.

به بهنام اشاره کردم.

-یلدا با بهنام آشنا شدی؟

یلدا- آره عزیزم. خوب نبود دوستتو تنها بذاری.

به بهناز اشاره کردم و گفتم:

-یلدا جون اینم بهناز خواهر دو قلوی بهنامه.

یلدا به بهناز خوش آمد گفت و مشغول احوال پرسی با تینا شد. همه نشسته بودیم و یلدا درباره ی دانشگاه سوال می کرد که صدای در اومد. میلاد از دیدن ما پنج تا تعجب کرد. بلند شدم رفتم جلوش سلام کردم و کتشو گرفتم یلدا بهناز و بهنام رو به میلاد معرفی کرد. میلاد خیلی از بهنام خوشش اومده بود و مشغول حرف زدن باهاش شده بود. واسه ی شام که زینب صدامون زد همه رفتیم سر میز. اونجا از همه چی حرف زدیم و میلاد هر چهار تامونو واسه رفتن به شرکت تشویق می کرد.

آخر شب هم بچه ها رفتن.

میلاد- دوستای خوبی داری.

یلدا هم حرفش رو تایید کرد. من سری تکون دادم.

-آره ازشون خوشم میاد.

و یه لبخند زدم و شب خیر گفتم و رفتم خوابیدم.

***

-تی تی من ساعت ده شرکتم.

گوشیو قطع کرده بودم و به تیپم تو آینه نگاهی انداختم. شلوار مشکی براق با کفشای پاشنه بلند ورنی مانتوی کوتاه نارنجی و یه شال مشکی نارنجی پوشیده بودم. قرار بود امروز بریم شرکت بابا که من خواب موندم. دلیل خواب موندنم هم اون پسره ی احمق کامی و حرفاش بود. به هر حال الان بچه ها پیش بابا بودن. بدون صبحانه از خونه زدم بیرون و پشت رل نشستم تا شرکت نیم ساعت راه بود. گوشیم زنگ می خورد اَه کامی بود. جواب دادم.

-بــــله.

کامی- سلام عزیزم.

پسره ایکبیری دیگه ازش خوشم نمی اومد. دیشب به من پیشنهاد بی شرمانه میده. با عصبانیت جواب دادم. سردی هم به لحنم اضافه کردم.

-سلام.

-خوبی گلم؟

حالمو داره بهم می زنه شیطونه میگه ...

-مرسی.

کامی- مرسی منم خوبم.

-تو که همیشه خوبی.

کامی- معلومه آدم یه دوست دختر خوشگل مثل تو داشته باشه همیشه خوبه.

چاپلوس.

کامی-امشب بیا ببینمت.

-کار دارم.

کامی- ولی من دوست پسرتم و می خوام امشب ببینمت.

-مگه به حرفه توئه؟ در ضمن حرفت واسم مهم نیست.

و گوشیو روش قطع کردم. باید باهاش تمام می کردم خیلی باهاش دوست مونده بودم دیگه. از یه هفته بیشتر می شد و با اون حرف دیشبش دیگه نمی شد باهاش دوست بمونم.

ماشینو تو پارکینگ شرکت پارک کردم و با آسانسور به آخرین طبقه برج رفت.

منشی با دیدنم بلند شد. 

-سلام خانوم زمانی از این طرفا.

به دختره نگاه کردم خیلی آرایش می کرد. باید به میلاد می گفتم پرتش کنه بیرون می ترسم از راه به در کنه بابامو و به یلدا هم تذکر بدم که حواسش به استخدام منشیای میلاد باشه.

-سلام خانوم شیرانی. کار داشتم حتما اومدم دیگه. میلاد تو اتاقشه؟

یه جوری نگام کرد. یعنی میلاد بچته این جوری میگی؟

شیرانی-آره عزیزم بذار بهش بگم.

همین جور که به سمت اتاقش می رفتم گفتم:

-لازم نیست.

درو باز کردم که با نگاه سرزنش بار چند نفر رو به رو شدم. میلاد، تینا، بهنام، بهناز و سهند شایان معاون و معتمد میلاد زمانی. از ضایع شدن خودم یه لبخند پهن زدم.

-سلام به همگی.

میلاد سری به عنوان تاسف تکون داد.

- دیر کردی.

-می دونم بابا جونم بارِ آخره.

به همه دست دادم. وقتی رو به روی سهند ایستادم همین جور که دستم توی دستش بود سهند گفت:

-اشتغال به کارتو بهت تبریک میگم و خوش حالم که قرارِ شاگرد باهوشی مثل تو داشته باشم.

با تعجب نگاش کردمو شاگرد باهوش؟ منظورش چی بود؟ باهوش؟ طعنه می زد؟ این که می گفت من یه احمق به تمام معنام، که البته به جزای حرفش رسیده بود. به میلاد نگاه کردم و سرمو به نشونه ی « این چی میگه » تکون دادم. میلاد از پشت میزش بیرون اومد و دستشو روی شونه ی من و سهند گذاشت و گفت:

-عزیزم قرار تو و دوستات تو یه تیم چهار نفره به مدت یه سال زیر دست سهند آموزش ببینید.

چی؟ یه سال؟ با سهند؟ خودکشی بود. نه. با التماس به میلاد نگاه کردم. یه تجدید نظری، یه چیزی، کوفتی، زهرِ ماری. زوری لبخندی زدم و رو به میلاد گفتم:

-باید باهات تنها صحبت کنم.

میلاد- شب تو خونه وقت هست. فعلا بهتره با سهند به اتاقی که واستون در نظر گرفتیم برید.

سهند لبخندی زد و اَزمون خواست که دنبالش بریم. با التماس به میلاد نگاه کردم که جلو این فاجعه رو بگیره. می دونستم اگه قراره من زیر دستش باشم یا من سهندو می کشتم یا سهند منو می کشت. البته احتمال این که من سهندو بکشم بیشتر بود ولی از اینکه بدون هیچ انتظار قبلی با سهند رو به رو شدم ترسیده بودم احتمالا سهندم اینو احساس کرده بود چون اومد قدماشو با من تنظیم کرد و بهم گفت:

-نترس کوچولو فعلا قصد انتقام گرفتن ازت رو ندارم کارتو بعدا جبران می کنم.

یه پوزخند زد و خواست بره که رو بهش گفتم:

-من نترسیدم فقط از این ناراحتم که قراره یه سال چهارشنبه هام زیر دست تو حروم بشه.

و با چند قدم ازش فاصله گرفتم و به سمت تینا رفتم. تینا دستمو تو دستش گرفت و با حالت پرسش نگام کرد آروم زیر لب بهش گفتم:

-بعدا بهت میگم.

سهند ما رو به یه اتاق که چهار تا میز طراحی و دو تا کامپیوتر بود، برد. ما پشت میزا نشستیم و سهند روی تخته ی هوشمند اتاق شروع به یاد آوری پایه های معماری کرد. کلاسای دانشگاه و استادا کم بود، سهندم اضافه شد. تا ساعتِ یک، یه بند حرف زد و بعدم گفت:

- خسته نباشید بعد ناهار ادامه می دیم. 

وقتی از اتاق بیرون رفت با صدای بلند اداشو در آوردم.

-بعد از ناهار ادامه می دیم. پسره عوضی فکر کرده کیه؟ همش تقصیره میلاده.

بهنام با خنده برگشت سمتم.

-چته تو از وقتی اومدی بی اعصابی؟

با حرص گفتم:

-می خواستی چی بشه؟

و داد زدم.

- یک سال تحملش کنم.

تینا- حالا مگه چی شده؟ آقای شایان بدبخت چی کارت کرده مگه؟

یاد اتفاقای چند ماه پیش که اومده بودم شرکت، افتادم و باعث شد عصبانیتم تشدید بشه.

-چی می خواستی باشه؟ فقط ازش خوشم نمیاد، پسره ی پررو نمی دونی باهام چی کار کرده که.

بهناز- خب بگو چی کار کرده؟

-پارچ آب رو جلو چند تا از مهندسای شرکت روم خالی کرد.

با این حرفم خندشون گرفت.

-چیه تصور من که مثل موشِ آب کشیده شدم خنده داره؟ آره حق دارید.

تینا با خنده گفت:

-خب بگو چی کارش کردی که روت آب ریخت؟

با لحن حق به جانبی گفتم:

-هیچی جلو یکی ضایعم کرد و بهم گفت احمق، منم نقشه ای رو که باید تحویل می داد نابود کردم بعدش رفتم تو جلسه که ضایع شدنشو ببینم که پارچو روم ریخت منم واسه اینکه این کارشو بی جواب نذارم چهار تا تایر ماشینشو پنچر کردم و رو ماشینش خط انداختم همین.

اول بهنام بعدم دخترا زدن زیر خنده، بهنام با خنده گفت:

-من جاش بودم می کشتمت. آب که خوبه.

بهناز سری تکون داد و گفت:

-حق با بهنامه تازه آب نماد روشنایی هستش.

تینا- بی خیال بابا بیاین ناهار آوردن بخوریم بعدا در مورد این آقای شایان حرف می زنیم.

ناهار رو همراه با خاطراتی که بهنام و بهناز از دوران کودکیشون تعریف می کردن خوردیم.

***

یکی از بهترین خبرای اون روز می تونست این باشه که سهند یه کاری واسش پیش اومده باشه و مجبوری رفته باشه. وقتی میلاد این خبرو داد من جیغ زدم. نیم ساعت بعد بهناز و بهنام رفتن و تینا هم که شب خونه خالش اینا دعوت بود رفت منم از میلاد خداحافظی کردم و رفتم انقلاب که دو تا از کتاب های خودم و تینا که نگرفته بودیم رو بگیرم. توی کتاب فروشی به جز کتابای درسی دو تا رمان هم خریدم. به خودم قول دادم که بخونمشون. با صدایی که پشت سرم شنیدم یکه خوردم.

-یسنا باورم نمی شه اینجا می بینمت. 

و با لحن طعنه داری ادامه داد:

- تو که کار داشتی.

با بی خیالی به سمت کامیار برگشتم. با لحن سردی باهاش حرف زدم.

-تو اینجا چی کار می کنی؟

کامی- خب منم اومدم کتاب بگیرم.

-اوه چه تصادفی.

به سمت فروشنده رفتم و کتابا رو گذاشتم که حساب کنم.

کامی- یسنا باید باهات حرف بزنم.

با بی خیالی به سمتش برگشتم.

-حرفی واسه گفتن باهات ندارم.

کامی پوزخندی زد و با لحنی که سعی می کرد عصبانیتش رو کنترل کنه گفت:

-چیه یسنا خانوم ازم خسته شدی؟ تاریخ مصرفم تمام شد؟ اسباب بازی بهتری پیدا کردی؟ یسنا بهم بگو چرا از پیشنهادم ناراحت شدی؟ خب من یه مردم و نیاز دارم و حقمه از دوست دخترم همچین چیزی بخوام.

هیچی بهش نگفتم و از کتاب فروشی زدم بیرون اونم پشت سرم اومد و داد زد.

-یسنا.

محلش ندادم و به سمت ماشینم رفتم.

کامی- یسنا صبر کن.

و دوید از پشت بازوم رو گرفت. منو به سمت خودش برگردوند. نگاهش نکردم و تقلا می کردم بازوم رو از دستای قویش در بیارم.

کامی با لحن ملتمسی گفت:

-ببین یسنا اشتباه کردم درست، ببخشید نباید این حرفو می زدم. الان واسه زدن این حرف زود بود. ولی خب تو دوست دخترمی و من نمی خواستم برم با کس دیگه بهت خیانت کنم.

با پوزخند توی چشماش زل زدم.

-فکر کردی چون دوست پسر دارم یه هرزه ام؟ چی فکر کردی در مورد من؟ هر چی هم بود دیگه تمام شد تو دیگه دوست پسرم نیستی.

کامی- ولی تو باید مال من بشی.

-من مال کسی نیستم.

کامی اون دستشم به اون یکی بازوم گذاشت و منو تو بغلش کشید. کتابام از دستم افتاد. سعی می کرد منو ببوسه و منم تقلا می کردم که نذارم این کارو بکنه. هیچ دلم نمی خواد این پسره ی چندش رو که علاقه ای بهش ندارم ببوسم.

خدا یا نذار این اتفاق بیفته من از این پسره متنفرم یعنی یکی نیست که بیاد منو نجات بده؟ چشمامو بستم. نمی خواستم این لحظه های چندش آور رو ببینم. همین که منتظر بودم لبای کامی روی لبام قرار بگیره و همین جور تقلا هم می کردم. در کمتر از ثانیه احساس کردم دستای کامیار از دورم کشیده شد و چیزی رو زمین افتاد. چشمام رو باز کردم. در کمال تعجب رادین رو دیدم که با عصبانیت به من نگاه می کرد. دنبال کامی گشتم روی زمین افتاده بود. رادین با عصبانیت به سمت کامی رفت و گفت:

-بار آخرت باشه به دوست دختر من نزدیک میشی.

کامی- دوست دختر تو؟ تا الان که دوست دختر من بوده.

رادین با پوزخند گفت.

-مگه نشنیدی چند دقیقه پیش چی گفت؟ دیگه دوست دخترت نیست.

و بعد به سمت من اومد و کتابا رو جمع کرد و سوییچ ماشینو از دستم کشید. کامی از سر جاش بلند شد ولی قبل از اینکه بره با عصبانیتی در حد انفجار داد زد.

-یسنا یه روز انتقام خیانتت رو ازت می گیرم.

و نگاهی به رادین انداخت و رفت. آش نسوخته و دهن نخورده چی گفتم من. ضرب المثل ساختما. نابغه ام من. با بی خیالی شونه بالا انداختم.

رادین- یسنا سوار شو من رانندگی می کنم.

سوار ماشین شدم. خوشحال شدم که رانندگی نمی کنم آخه نه حوصله داشتم نه اعصاب. نمی دونم اگه رادین نبود چی کار می کردم و رادین اصلا منو از کجا دیده بود؟ به نیم رخ متفکرش که در حال رانندگی به جلو زل زده بود نگاه کردم. لبای قلوه ای، دماغ قلمی، چشمای سبز درشتش و پوست برنز. فکر کنم باید یه اعترافی بکنم رادین خوشگله نه که خوشگل باشه جذابه نه نه. اصلا به من چه؟ مبارکه صاحبش. اَه منم که خود درگیری مزمن دارم. موهاشو فشن زده بود و یه مقدارش روی پیشونیش بود. دلم می خواست تو موهاش دست بکشم و همه رو خراب کنم.

با صدای رادین از فکر بیرون اومدم.

-خوشگلی و هزار دردسر چی کار کنم همیشه باعث می شه دخترا بهم زل بزنن؟

از این حرفش و طعنش ابروهام بالا رفت.

-بهت نگاه می کردم و فکر کردم تو رو کجا دیدم یادم افتاد شبیه اون گربه ی همسایمونی با این چشای سبزت.

رادین با این حرفم لبخند شیطانی زد.

-خوبه من شبیه اون گربه همسایم، تو که موشی.

با اعتماد به نفس کامل گفتم:

-نخیرم من شیرم.

رادین با لحن موذی گفت:

-نه عزیزم تو موشی دیدی که تو تله آقا گربه بودی اونم که داشت لقمه چرب و نرمت می کرد شانس آوردی من رسیدم نجاتت دادم.

با عصبانیت کیفم رو برداشتم و به شونش کوبیدم. رادین ماشین رو کنار خیابون پارک کرد و کیفم رو ازم گرفت و پرت کرد صندلی عقب، بعدم با خنده گفت:

-مگه دروغ میگم؟

با حرص گقتم:

-نخیرم شما اصلا دروغ نمی گی. اصلا کی گفت خودتو بندازی وسط؟ شاید من می خواستم ببوسمش. اصلا شاید دوست داشتم بفهمم لباش چه طعمی داره.

رادین ابروش رو با شیطنت بالا انداخت.

-لبای اون زیاد قشنگ نبودن تازه بد مزن اگه می خوای کسی رو ببوسی منو ببوس قول میدم از طعم لبام لذت ببری.

و خودش بهم نزدیک شد. من به لباش زل زدم، خیلی ناز بودن دلم می خواست ببوسمشون و بفهمم چه طعمی دارن تو چشمای سبزش نگاه کردم که با کنجکاوی منتظر عکس العمل من بود. می خواستم منم بهش نزدیک بشم و با یه دست اونو سمت خودم بکشم و ببوسمش ولی یه دفعه به خودم اومدم و جیغ زدم و اونم با خنده خودشو کشید عقب و ماشینو روشن کرد و گفت:

-خب کجا میری؟

با حق به جانبی گفتم:

-مثل اینکه ماشین منه ها، تو باید پیاده بشی من هر جا خواستم میرم.

با شیطنت گفت:

-حالا یه امروزتو با من بگذرون چی می شه؟

پسره ی پررو. شیطونه میگه بزن فیسشو خراب کن. نه بذار یه روز باهاش باشم ببینم چه جوریه؟ با شیطنت ابروم رو بالا انداختم و توی نگاه شیطونش زل زدم و گفتم:

-مهمون تو؟

با گیجی پرسید.

-چی مهمون من؟

-گفتی امروز با تو باشم هر چی خواستم بگیرم مهمون تو.

منظور حرفمو که فهمید خندش گرفت ولی گفت:

-باشه مهمون من ولی هر جا خودم بردمت.

پسره ی بی شعور چنان گفت به انتخاب من. گفتم حالا کجا می برتم. اینم فهمید من فقط هیکل گنده کردم و عقل ندارم برداشته من رو آورده شهر بازی. حالا نه که از شهربازی بدم بیادا اتفاقا عاشقشم ولی خب ... اصلا بی خیال. می ریم عشق و حال.

به سمت رادین برگشتم.

-خب اول بریم کدوم بازی؟

رادین- خب رنجر به نظرم خوبه، فقط ...

مکث کرد و با موذی گری ادامه داد:

- نمی ترسی که؟

چنان نگاهی بهش کردم که حساب کار دستش اومد که من از هیچی نمی ترسم. لبخندی زد و یه دفعه دستم رو گرفت تو دستش و کشید. 

رادین- پس بزن بریم.

و چشمکی زد و حرکت کرد منم دنبالش حرکت کردم. یعنی تقریبا کشیده شدم. رفت سمت باجه ی بلیط فروشی و بلیط خرید.

با ذوق اومد گفت:

-خب بزن بریم رنجر.

رفتیم سوار رنجر شدیم.

-اَه چرا این لعنتی بسته نمی شه؟

رادین برگشت سمتم و با آرامش کمربند رو ازم گرفت و خم شد بستش. وقتی سرش رو بالا آورد صورتمون تو نزدیک ترین فاصله بهم قرار گرفت و چشمامون فقط چشمای هم دیگه رو می بینه و الان من ... فقط دوست دارم دنیا بایسته تا بتونم راز چشماش رو پیدا کنم. چشمایی به سبزی جنگل به آرامی یک سکوت شب.

با صدای مسئول بازی من و رادین به خودمون اومدیم و رادین خودشو عقب کشید و سر جاش صاف نشست و کمربند خودشم بست بعدِ یک مین رنجر حرکت کرد نمی دونستم از وحشت جیغ بزنم یا از هیجان. رادین با صدای بلند به جیغ من و اطرافیان می خندید، پسره ی خل و چل اصلا نمی ترسه. اینو ول کن اصلا ارتفاع رو به چسب و با هیجان شروع به جیغ کشیدن کردم.

________________________________________

بالاخره ایستاد. انقدر جیغ کشیده بودم که بدنم سست شده بود و دستام می لرزید هر کاری کردم کمربند باز نشد رادین دوباره خم شد و این بار کمربندو باز کرد. ازش تشکر کردم و سعی کردم سرِ پا بایستم اما سرم گیج می رفت و با اون کفشای پاشنه بلند غیر ممکن بود. دست رادین زیر بازوم قرار گرفت و منو کشید تو بغلش و محکم نگه داشت. انگار قرار بود فرار کنم. با هیجان به رادین گفتم:

-خیلی با حال بود.

رادین با اخم گفت:

-خیلی با حال بود که الان نمی تونی بایستی؟

سرمو تکون دادم و با کمکش کمی راه رفتم با اینکه بهتر شده بودم اصلا سعی نکردم خودمو از تو بغلش بکشم بیرون. آغوشش رو دوست داشتم نمی خواستم از تو بغلش بیام بیرون. رادین اولین پسری بود که خودمم می خواستم تو بغلش باشم. لبخندی زدم از این فکرم. که صدای رادین منو از تو رویا بیرون آورد.

-خوش می گذره؟

نفسش به گوشم می خورد و بدنم داغ می شد. سریع خودمو از تو آغوشش کشیدم بیرون و با اخم گفتم:

- چندان جای با حالی نبود.

و سرم رو گرفتم پایین و رفتم هنوز دو قدم نرفته بودم که با کله رفتم تو بغلِ یه نفر. با تعجب سرمو بالا گرفتم، یه پسر جوون بود که داشت می خندید. خودمو از تو بغلش کشیدم بیرون که گفت:

-بودی حالا.

-نه مرسی. زیاد جای با حالی نبود.

و عقب برگشتم سمت رادین که با اخم نگاهم می کرد. بدون اینکه توضیحی بخواد آروم گفتم:

- حواسم نبود.

رادین- مگه من حرفی زدم؟

با من من گفتم:

-نه. فقط ... اصلا هیچی ول کن. حالا کجا بریم؟

کنار هم شروع کردیم قدم زدن چشمم به سفینه افتاد به رادین نگاه کردم که یه لبخند از اون دختر کشاش نشونم داد و رفت بلیط بگیره.

***

رادین- دیگه خسته شدم تقریبا تمام بازیای اینجا رو رفتیم.

با خنده نگاهش کردم.

-پس بریم شام.

چشاش گرد شد.

-تو هنوز جا داری؟

سرم رو به نشونه آره تکون دادم و گفتم:

-تازه خیلی گرسنمه.

رادین با تعجب گفت:

-بعد از خوردن اون همه چیپس، پفک، ذرت بو داده، لواشک و پشمک و اون یخ در بهشتا هنوز جا داری؟

-اِ رادین حتما جا دارم دیگه. شام کجا بریم؟

سری به نشونه تاسف تکون داد و به ساعتش نگاه کرد. پرسیدم.

-عجله داری؟

رادین- نه. بریم رستوران شام.

-رستوران نه دلم پیتزا می خواد بریم فست فود.

سرشو تکون داد و جلوتر از من راه افتاد چند تا دختر رو دیدم که با حسرت به رادین نگاه می کردن حسودیم شد و دویدم تا بهش برسم بعدم دستشو گرفتم. برگشت نگام کرد و یه لبخند خوشگل زد و دستمو فشار داد. با اینکه رادین هیچ نسبتی باهام نداشت ولی نمی دونم چرا احساس مالکیت بهش داشتم. وای به حال اینکه بخواد نسبت داشته باشه.

***

رادین- داداشت هشت ساله انگلیس چی کار می کنه؟

یه قاچ از پیتزام برداشتم و قبل از اینکه بذارم تو دهنم گفتم:

-دانشجوئه دیگه.

رادین- چه رشته ای؟

لقمه ام رو قورت دادم و به رادین گفتم:

-اَه چقدر سوال می کنی.

رادین با حالت حق به جانبی گقت:

-خب هیچی ازت نمی دونم.

-مگه من از تو چیزی می دونم؟

رادین- خب بپرس که بگم.

-مگه مهمه که بدونم؟ تو هم اگه کنجکاوی راجع به من بدونی یه بار دعوتت می کنم خونمون.

رادین اومد جوابمو بده که گوشیش زنگ خورد.

-بله.

-...

-سلام تو خوبی؟

-...

-نه با یکی از دوستام بیرونم.

-...

-یه شب دیگه.

-....

-ببین امشب اصلا حوصله ندارم.

-...

-به تو ربطی نداره با کی بیرونم.

-...

-من دلیلی واسه توضیح بهت ندارم. بای.

و گوشیو قطع کرد. معلوم بود یه دختره. حالا شایدم یه پسر بود. اصلا به من چه که فکرمو مشغول کنم؟ مهم شکمم بود. هر دومون تو سکوت می خوردیم که یه صدا با ناز باعث شد سمت رادین رو نگاه کنم.

-سلام رادین جون.

اَه این دختره کی هستش؟ رادین از جاش بلند شد و با دختره دست داد ولی دختره خودشو انداخت تو بغلش و بوسیدش. بی شعور کم مونده بود تو ملاء عام از رادینم لب بگیره. رادینم؟ مگه رادین مال منه؟ توهم زدما. اَه رادین دختره رو از تو بغلش کشید بیرون که دختره گفت:

-وای عزیزم دلم واست یه ذره شده.

بعد نگاهی به من انداخت که با بی خیالی پیتزامو می خوردم و گفت:

-نمی دونی چقدر دوست داشتم ببینمت دوست داشتم دوباره با هم باشیم آخه از وقتی رفتی مسافرت نشد که دیگه همو بینیم.

رادین- سونیا تو لطف داری. 

بعد نگاهی به من کرد و گفت:

-بذار دوست دخترمو بهت معرفی کنم.

جانم؟ این جدی جدی باور کرده دوست پسرمه ها.

رادین به سمت من اومد دستشو دراز کرد و منم بلند شدم. دستشو انداخت دور کمرم. تو کمتر از ثانیه احساس کردم وجودمو آتیش زدن. نمی دونستم حس خوبیه که انقدر به تماس بدنی با رادین حساسم یا بده.

رادین رو به سونیا گفت:

-دوست دخترم یسنا.

سونیا که معلوم بود لبخند رو لبش مصنوعیه اومد جلو و دستشو دراز کرد منم دستمو گذاشتم تو دستش و در جواب لبخند شکست خوردش لبخند پیروزی زدم و گفتم:

-خوشوقتم عزیزم.

تو یه حرکت سونیا منو کشید تو بغلش و تو گوشم گفت:

-زیاد خوش حال نباش تو هم واسه رادین یکی مثل بقیه. دو روز باهات بازی می کنه وقتی کامش و گرفت، بازی تمامه.

-خیالت راحت من نمی ذارم کسی بازیچم کنه. خودم عادت دارم بقیه رو بازی بدم.

و از بغلش اومدم بیرون ولی قبل از اینکه بشینم گفتم:

-گلم متاسفم که باید بگم دیگه روزای خوشت با رادین تکرار نمی شه. چون رادین صاحاب داره.

و به رادین لبخندی زدم سونیا هول هولکی با من و رادین خداحافظی کرد و رفت. ما هم سر جامون نشستیم. به رادین نگاه کردم اونم به من نگاه کرد و هر دو زدیم زیر خنده.

-مسخرس.

رادین- داریم بقیه رو بازی می دیم. خودمونم به بازی گرفته شدیم.

چشمامو ریز کردم و گفتم:

-همش تقصیره توئه که اون روز به اون دختر گفتی من دوست دخترتم. حالا هر جا می ریم یکی می بینتمون یا تو دوست پسر منی یا من دوست دخترت.

رادین- حالا که چیزی نشده. اتفاقا با حاله. قیافه دختره رو دیدی؟

سری تکون دادم و به ساعتم نگاه کردم یازده بود. رادین بلند شد بره حساب کنه. به گوشیم نگاهی انداختم یه اس از یلدا داشتم.

-سلام من امشب بیمارستان می مونم. میلاد هم بعد از ظهر واسه کار مجبور شد بره شیراز فردا عصر واسه مهمونی شب میاد. درها رو قفل کن. دوست دارم.

اَه لعنتی دوباره امشب تنهام از تنهایی متنفرم. کاشکی زودتر می گفتن حداقل برم خونه تینا اینا. اَه اونا هم که نیستن. رادین برگشت. منم با قیافه ناراحتم بلند شدم که بریم وقتی تو ماشین نشستیم. رادین نگاهی بهم انداخت و ماشینو حرکت داد. سرمو به صندلی تکیه دادم و گفتم:

-برو سمت خونه خودتون اول تو که پیاده شدی من میرم.

رادین- نمی خواد. خودم تو رو می رسونم. تو خونه نگرانت میشن دیر بری.

با لحن تلخی گفتم:

-کسی منتظرم نیست که بخوان نگرانم بشن.

هیچی دیگه نگفت و فقط به منطقمون که رسید آدرس خواست.

دم در ایستاد. برگشتم سمتش و لبخندی زدم و گفتم:

-مرسی رادین خیلی خوش گذشت.

به چشمام نگاه کرد و گفت:

-ولی قیافت اینو نشون نمیده.

-مال خستگیه.

رادین- به من نمی تونی دروغ بگی. تا قبل از اینکه برم حساب کنم همه چی خوب بود ولی وقتی برگشتم بهم ریخته بودی.

پس حواسش بهم بود. لبخندی زدم.

-من دیگه برم.

رادین- تعارفم نمی کنی بیام بالا؟

دو دل بودم. آخه تنها بودم نمی دونستم چی کار کنم ولی تو یه لحظه تصمیمو گرفتم. ریموتو در آوردم و زدم در پارکینگ باز بشه. رادین هنوز نگام می کرد. برگشتم سمتش و گفت:

-دِ یالا دیگه چی کار می کنی؟ ماشین رو ببر تو خونه.

رادین لبخندی زد و ماشین رو تو حیاط پارک کرد. شاید باورش نمی شد انقدر راحت دعوتش کردم داخل. ولی منم دیگه. هر دو پیاده شدیم.

رادین- خونه ی قشنگی دارید.

-مرسی.

در ورودی رو باز کردم و رفتیم داخل با شیطنت جلوش ایستادم.

-خب خب خوش اومدی. ولی کسی خونه نیست بیاد واسه خوش آمد گویی. امیدوارم ازم نترسی.

رادین خندید.

-تو باید بترسی خانوم موشه من که آقا گربم.

-جدی؟ من که اینجا فقط یه خانوم شیره می بینم با یه موش کوچولو.

رادین- از دست تو، موش کوچولو هم شدم. نمی خوای تعارفم کنی که بشینم؟

-چرا دنبالم بیا.

و خودم به سمت آشپزخونه راه افتادم و رادین هم پشت سرم اومد. رفتم تو آشپزخونه و یه صندلی واسش عقب کشیدم و گفتم:

-بیا بشین.

رادین- تو آشپزخونه؟

سری تکون دادم و گفتم:

-نه که من دختر بی ادبی باشم و ندونم باید تعارف کنم بریم تو پذیرایی ولی می دونی تو آشپزخونه همه چی دم دست هست واسه خوردن. پس بیا راحت باش. منم که باهات تعارف ندارم هر چی می خوای بردار تا من برم لباس عوض کنم.

رادین- خدایی خیلی پررویی. مگه چند وقته هم دیگه رو می شناسیم که میگی باهام تعارف نداری؟ هنوز یه هفته نشده.

بی خیال لباس عوض کردن شدم و مانتوم رو همون جا در آوردم و قهوه جوش رو گذاشتم که قهوه درست بشه.

-ببین رادین من آدم راحتیم. بعدم فکر کنم من و تو الان دوستیم. منم با دوستم هیچ تعارفی ندارم.

رادین ابرویی بالا انداخت و گفت:

-نگران نیستی کسی از همسایه ها دیده باشه من اومدم تو خونتون؟

-اهمیتی نداره.

رادین- واست حرف در میارنا.

-حرف مردم واسم مهم نیست.

رادین نیش خندی زد.

-درست مثل خودم. خب الان چی کار کنیم؟

قهوه ی آماده شده رو تو فنجون ریختم و پرسیدم.

-چی باهاش می خوری؟

رادین- هر چی خودت خوردی.

-من تلخ می خورم.

-چرا؟

-منو یاد تلخی زندگی می اندازه. بهم یاد آور می شه زندگی همیشه بر وفق مرادم نیست.

لبخندی زد.

-خب منم تلخ رو امتحان می کنم. می خوام ببینم حس تو رو بهم میده یا نه؟

سینی رو جلوش گرفتم و گفتم: 

-تو اینو ببر تو حال منم یه چیزایی واسه خوردن میارم.

سری تکون داد و رفت. منم از تو یکی کابینتا چیپس و پفکو برداشتم یه نگاه به یخچال انداختم. ژله و دلستر هم برداشتم و رفتم تو حال. رادین با دیدن خوراکیای تو دستم چشاش گرد شد.

-بپکی دختر، هنوز جا داری؟

سری تکون دادم و با شادی خوراکی ها رو روی میز گذاشتم.

-آره چی فکر کردی.

-چاق می شیا. منم از دوست چاق خوشم نمیاد. تازشم دیگه هیچ وقت بهت نمی گم دوست دخترم.

سری به نشونه برو بابا تکون دادم و کنترل تلویزین رو برداشتم زدم شبکه فور. آهنگ هالو بیونسه بود. قهوم رو برداشتم رادینم قهوه اش رو می خورد.

رادین- راستی خانوادت بفهمن من اینجام عکس العملشون چیه؟

-واسشون اهمیتی نداره.

رادین با تعجب گفت:

-چرا؟

-بهم اعتماد دارن می دونن هر چقدرم دوست پسر داشته باشم اهل پیشرفت تو رابطه نیستم.

رادین ریز خندید.

-بر عکس مامان و بابای من. می دونن دخترا فقط واسه یه شبن بعدم کـــات. مامانم تو دلش مونده من یه دوست دختر فابریک داشته باشم.

نگاهی بهش انداختم این پسر شیطونِ جفتم خودشم می دونست چطور آشغالیه. از فکر خودم خندیدم.

-اتفاقا چند شب پیش مامان اصرار داشت دوست پسرمو بهشون معرفی کنم. آخه یکی منو با کامی دیده بود.

-حالا انگار اون پسره آدم بود که بهشون معرفیش کنی؟

بعد با شیطنت اضافه کرد.

- بخوای می تونی منو معرفی کنیا.

-باشه مشکلی نیست.

بعد سری تکون دادم و یادم افتاد فردا شب مهمونی سامانه منم رادین رو به عنوان دوست پسرم می برم. عجب فکرِ بکری.

-رادین فردا بیا با هم بریم تولد پسرخالم. اونجا میگم تو دوست پسرمی.

رادین با تعجب و بهت نگام کرد باورش نمی شد واقعا قبول کرده باشم.

رادین با تعجب پرسید:

-واقعا می خوای دوست پسرت باشم؟

-واقعی که نه فرمالیته.

رادین انگار تو ذهنش داشت حرف منو بررسی می کرد بعد با حالتی که بسیار از این پیشنهاد راضی بود گفت:

-قبول. فقط تو هم باید جلو مامان اینا نقش دوست دخترمو بازی کنی.

سری به نشونه باشه تکون دادم. اوه اوه دوستی من و رادین چی بشه.

رادین- ولی یه چیزی.

-هان؟

-اولا هان نه بله. دوما دوست پسر بازیتو تو مدتی که با من دوستی بذار کنار.

چشمامو ریز کردم.

-چرا باید این کارو بکنم؟ بعدم تو خودت دوست دختر داشته باشی من نداشته باشم؟ عمرا. با هر کی بخوام دوست می شم.

رادین- آخه اگه آشنا ببینه دوست دخترم با یکی دیگه س چی میگه؟ میگه نتونسته دختره رو سیر کنه دختره بهش خیانت کرده.

چشام گرد شد پسره ی پررو.

-خب به من چه؟ اگه من بذارم کنار تو هم می ذاری کنار؟

رادین- من یه پسرم فرق دارم. یه سری نیازا دارم که با یه دوست دختر فابریک فرمالیته حل نمی شه. بعدم من که با اون دخترای یه شبه بیرون نمیرم. تو با دوست پسرات میری بیرون. حالا اگه می رفتی خونشون یه چیزی. ولی همیشه تو خیابونایی.

آخه خدا یه آدم چقدر می تونه پررو باشه؟ تو چشام زل زده میگه من نیاز دارم. تو ولی تو خیابون. منم تو چشماش نگاه کردم و گفتم:

-رادین وای به حالت جایی جز خونت باشون باشی. چون تو مهمونی که فردا قرار بریم تمام دوست و آشناهای من هستن و قرار بشناسنت. وای به حالت تا زمانی که باهات دوستم بیان بهم بگن رادینو با کسی دیدم.

رادین سری تکون داد.

-باشه ولی تو هم با هیچ پسری حق نداری باشی.

-من حوصلم سر میره. نمی شه که همش تو خونه باشم. من همیشه با دوست پسرام میرم بیرون.

رادین- به خودم بگو. خودم می برمت بیرون.

باشه ای گفتم و مشغول خوردن پفکم با فلفل شدم رادینم با بی خیالی کانال عوض می کرد. چشمام به تلویزیون بود که زد ام بی سی پرشیا واسه بار سوم یا چهارم داشت خاطرات خون آشام می ذاشت. آخ که من عاشقشم. رادین خواست عوض کنه. که داد زدم.

-نـــــــه.

با تعجب برگشت سمتم.

-چته دختر؟

-نه عوض نکن آیان جونمه. آخ چقدر خوشگله. آخ که واسش بمیرم.

رادین با خنده گفت:

-آخه شما دخترا چرا انقدر جو گیرین؟ پسر به این خوشگلی کنارته بعد تو قربون صدقه ی این پسره که تو تلویزیونه میری؟ خلید دیگه.

واقعا بهم برخورد. به آیانم توهین کرد احمق.

-هوی ببین بهت رو دادم حق نداری به عشقم توهین کنی.

رادین با این حرفم اخم مصنوعی کرد و گفت:

-عشقت؟ ببین دارم از اول زندگیمون یه چیزیو رک بهت میگم من رو زنم غیرت دارما. عشقش فقط باید مال من باشم نه کس دیگه.

یک مین بهم زل زدیم بعد هر دو از حرف چرتی که رادین زده بود زدیم زیر خنده. آخه رادینو غیرت؟ اونم روی من؟

با خنده رو به رادین گفتم:

-چرت گفتیا.

رادین سری به نشونه آره تکون داد و گفت:

-باورت می شه این حرفو تا حالا حتی به خواهرم هم نزده بودم چه برسه به یکی از دوست دخترام.

-جدی؟ راستی تو خواهر داری؟

رادین- آره.

-اسمش چیه؟

-رادا.

-چه اسم نازی داره. چند سالشه؟

رادین- اسمشم مثل خودش خوشگله. بیست و هفت.

-ازدواج کرده؟

رادین- آره تازه یه جیگر دایی هم داره.

با حالت انزجاری گفتم:

-بچه داره؟

رادین با حیرت نگاهم کرد و گفت:

-آره مگه چیه؟

-آخه سنی نداره.

رادین- رادا پنج ساله که ازدواج کرده. حالا مگه بچه بده؟

صورتمو تو هم کشیدم و گفتم:

-چندشه. چطور می تونن این زن و شوهرا بچه دار بشن؟ من از بچه ها بدم میاد.

رادین لبخندی زد و گفت:

-ولی یه روزم خودت بچه بودی.

با بی خیالی گفتم:

-حالا که نیستم.

رادین سری به نشونه تاسف تکون داد و دیگه چیزی نگفت. فکر کنم فهمید بحث با من فایده نداره. به ساعت نگاه کردم دو و نیم بود. از روی کاناپه بلند شدم و به سمت آشپزخونه رفتم و همون طور خطاب به رادین گفت:

-شب می مونی؟

رادین با شیطنتی که تو صداش موج می زد گفت:

-اگه بدونم چیزی بهم می ماسه چرا نمونم؟

از حرفی که شنیدم با جیغ از آشپزخونه پریدم بیرون.

-رادیــــــــن.

رادین با دیدن این حالت من از جاش بلند شد و با خنده گفت:

-جان رادین؟ خب چرا زودتر نگفتی؟

به حالت دو به سمت رادین رفتم که اونم از جایی که ایستاده بود پرید پشت کاناپه ی پشت سرش. با غیظ به رادین گفت:

-دستم بهت برسه مردی.

رادین با خنده گفت:

-آخ آخ که مردن به دست فرشته ای مثل تو چقدر لذت بخشه.

-رادیـــــــن.

رادین با شنیدن جیغ بنفش که کشیدم شک زده سر جاش ایستاد و خیلی جدی رو به من گفت:

-خب می خوای بیرونم کنی زود تر می گفتی خودم می رفتم. حالا چرا با کفگیر بالا سرم ایستادی؟

یه لحظه نگاه به دستم کردم. من که کفگیر دستم نبود. رادین از دیدن این حرکت من زد زیر خنده.

-خیلی با حالی یسنا.

با حرص گفتم:

-یه با حالی نشونت بدم که حظ کنی رادین.

رادین- با حالی اگه از اون جورا باشه من هستم اگه که نه زنگ بزن آژانس برم خونمون.

چشام گرد شد. آخرش حرف خودشو می زد. با دیدن حالت من گفت:

-به خدا شوخی کردم. اگه تنهایی می ترسی شب می مونم قولم میدم جفتت نخوابم. اگه که نه میرم خونه. نمی خوام صبح مامانت اومد بگه چه دوست پسر پررویی داری.

با بی خیالی به سمت تلفن رفتم و گفتم:

-نه نمی ترسم.

به آژانس زنگ زدم. گفت:

« تا ده دقیقه دیگه میاد.»

رادین یه نگاه بهم انداخت و رفت کفششو بپوشه منم رفتم دم در. با من من سعی کردم یه چیزی بگم. رادین متوجه شد و نگام کرد خواستم برم دم در که با لبخند مهربونی گفت:

-دیر وقته نمی خواد بیای.

-شمارمو که داری؟ فردا شب واسه مهمونی بیا دنبالم با هم بریم.

سری به نشونه باشه تکون داد. دیگه داشت می رفت که گفتم:

-رادین یه چیزی.

برگشت سمتم و گفت:

-جانم؟

با لبخند و خیلی تند و سریع گفتم:

-امشب خیلی عالی بود. مرسی دوستم.

و پریدم تو خونه و درو بستم فقط تو لحظه آخر لبخند رادین رو دیدم.

-یسنا بیدار شو ساعت یازدi س.

با بد اخلاقی سرم رو بیشتر تو بالشتم فرو بردم و گفتم:

-فقط یه ساعت دیگه.

-به من چه؟ خودت دیر آماده میشی واسه مهمونی امشب.

یلدا با گفتن این حرف از اتاق بیرون رفت با شنیدن اسم مهمونی امشب سریع توی تختم نشستم و با یاد آوری دیشب و اینکه رادین باهام میاد لبخند زدم. از روی تختم بلند شدم و با آرامش مشغول شونه کردن موهام شدم. ساعت یازده بود. امکان نداشت یلدا بهم صبحانه بده. البته از بس دیشب خورده بودم جا نداشتم. پریدم تو حمام و با آرمش یه حمام دبش کردم. ساعت دوازده بود که اومدم بیرون. یه تاپ و شلوار آدیداس پوشیدم و موهامو شونه کردم و دورم ریختم که خشک بشه. سوت زنان از پله ها رفتم پایین.

-یلدایی کجایی؟

صدای یلدا از تو آشپزخونه اومد.

-اینجام، پیش زینب.

به سمت آشپزخونه رفتم. یلدا مشغول سالاد درست کردن بود و زینبم ظرفای کثیفو تو ماشین می چید. سلام کردم و پشت میز جفت یلدا نشستم و تکه ای از خیارا رو برداشتم خوردم. یلدا با این حرکتم اخم کرد و گفت:

-چند بار بگم این کارو نکن؟

سری به نشونه بی خیال بابا تکون دادم. یلدا زیر لب زمزمه کرد.

-متاسفم واسه خودم با این دختر تربیت کردنم.

-وقتی نباشی کنارش همین می شه دیگه.

یلدا- دلم نمی خواد این بحث تکراری دوباره باز بشه.

و بعد موضوع رو عوض کرد.

-چرا موهاتو خشک نکردی؟

یلدا و میلاد همیشه همین جور بودن. وقتی بحث به نبود بیش از اندازشون تو خونه می رسید بحثو عوض می کردن. نشد یه بار اونا منطقی باشن درک داشته باشن. همیشه منم که باید درک کنم. منطقی فکر کنم. اَه خسته شدم. پس این بارم زدم به سیم بی خیالی و گفتم:

-خودش خشک می شه.

یلدا- لباس خریدی؟

-آره آهان راستی من امشب با تو و میلاد نمیام.

یلدا- پس با کی میای؟

-با دوست پسرم.

یلدا از این حرف من جا خورد ولی گفت:

-فکر کردم نمی خوای به ما معرفیش کنی.

با بی قیدی همیشگیم گفتم:

-حالا اشکالی داره معرفیش کنم؟

با این حرفم به یلدا نگاه کردم و منتظر جواب بودم. یلدا لبخندی زد و گفت:

-اصلا عزیزم. من و پدرت خوش حال می شیم.

لبخندی زدم و پرسیدم.

-ناهار چی داریم؟

یلدا- غذای مورد علاقت.

با ذوق کودکانه ای گفتم:

-آخ جون خیلی دلم ماکارونی می خواست.

زینب خانم می خواست میز پذیرایی رو بچینه که یلدا بهش اجازه نداد و رو همون میز آشپزخونه غذا رو گذاشت و به اصرار مامان خودشم باهامون ناهار خورد. زن خوبی بود سالها بود که خودش و شوهرش تو ساختمان جلوی خونه زندگی می کردن. شوهرش نگهبان بود و خودشم کارای خونه رو انجام می داد. دو تا دخترم به اسمای نازگل و سوگل داشتن که نازگل ازدواج کرده بود و یه پسر شیطون پنج ساله داشت و سوگل هم اهواز دانشجوی پزشکی بود. بعد از ناهار رفتم بالا و یه نگاهی به گوشیم انداختم یه پیام از رادین داشتم.

-سلام عزیزم. ساعت چند بیام دنبالت؟

این پسره جدی جدی باور کرده بود دوست پسرمه. و بعد لبخندی به خودم زدم و خودم گفتم:

-یسنا خانوم مگه چه عیبی داره یه دوست پسر مفت و مجانی که از قضا خوشگلم هست گیرت اومده؟

یه لبخند خبیث به خودم زدم و از یسنای درونم تشکر کردم. به رادین پیام دادم.

-سلام. ساعت هشت اینجا باش.

یک دقیقه بعد جواب اومد:

-اوکی هانی.

یه پیام دیگه اومد اول فکر کردم رادینه ولی بهناز بود. و آدرس خونه ی خالم رو می خواست. آدرسو فرستادم و بهنازم یه پیام تشکر فرستاد.

به خودم تو آینه نگاه کردم و گفتم:

-خب خب یسنا امشب باید ستاره ی مجلس بشی.

در واقع می خواستم با تیپی که قرار بود بزنم چشم پسرای مجلس رو روی خودم خیره کنم. یه سر شماری کردم ببینم کیا هستن. اشکان که بوقه، بنامین، یاسر، بابک زن داشت، دوستای سامان روی همشون می شد حساب کرد، پسرای فرجی، با اون دو تا احمق کاری ندارم، سهند شایان، این تو بلک لیسته و از همه مهم تر رادین. لبخندی زدم، عالی بود. شروع به اتو کردن موهام کردم و همین جور آهنگ "چشمات" مهرنوش رو گذاشتم و خودم هم باهاش می خوندم.

تو که چشمات خیلی قشنگه

رنگ چشمات خیلی عجیبه

تو که این همه نگاهت واسه چشمام گرم و نجیبه

می دونستی که چشات شکل یه نقاشی که تو بچگی می شه کشید؟ 

می دونستی یا نه؟

می دونستی یا نه؟

می دونستی که توی چشمای تو رنگین کمونو می شه دید؟

می دونستی یا نه؟

می دونستی یا نه؟

می دونستی که نموندی و دلمو خیلی سوزندی چشاتو ازم گرفتی منو تا گریه رسوندی؟

می دونستی که چشامی؟ همه ی آرزو هامی؟ می دونستی که همیشه تو تموم لحظه هامی؟

به این تیکه آهنگ که رسید بلند شدم جلو آینه ادای اون دو تا مردها رو تو موزیک ویدیوش در آوردم.

خلی هستم واسه خودم، زدم آهنگای بعدی و موهامو تموم کردم. همه رو اتو کردم و دم اسبی بالای سرم بستم انقدر سفت کشیدم که چشام بادومی بشه بعدم یه خط چشم توپ کشیدم و یه سایه آبی روشن. اوه اوه چشام چه باحال شد. یه بوس تو آینه واسه خودم فرستادم و لباسام رو در آوردم و یه جوراب مشکی شیشه ای پوشیدم البته بود و نبودش فرقی نداشت. لباسم رو پوشیدم. یه نگاه تو آینه به خودم انداختم عالی بودم. آبی نه کم رنگ نه پر رنگ. توپ بود با کفشای پاشنه بلند همون رنگ ست کردم. در اتاقم باز شد. یلدا بود با دیدنم لبخندی رو لبش نشست.

یلدا- چقدر خوشگل شدی.

یه نگاه به خودش انداختم یه ماکسی بلند مشکی که اندام زیباش رو کامل نشون می داد. لبخندی به مامانم زدم با اینکه پنجاه سالش بود بیشتر بهش می خورد یه زن سی و پنج ساله باشه. جلو رفتم و گونشو بوسیدم.

-یلدا باید به میلاد بگم حواسش امشب بهت باشه. 

بعد مثل اینکه یه چیزی یادم بیاد گفتم:

-راستی اومده؟

یلدا لپم رو کشید و گفت:

-شیطون مامان. من و میلاد باید حواسمون به تو باشه. من که دیگه پیرم. آره اومد دوش گرفت. ما تا نیم ساعت دیگه می ریم. تو مطمئنی نمیای با ما؟

نگاهی به ساعت کردم هفت بود.

-اولا شما تازه اول جوونیتونه دوما آره مطمئنم رادین هشت میاد دنبالم.

یلدا با شیطنت گفت:

-حواست به پسر مردم باشه کار ندی دستش.

اخمی کردم و با ناز گفتم:

-مـــامـــــان.

یلدا خندید.

-قربون مامان گفتنت بشم.

-خدا نکنه یلدایی.

میلاد، یلدا رو صدا زد که بره کرواتش رو ببنده منم تو آینه نگاهی به خودم انداختم و رژ گونه زدم با یه رژ قرمز خوشگل. از تو کمدم مانتوی بلند مشکیم که تا پایین زانوم بود رو در آوردم و پوشیدم. ساق پای خوش تراشم بیرون افتاده بود. قبلا یکی از دوست پسرام بهم گفته بود که ساق پام باعث تحریک مردا می شه ولی کی بود که اهمیت بده. به نظرم مردا باید چشماشون رو نگه می داشتن ما زنا هم حق داشتیم هر جور که می خوایم باشیم.

بعد چند دقیقه یلدا گفت که دارن میرن.

بعد از رفتن یلدا اینا منم شال آبی نفتیم رو سرم کردم و دوباره یه نگاهی به آرایشم انداختم و خودمو سرگرم کردم بعد چند دقیقه رادین اس داد که تا پنج مین دیگه دمِ دره.

دوباره رژم رو تجدید کردم و کادوم رو برداشتم و درا رو هم قفل کردم رفتم دم در.

از خونه که زدم بیرون رادین تو ماشینش منتظرم بود. در ماشینو باز کردم و نشستم.

-سلام.

جوابی نداد برگشتم سمتش دیدم زل زده بهم. دستمو جلو صورتش تکون دادم و گفتم:

-هی سلام کردما.

رادین با اخم نگاهی بهم انداخت و گفت:

-تو خونتون شلوار ندارین؟

نگاه بدی بهش انداختم جدی جدی فکر کرده دوست پسرمه.

-نه نداریم. الان هم راه بیفت.

تا خونه خالم هر دو ساکت بودیم فقط من آدرسو گفتم.

وقتی رسیدیم کلی ماشینای آخرین مدل پارک بود. همشون یا مال فامیلامون بود یا مال دوستای سامان. لبخندی زدم و از ماشین پیاده شدم. رادینم ماشینو پارک کرد و کنارم ایستاد. من دستمو دور بازوش حلقه کردم. رادین نگاهی بهم انداخت و لبخند زد. نگاهی به تیپش کردم. جین مشکی و یه پیراهن مردونه توسی که آستیناشو تا زده بود که حالت آستین سه ربع بود یه جلیقه مشکی خوشگلم روش پوشیده بود. روی دستش یه ساعت شیک اومگا بود. از اینکه قرار بود همچین پسر خوشتیپ و خوشگلی رو دوست پسرم معرفی کنم لبخندی زدم. رادین تو گوشم گفت:

-پسندیدی؟

-ای بدک نیست.

خندید و گفت:

-از سرتم زیاده.

لبخندی زدم و با رادین به سمت در ورودی رفتیم. دم در خدمت کار اومد و ما رو به اتاق تعویض لباس هدایت کرد.

رادین- من دیگه چرا بیام؟

-واسه این که اگه من نباشم می دزدنت.

رادین با صدای بلند خندید به اتاق رسیدیم.

رادین- بیرون منتظر می مونم.

سری تکون دادم و به داخل اتاق رفتم از شانس خوبم کسی تو اتاق نبود، لباسام رو در آوردم نگاهی تو آینه به خودم انداختم و لبخندی زدم. از اتاق بیرون رفتم. پشت رادین به در بود و من رو ندید. صداش کردم به سمتم برگشت، برق تحسین تو چشاش درخشید و لبخندی زد. از تاییدش خوشحال شدم برای اولین بار احساس کردم به تایید این پسر احتیاج داشتم. رادین یه قدم به سمتم برداشت و با اون لبخند خوشگل که چالاشو نشون می داد جلو اومد و گفت:

-خانم جوانِ زیبا افتخار همراهی می دید؟

به چشماش نگاه کردم و لبخندی زدم و دستم رو تو بازوش گره زدم و با هم به سمت سالن پذیرایی رفتیم با ورود من و رادین چشمای زیادی بهمون خیره شد. کسایی که من رو می شناختن با تعجب و بقیه با تحسین. با نگام دنبال یلدا و میلاد گشتم. با دیدنشون لبخندی زدم میلاد و یلدا هم با تحسین به من و رادین نگاه می کردن. سامان از دوستاش جدا شد و به استقبال من و رادین اومد وقتی بهمون رسید با لبخند بهش گفتم:

-سلام سامی عزیزم تولدت مبارک.

سامان- مرسی عزیزم.

سامان رو بغل کردم و بعد از اینکه از بغلش بیرون اومدم سامان نگاهی به رادین انداخت و با خوش رویی گفت:

-معرفی نمی کنی؟

-البته. دوست پسرم رادین.

چشای سامان از تعجب گرد شد انتظار این همه صراحت رو نداشت سریع به خودش مسلط شد و دستشو جلوی رادین گرفت و گفت:

-خوشوقتم من سامان پسردایی یسنا.

رادین با خوش رویی لبخند زد و گفت:

-منم خوشوقتم. بله متوجه شدم تولدتون مبارک.

سامان از رادین تشکر کرد. سامان عذر خواهی کرد و پیش بقیه مهمانا رفت رادین گفت:

-خب حالا کجا بریم؟

نگاهی به میلاد و یلدا که کنار خانواده فرجی ایستاده بودن کردم و گفتم:

-بریم پیش خانوادم.

همراه رادین با غرور تمام به سمت یلدا و جایی که خانواده فرجی ایستاده بودن رفتیم بهشون که رسیدیم لبخندی به یلدا زدم و گفتم:

-سلام.

یلدا نگاهی به من و رادین انداخت و گفت:

-سلام به روی ماهت عزیزم.

بقیه هم بهم سلام کردن و میلاد گفت:

-معرفی نمی کنی گلکم؟

نگاهی به رادین انداختم و با لبخند گفتم:

-رادین زامیاد دوست پسرم.

یلدا و میلاد و خانوم و آقای فرجی لبخندی زدن ولی پسرای فرجی با چشم غره نگام کردن. میلاد دستشو به سمت رادین دراز کرد.

میلاد- سلام پسرم من میلاد زمانی پدر یسنام.

رادین با احترام به میلاد دست داد و گفت:

-خوشوقتم آقای زمانی.

میلاد- خیلی خوشحالم که می بینمت.

لبخندی زدم و دستِ یلدا رو گرفتم و گفتم:

-رادین اینم مامان یلدا.

رادین دست یلدا رو گرفت و به دهنش نزدیک کرد گفت:

-آشنایی با خانوم زیبایی مثل شما باعث افتخار منه.

و دست یلدا رو بوسید. پسره ی زبون باز. خندم گرفته ولی سعی می کردم نخندم. نگاهی به بقیه انداختم برق تحسین رو تو چشای اطرافیانم از احترامی که رادین به یلدا گذاشته بود می شد دید.

یلدا دست رادین رو دستش گرفت و گفت:

-خوش حالم که دوست یسنا رو از نزدیک می بینم.

رادین- منم همین طور خانوم زمانی.

یلدا با لبخند دوست داشتنی گفت:

-بهم بگو یلدا. وقتی میگی خانوم زمانی احساس پیری می کنم.

رادین- حتما یلدا جون. این جوری خودم احساس راحتی می کنم.

رادین رو با بقیه هم آشنا کردم. پسرای فرجی فهمیده بودن رادین ازشون سرتره و شانسی ندارن. از میلاد و یلدا جدا شدیم و پیش تینا اینا رفتیم. تینا مثل یه ببر آماده به حمله نگام می کرد. پیششون نشستیم. هر سه نگام می کردن و منتظر یه حرف از من بودن.

-سلام.

هر سه سری تکون دادن. به رادین اشاره کردم و گفتم:

-رادین که دیگه احتیاج به معرفی نداره؟

تینا با عصبانیت گفت:

-نه نداره ولی اینکه با تو اینجا چی کار می کنه ....

و ساکت شد و ادامه ی حرفشو خورد. رادین خندش گرفته بود.

بهنام- خب یسنا می شنویم.

تند سریع گفتم:

-رادین دوست پسرمه.

چشای هر سه شون گرد شد.

بهنام- چـــــی؟

بهناز- جـــــانم؟

تینا-بوزیـــــنه؟

رادین خندید و بین خندش گفت:

-بوزینه خودشه.

با عصبانیت برگشتم سمتش و گفتم:

-خودتـــــی.

رادین با خونسردی گفت:

-اوکی تو ماموتی.

-رادیــــــــن.

رادین دستشو گذاشت رو گوشاش و گفت:

-چته دختر؟ کر شدم.

نگاهی به تینا انداختم، تینا سری واسم تکون داد. رادین با بهنام مشغول حرف زدن شدن و منم با تینا و بهناز حرف زدم اون دو تا تهدیدم کردن که حتما باید بهشون بگم جریان چیه. مشغول حرف زدن بودیم که دختردایی های پر افادم اومدن سمت جایی که ما نشسته بودیم. اَه اَه حتما به خاطر رادین اومدن وگرنه تو حالات معمولی باهام حرف نمی زنن نه که ازشون سرترم. بهمون که رسیدن آیناز اومد کنارم ایستاد و با یه لحن پر از عشوه و ناز دار گفت:

-سلــام یسنا جـــون.

جانم؟ از کی شدم یسنا جون؟ این تو حالت معمولی هوی هم صدام نمی کنه. با لحنی که نهایت تعجبم رو نشون می داد گفتم:

-سلام آیناز سلام الناز.

به تینا نگاهی کردم با پوزخند نگام می کرد. رادین ولی با بی خیالی به ادامه حرفش با بهنام پرداخته بود. از رفتار رادین لبخندی زدم. الناز در حالی که نگاش به رادین بود پرسید.

-دوستاتو معرفی نمی کنی؟

نگاهی به تینا انداختم و گفتم:

-تینا رو که دیگه می شناسید؟

هر دو سری با کلافگی به نشونه آره تکون دادن و به تینا سلام کردن.

تینا با لودگی و حالت انزجاری که از این دو تا داشت که البته از من بهش منتقل شده بود گفت:

-سلام دختردایی های یسنا خوبید؟ خوشید؟ چه عجب میزی که یسنا و دوستاش می شنن رو دیدید؟ 

و نگاهی به رادین کرد و گفت:

-البته دلیلتون زیاد موجه نیست چون طرف صاحاب داره.

من و رادین و بهناز و بهنام از این حرف تینا خندمون گرفته بود ولی سعی می کردیم نخندیم. آیناز با لحنی که سعی می کرد نفرتشو نسبت به من و تینا کنترل کنه گفت:

-ما دلیلی جز دیدن دختر عممون و آشنایی با دوستاش نداریم.

-خب اوکی.

و رو به بهنام و بهناز کردم و گفتم:

-بهنام و بهناز دوستای دانشگام و دو قلو هستن.

دو تا عجوزه با لبخند مصنوعی به بهناز و بهنام دست دادن. نوبت به رادین رسید. لبخندی زدم و از سر جام بلند شدم دستمو روی شونه ی رادین گذاشتم و با لبخندی که نهایت بد جنسیم بود گفتم:

-دوست پسرم رادین.

چشای هر دوشون گرد شد شاید باورشون نمی شد من دوست پسر داشته باشم و انقدر راحت به همه معرفیش کنم آخه همیشه این دو تا تو جمع های خانودگی می گفتن یسنا عرضه ی یه دوست پسر داشتنم نداره. منم هیچ وقت جلوشون چیزی بروز نمی دادم. رادین از سر جاش بلند شد و دستشو دور کمرم حلقه کرد حس خوبی بهم دست داد ولی چیزی به روی خودم نیاوردم. رادین دستشو برای عجوزه الناز دراز کرد و گفت:

-خوشوقتم.

الناز با ناز دستشو تو دست رادین گذاشت و گفت:

-منم خوشبختم از دیدنت رادین جون.

جانم رادین جون؟ مگه رادین پسر خالته؟ هوی.

رادین دستشو به زور از تو دست الناز در آورد. آخه دستشو سفت گرفته بود. و با آیناز هم دست داد. این دو تا خواهرم تا تونستن کرم ریختن جلو رادین و عشوه اومدن و آخر سرم یکی صداشون زد که رفتن. تازه به رادین قول دادن دوباره بیان. با رفتنشون من و رادین نشستیم.

تینا- عق اینا چین تو فامیلتون؟ حال آدم بهم می خوره.

بهنام با خنده به قیافه من نگاهی کرد و گفت:

-به خدا بدبخت کسی که با اینا دوسته.

من به رادین نگاهی کردم و سرمو به گوشش نزدیک کردم و با طعنه گفتم:

-خوشت اومد؟ می خوای امشب با یکی از اینا باشیٰ، فردا شب با یکی دیگشون؟ خیالت راحت اینا خواهرای اُپنی هستن مشکلی ندارن دوست پسرشون رو با هم شریک بشن.

رادین با اخم نگام کرد و گفت:

-در مورد من چی فکر کردی یسنا؟ هنوز انقدر واسه جسم خودم ارزش قائلم که در اختیار هر بی سر و پایی قرارش ندم.

ابروم رو بالا انداختم.

-دختردایی های من بی سر و پان؟

رادین- دخترایی که من دیدم بی سر و پا رو هم رد کردن. اینا به آدم نخ که چه عرض کنم طناب می دادن. اونم به دوست پسر دختر عمشون به نظرت همچین آدمایی ارزش دارن؟

با لحن حق به جانبی گفتم:

-من که ندیدم این دو تا نخ بدن.

دستمو گرفت و گفت:

-یسنا تو چقدر ساده ای، من یه پسرم رفتار دخترا رو بهتر درک می کنم. مطمئن باش اگه تو رفتار تو جز شیطنت ذره ای جلفی بود هیچ وقت باهات ابنجا نمی نشستم.

این چی می گفت واسه خودش؟ به تینا نگاهی انداختم که با چشم و ابرو به دستامون اشاره می کرد. منم نگاهی به دستم که تو دست رادین بود کردم و لبخندی بهش زدم.

مشغول حرف زدن بودیم، انگار نه انگار اومدیم تولد همش نشستیم. اشکان و یاسر اومدن پشت سرشون هم بهار بود. از سر جام بلند شدم و خودمو انداختم تو بغل اشکان. از این حرکت یه دفعه ای من جا خورد ولی بغلم کرد. از بغلش بیرون اومدم و گفتم:

-دلم واست یه ذره شده کثافت. 

لپم و کشید و گفت:

-دلِ منم واست یه ذره شده. رفتی دانشگاه دیگه بی وفا شدی. 

و اشاره ای به دوستام کرد و گفت:

-دوستای جدید و بـــــله دیگه.

خندیدم و گفتم: 

-نه بابا تو که عزیز دل برادری.

و به بهار گفتم:

-سلام به به جونم. می بینم که دوباره با این دو تا اسکلی. اِ اِ داداش یاسی هم که اینجاس.

بهار با خنده بغلم کرد و گفت:

-به به اولا عمه جونتونه من بهارم سُنا جونم.

با حالت اعتراض از بغلش بیرون اومدم و گفتم:

-اِ اِ اِ میگی سُنا یاد استخر می افتم یه چیز قشنگ تر صدام کن.

یاسر- سلام یسنا خوبی؟

با یاسر دست دادم و گفتم:

-مرسی تو خوبی؟

یاسر- مرسی دلمون واست تنگ شده.

-اِ یاسر تو دیگه چرا؟ چند روز پیش رستوران بودم با بچه ها.

تینا از سر میز بلند شده بود و به سمت اشکان رفت و با دستش کوبید پس گردن اشکان. اشکان با اعتراض گفت: 

-تی تی چه مرگته؟ این چه طرز احوال پرسیه؟

تینا- اینو زدم تا یادت باشه منم اینجام فقط این یسنا الاغ نیستش اشی مشی جون.

اشکان نیشگونی از دست تینا گرفت و گفت:

-اینو گرفتم تا یادت باشه ادب از کوچیک تره نه بزرگ تر.

تینا- اون سلامه. ادبم کوچیک و بزرگ نداره جیگرم.

و بعدم اشکان رو بغل کرد. اشکانم بغلش کرد. اشکان واقعا تینا رو مثل خواهرش دوست داشت. آخه تینا اونو به مهرسا رسوند. تینا از بغلش بیرون اومد و گفت:

-بمیرم واست اشی مشی چی می کشی بدون اهل و اعیال؟ لاغر شدی.

اشکان ژست ناراحتی به خودش گرفت و گفت:

-چی کار کنم دیگه وابستگی بیش از اندازه بعد از اون مرحوم ما رو به اینجا رسوند.

ما پنج تا زدیم زیر خنده. رادین و بهناز و بهنام با تعجب نگامون می کردن. بهار نگاهی بهشون انداخت و گفت:

-بسه دیگه زشته جلو دوستاشون. 

و رو به من گفت:

-یسنا دوستاتو معرفی نمی کنی؟

سری تکون دادم و همه رو معرفی کردم وقتی رادین رو معرفی کردم اشکان رفت جفتش ایستاد و دستشو گرفت و گفت:

-آقا مخلصتم یه قومو از دست این ور پریده نجات دادی. خیلی خوش حالمون کردی.

با اعتراض گفتم:

-هوی اشی مشی مگه من چمه؟

اشکان حالت حق به جانبی گرفت و گفت:

-چت نیست؟ وحشی نیستی؟ که هستی. پرو نیستی؟ که هستی. لوس نیستی؟ که هستی. عجوزه ی پیر ترشیده ی فامیل نیستی؟ که هستی. این بدبخت قراره چی بکشه؟

و به رادین اشاره کرد. رادین به اشکان نگاه کرد و گفت:

-اشکان اگه از این عجوزه های پیرِ ترشیده ی خوشگل هنوز تو فامیلتون دارین بیار من باش دوست میشما.

اشکان خندید و دستشو گرفت جلو رادین و گفت:

-بزن قدش رادین جون.

بهار اومد کنارم و تو گوشم و گفت:

-این جیگرو از کجا تور کردی؟

آروم بهش گفتم:

-بعدا بهت میگم. مفصله.

بهار یکی از بهترین دوستام و نامزد یاسر بود. لیسانس روان شناسی داشت.

آهنگ بندری با حال گذاشتن که اشکان دست تینا رو کشید و برد وسط. یاسر هم با بهار رفت و بهنام و بهناز هم با هم.

من و رادین تنها موندیم. رادین نگاهی به جمعیت کرد و گفت:

-ببین یسنا من از نشستن متنفرم بیا ما هم بریم برقصیم.

و بلند شد و ایستاد و دستمو کشید و برد وسط. نزدیک پنج، شیش تا آهنگ باهاش رقصیدم واقعا یه رقاص ماهر بود. اون وسط که بودیم حواسم به بچه ها هم بود. تینا داشت با بهنام می رقصید و بهنازم با اشکان.

-وای رادین خسته شدم بریم بشینیم.

رادین با خنده دستمو گرفت و کشید یه کناری.

-وای خیلی با حال بود تو چقدر قشنگ می رقصی.

رادین- ما اینیم دیگه چه می شه کرد؟ کمی آب خوردم که یه صدایی منو به عقب برگردوند.

-سلام یسنا خانوم.

اوه این بلک لیست بود. رادین بهم نگاه می کرد می خواست بدونه این پسر کیه. به دست دراز شده ی سهند نگاه کردم و دستمو گذاشتم تو دستش و گفتم:

-سلام سهند، خوبی؟

سهند نگاهی به رادین کرد و گفت:

-مرسی من خوبم. تو خوبی؟

سری به نشونه آره تکون دادم و پرسیدم.

-راستی دیروز مجبور شدی بری، کارات حل شد؟

لحنم یه جور نشون دادم که بفهمه از نبودش خوشحال بودم.

سهند لخندی زد و گفت:

-البته. ببخشید که مجبور شدم تنهات بذارم ولی قول میدم هفته ی دیگه جبران کنم.

پسره ی پررو انگار باهام قرار داشته.

-اوکی تا ببینیم.

سهند با لبخند بد جنسی گفت:

-حتما. راستی دوستتو معرفی نمی کنی؟

نگاهی به رادین کردم که با بی خیالی به من و سهند نگاه می کرد و گفتم:

-چرا که نه؟ دوست پسرم رادین زامیاد.

سهند ابرویی بالا انداخت و دستشو جلو برد و گفت:

-خوشوقتم آقای زامیاد. منم سهند شایان معاون آقای زمانی و قرار یک سال تو آموزش کارای شرکت به یسنا کمک کنم.

رادین ابرویی بالا انداخت و دستشو دور کمرم حلقه کرد و گفت:

-جدی؟ ممنونم آقای شایان. امیدوارم یسنا بتونه به نحو احسنت کاراشو انجام بده و جواب محبت های شما رو بده.

سهند به دست حلقه شده ی رادین نگاهی انداخت و گفت:

-حتما می تونه فعلا با جازه من یه سر میرم پیش آقا و خانوم زمانی.

رادین گفت:

-من و یسنا هم باهاتون میایم. دوست دارم دوباره یلدا جون رو ببینم.

و همراه با سهند هم قدم شدیم و به سمت میلاد و یلدا رفتیم. رادین آروم تو گوشم ولی جوری که سهند هم بشنوه گفت:

-عزیزم به چیزی نیاز نداری؟

این پسره خل شده بودا. یادم باشه بعدا ازش بپرسم چه مرگش بود.

به میلاد و یلدا که رسیدیم با خالم و شوهرخالم بودن. رادین رو بهشون معرفی کردم و نشستیم. شوهرخالم (عمو سهراب) رو به رادین گفت:

-شما با آقای رامبد زامیاد معروف نسبتی دارین؟

رامبد زامیاد کی بود؟ نگاه سهند و میلاد به سمت رادین رفت و همه منتظر جواب بودیم. رادین لبخندی زد و گفت:

-بله پدرم هستن.

میلاد و سهند و بقیه خیلی تعجب کردن حتی یلدا. این آقای زامیاد کی بود که یلدا و لیدا هم متعجب شدن از اینکه رادین پسرش بود.

میلاد با لحنی که سعی می کرد تعجبش رو پنهون کنه گفت:

-جدی؟ به پدر و مادرت نمیاد پسر به این بزرگی داشته باشن.

رادین با لبخند تشکر کرد و پرسید.

-پدر و مادرم رو می شناسید؟

یلدا با لبخند گفت:

-جون خواهرم رو مدیون اونیم.

رادین- باید مدیون خدا باشید پدرم یه وسیله است.

اِ این پسره هم می دونست خدا کیه؟ بهش نمی اومدا.

-استپ استپ به منم بگید آقای زامیاد کیه؟

لیدا لبخندی زد و گفت:

-عزیزم پزشک معالجم که تومورم رو خارج کرد.

با تعجب به رادین نگاه کردم و گفتم:

-اِ اِ بابات دکتره؟ پس چرا تو مهندسی خوندی؟

رادین با خنده بهم گفت:

-مگه هر کی باباش یا مامانش دکتر خودشم باید دکتر بشه؟

با لحن حق به جانبی گفتم:

-تو فامیل ما که این جور.

رادین- فامیل شما این جورین. من مامانم دکتره بابام دکتره خودم مهندس، خواهرم عکاس. اصلا بهم میایم؟

میلاد- خواهرم داری؟

رادین- آره آقای زمانی. تازه خواهرم از خودم چهار سال بزرگتر و یه بچه شیطون دو ساله داره.

یلدا- خدا نگهش داره.

لیدا- عزیزم شماره مامان و بابا رو بده ما یه بار واسه تشکر بیایم خونتون.

رادین با خوشرویی کارت باباش رو از تو جیبش در آورد و به لیدا داد.

عمو سهراب- عزیزم نه که ما تو فرانسه بابات و مامانت رو دیدیم شماره ی ایران رو نداشتیم.

رادین- این چه حرفیه آقای صفری؟ تازه من خودم می خواستم آقا و خانوم زمانی رو برای آشنایی با خانوادم دعوت کنم. تازه خوشحال شدم یه آشنایی دیرینه هم هست. مطمئنم مامان و بابا هم خوشحال میشن شما رو دوباره ببینن.

یلدا- مرسی پسرم ولی ما باید یه بار واسه ی تشکر دعوتشون کنیم.

میلاد- آره رادین جان ما باید دعوتشون کنیم.

رادین لبخندی زد و دیگه هیچی نگفت. آروم به رادین گفتم:

- بریم؟

رادین سری تکون داد و از بقیه عذر خواهی کردیم از سر میز بلند شدیم و به سمت بچه ها رفتیم.

رادین- از خانوادت خوشم میاد.

-اونا هم از تو خوششون میاد.

رادین خندید و دیگه چیزی نگفت. تا نشستیم با دیدن بهناز گفتم:

-خوش گذشت تو بغل پسرعموم؟

بهناز از خجالت سرخ شد و تینا و بهنام و رادین خندیدن.

بهنام واسه طرفداری از خواهرش گفت:

-به تو که بیشتر خوش گذشت تو بغل دوست پسرت.

-من؟ کی؟ کجا؟ چی میگی؟

از اینکه من خودم و زدم به اون راه همشون خندیدن.

یه آهنگ آروم گذاشتن از سیاوش قمیشی گذاشتن و اشکان اومد دست بهناز رو گرفت و برد تینا هم با بهنام رفت. رادین دستشو سمتم دراز کرد. دو دل بودم ولی وقتی نگاه آیناز و الناز رو به خودمون دیدم باهاش رفتم وسط. دستشو دور کمرم حلقه کرد و منم دستم رو دور گردنش انداختم.

دو دریچه دو نگاه دو پنجره 

دو رفیق دو همنشین دو حنجره

دو مسافر دو مسیر زندگی

دو عزیز دو همدم همیشگی

تو چشمای رادین نگاه کردم چشماش برق عجیبی داشت. تو اون لحظه به این نتیجه رسیدم چقدر چشماش رو دوست دارم خیلی زیبا بود. اون لحظه رو دوست داشتم.

با هم از غروب و سایه رد شدیم

قصه عاشقی رو بلد شدیم 

فکر می کردیم آخر قصه اینه

جز خدا هیشکی ما رو نمی بینه

به لبای رادین نگاه کردم. رادین هم به من نگاه می کرد.

دو غریبه دو تا قلب در به در 

دو تا دلواپس این چشمای تر

دو تا اسم دو خاطره دو نقطه چین

دو تا دور افتاده ی تنها نشین

تو اون لحظه لبای رادین روی پیشونیم قرار گرفت و من از حرکت ایستادم و اونم ایستاد ولی لباش رو از روی پیشونیم بر نداشت.

عاقبت جدا شدن دستای ما

گم شدیم تو غربت غریبه ها

آخر اون همه لبخند و سرور

چشم پر حسادت زمونه بود

زیر چشمی به اطرافم نگاهی انداختم. آیناز، الناز، سهند با خشم به من و رادین نگاه می کردن ولی من اون لحظه رو توی آغوش رادین دوست داشتم و هیچ کس نمی تونست خرابش کنه.

دو غریبه دو تا قلب در به در

دو تا دل واپس این چشمای تر

دو تا اسم دو خاطره دو نقطه چین

دو تا دور افتاده ی تنها نشین

آهنگ تموم شد اما من و رادین به همون حالت ایستاده بودیم. احساس می کردم اونم نمی خواست این لحظه ها تموم بشه. ولی ..

به خودم اومدم. این یه دوستی فرمالیته بود نباید این اتفاقا می افتاد. نباید از این لحظه خوشم می اومد. دستمو از دور گردنش جدا کردم و ازش دور شدم و رفتم توی حیاط. احتیاج به هوای آزاد داشتم.

وقتی نسیم خنک به صورتم می خورد و پیشونیم رو نوازش می کرد از احساس اینکه تا چند دقیقه پیش لبای رادین اونجا بود لبخند رو لبم می نشست. اما یکی از درونم سرزنشم می کرد نباید از بودن با رادین لذت ببرم نباید از این نوازش های زود گذر خوشم بیاد. رادینم یکی مثل بقیه.

با احساس اینکه یکی از پشت سر بغلم کرد تکون خوردم و به عقب برگشتم. رادین بود دستاش دور شکمم حلقه شد. بدون اینکه به طرفش برگردم لبخند زدم و یه احساس خوشایند تمام وجودمو گرفت.

سریع به خودم اومدم و خواستم خودمو بکشم بیرون.

رادین با لحن شوخی گفت:

-خانوم موشه تا آقا گربه نخواد شما نمی تونی جایی بری.

از این حرفش خوشم می اومد ولی سعی کردم خودمو بکشم بیرون. واسه همین گفتم:

-ولم کن بذار برم.

رادین- نچ نچ. نمی شه موش جونم.

با عصبانیت گفتم:

-میگم ولم کن.

رادین با خنده گفت: 

-گفتم که نچ. تا وقتی من بخوام اینجایی.

با تمام زورم سعی کردم از بغلش بیام بیرون. و گفتم: 

-همتون لنگه ی هم هستید. فقط به این چیزا فکر می کنید. ولم کن می خوام برم.

با گفتن این حرفم دستای رادین دورم شل شد، منم خودمو کشیدم بیرون و خواستم برم که صداش رو شنیدم که گفت:

-کسی مجبورت نکرده بود همه رو امتحان کنی.

رفتم بدون اینکه به پشت سرم نگاه کنم. پررو. داخل سالن پیش تینا نشستم فهمید اعصابم خرده هیچی نگفت. بعد چند دقیقه رادین اومد و بدون هیچ حرفی نشست. چند دقیقه بعد می خواستن کادوها رو باز کنن که ما هم رفتیم سمت سامان اینا. امشب می خواستم بهترین باشم خیر سرم ولی کوفتم شد. اَه.

کادوها رو که باز می کردن کادوی هر کس رو که می دادن طرفم باید با سامان می رقصید. بعد چند دقیقه نوبت به کادوی من رسید. از جایی که ایستاده بودم تا سامان چند متر بود و سکوت. همه منتظر بودن برم کادوم رو بدم. با اون کفشای پاشنه بلندم و لباس کوتام خیلی تو چشم بودم. نگاه پسرا روم بود و نگاه رادین. به سمت سامان رفتم و با لحن شادی گفتم:

-خب سامان جونم دیگه پیرمرد شدی رفت. اینم کادوی من که مخصوص آقایون پیره.

سامان کادوش رو گرفت و گفت:

-اگه من پیرِمردم تو هم عجوزه پیری. وای به حالت چیز گندی خریده باشی.

کادو رو که باز کرد ست لباس زیر مردونه و جوراب ازش افتاد بیرون. سالن منفجر شد از خنده. سامان نمی دونست بخنده یا به من یه حرفی بزنه. با صدای عمو سهراب به سمتش برگشتم.

-یسنا عزیزم پس واسه آقایون پیری مثل ما از این کادو ها می گیری؟

با لحن شیطونی گفتم:

-شما که تازه اول چل چلیتونه. من قصد داشتم به لیدا جون بگم حواسش بهتون باشه.

سامان با لحنی که سعی می کرد عصبی نشون بده گفت:

-پس من پیرم؟ ببین واسه تولدت چی بگیرم. حالا کادو اصلی رو بده. فکر می کردم آدم شدی دیگه از این مسخره ها واسه تولد کسی نمی گیری.

با لحن حق به جانبی گفتم:

-حالا که من عجوزه پیرم دیگه کادوی اصلی وجود نداره.

سامان از سر جاش بلند شد که بیاد باکس تو دستمو بگیره منم دویدم رفتم پشت یکی از دوستاش. سامان داد زد.

-شاهین باکسو بگیر ازش.

شاهینم تو یه حرکت غافلگیرانه باکسو گرفت و به سامان داد. سامان پیروزمندانه خندید.

من با لحن معترضی گفتم:

-آقا شاید من نخوام بهت کادو بدم مگه زوره؟

سامان- آره زوره.

و رفت نشست و کادوش رو باز کرد یه ست کروات و ساعت و نگین کت و شلوار مارک گرفته بودم. خدا تومن پولشو داده بودم. دوست سامان که ارکستر بود یه آهنگ بندری زد و خواست منو سامان برقصیم. من برگشتم بهش گفتم:

-یه آهنگ تانگو بزن من می خوام با پسرخالم لاو بترکونم.

سامان- علی نکنی این کاروها. این لاو ترکوندنش الاغ بازیه. دلم واسه دوست پسرش می سوزه.

به رادین نگاه کردم با اخم بهم نگاه می کرد شونه ای با بی خیالی بالا انداختم و رو به علی گفتم:

-تانگو بزن.

علی هم نامردی نکرد و یه آهنگ با حال از انریکه زد. منم دست سامان رو گرفتم و به زور بردمش وسط. همه دورمون حلقه زدن سامان به ناچاری دستشو دور کمرم حلقه کرد و منم دستمو دور گردنش انداختم. با چشام دنبال رادین می گشتم. اخماش تو هم بود. زل زد تو چشام. من نگاهمو ازش گرفتم و چشامو چرخوندم. سهندم با عصبانیت بهم نگاه می کرد. این دو تا چه مرگشون بود؟ به من چه که فکرمو مشغول کنم؟ با سامان مشغول رقصیدن شدم ولی چه رقصیدنی. همه متوجه شده بودن فقط دارم سامی رو اذیت می کنم. پاش رو نزدیک ده بار لگد کردم و هر دفعه گفتم حواسم نبود. گردنشو ده بار فشار دادم. کلشو این ور اون ور کردم. موهاشو کشیدم. وسط آهنگ سامان با عصبانیت ازم جدا شد و داد زد:

-من دیگه غلط بکنم با تو برقصم. جایی تو بدنم سالم نموند. پای بیچارم. دیگه هم این پا، پا بشو نیست واسه من.

همه می خندیدن. سامان همون جور که به سمت جاش می رفت که بقیه کادوها رو باز کنه گفت:

-من دیگه با کسی نمی رقصم.

منم یه لبخند زدم و به سمت جایی که رادین ایستاده بود رفتم. جفتش ایستادم ولی چیزی نگفتم. تینا که اون سمتم بود گفت:

-فکر کنم سامان دیگه با هیچ دختری نرقصه.

خندیدم و گفتم:

-نه بابا یه ساعت دیگه دوباره با یکی از این دخترای جشن وسطه.

بقیه کادوها رو هم باز کردن. کادوی رادین یه ساعت گرون قیمت بود. این پسر انگار فقط بلد بود ساعت بخره. آروم سرمو بردم نزدیک گوشش گفتم:

-واسه تولد همه ی پسرا ساعت می خری؟

سرشو خم کرد نزدیکم و گفت:

-تقریبا.

با کنجکاوی پرسیدم:

-واسه دخترا چی؟

با شیطنت گفت:

-بذار تولدت بشه ببین چی می گیرم. ولی می دونی چیه همین که شب تولدشون رو باهاشون می گذرونم واسشون بزرگ ترین کادوئه.

-عوضی.

خندید و پرسید:

-تولد تو کی هست؟

- پونزدهِ بهمن، تو چی؟

رادین- بیستِ آذر.

سری تکون دادم و گفتم:

-اگه تا اون موقع دوست بودیم یادم می مونه. ولی بعدش اگه بهم زدیم روز تولدم کادوم رو از تو حلقت می کشم بیرون.

با خنده دستمو گرفت و گفت:

-حتما.

جشن ساعت دو تموم شد. میلاد و یلدا به خاطر اینکه میلاد خسته بود دوازده رفتن خونه. رادین منو رسوند خونه. تو راه هر دو ساکت بودیم. دم در که رسیدیم. رادین گفت:

-یسنا امشب خیلی خوب بود.

سری تکون دادم و گفتم:

-مرسی که اومدی.

رادین- خواهش. راستی فردا برنامت چیه؟

یه کم فکر کردم و گفتم:

-برنامه خاصی ندارم تو خونم.

رادین- بریم بیرون؟

-دو تایی؟

رادین- نه می تونی با دوستات بیای.

-اوکی. کجا بریم؟

رادین- جاده چالوس.

لبخندی زدم و گفتم:

- عالیه. ساعت چند میای؟

رادین- هشت دمِ در خونتونم.

سری تکون دادم و با رادین دست دادم درو باز کردم که پیاده بشم که رادین دستمو کشید پرت شدم تقریبا تو بغلش. با تعجب به کاراش نگاه می کردم و گفتم:

-چی کار می کنی؟

رادین گونم رو بوسید و گفت:

-خداحافظی خشک خالی که نمی شد. حالا می تونی بری. 

هیچی نگفتم و از ماشین پیاده شدم. رادین منتظر موند که من برم داخل. تا درو بستم گازشو گرفت و رفت.

تو خونه چراغا همش خاموش بود. یه دوش فوری گرفتم و لباس خوابم رو پوشیدم به تینا و بهناز هم اس دادم که فردا بیان بریم. اونا هم اوکی دادن. وقتی رفتم تو تخت به رادین و کارای امشبش فکر کردم و با یه لبخند خوابیدم.

***

-یسنا بلند شو گوشیت خودشو کشت از بس زنگ خورد. بیدار شو. اصلا واسه چی ساعت گذاشتی؟

توی اوج خواب صدای یلدا به گوشم می خورد. گوشیم واسه چی زنگ می خورد؟ اَه یه جمعه نمی شه خوابید. با لحن ملتمسی به یلدا گفتم:

-تو رو خدا بذار بخوابم.

یلدا- من که کاریت ندارم. نمی دونم واسه چی ساعت گذاشتی از ساعت هفت داره زنگ می خوره.

مخم هنگ بود سعی کردم یه کند و کاو کنم ببینم واسه چی ساعت گذاشتم. با یکم تمرکز فهمیدم ساعت هشت با رادین قرار دارم. سرمو از زیر پتو بیرون آوردم و به یلدا که بالای سرم ایستاده بود نگاهی کردم و پرسیدم:

-یلی ساعت چنده؟

یلدا- یه ربع به هشت.

-جــــــــان؟ 

با عجله از رو تخت بلند شدم و به یلدا با عجز گفتم:

-چرا بیدارم نکردی؟ من ساعت هشت با بچه ها قرار دارم.

یلدا با لحن سرزنش باری گفت:

 .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::. 

-مگه تو به من گفته بودی؟

سری به نشونه نه تکون دادم و به سمت کمد لباسم هجوم بردم. همون جور به یلدا گفتم:

-یه کوچولو چیز واسه تو راهمون آماده کن.

سری تکون داد و بیرون رفت. منم جین زرشکی تنگ با مانتوی کوتاه کرمم پوشیدم. کوله خاکی رنگمو برداشتم و دوربین و یه سری آت و آشغالو ریختم توش. موهامو کج ریختم تو صورتم و فقط زد آفتاب زدم و مداد تو چشمم کشیدم یه رژ زرشکی زدم و روسری زرشکی و کرمم رو پوشیدم. گوشیم زنگ خورد. تینا بود جواب ندادم می دونستم الان لیچار بارم می کنه. گوشیو پرت کردم تو کولم. سویی شرت مشکیم رو برداشتم می دونستم تو این ماه جاده چالوس سرده. از پله دویدم پایین. میلاد نشسته بود کتاب می خوند. با دیدنش گفتم:

-سلام میلادی، یلدا رو ندیدی؟

میلاد نگاهی به سر تا پام انداخت و گفت:

-تو آشپزخونه.

با حالت دو رفتم سمت آشپزخونه.

-یلدا آماده کردی؟

یلدا- آره.

و یه سبد دستم داد و گفت:

-مراقب خودتون باشید.

چشمی گفتم و بوسیدمش و از آشپزخونه زدم بیرون و با میلادم خداحافظی کردم. سریع کفش اسپرت مشکیم رو پوشیدم و دویدم سمت در.

وقتی درو باز کردم چندین چشم عصبانی بهم زل زده بود. اوه اوه همه توپشون پره. یه نگاه اجمالی انداختم. تینا و بهنام و بهناز به ماشین بهنام تکیه داده بودن. اشکان و یاسر و بهار. کی به اینا گفته بود؟ حتما کار تینا بود. و رادین که با تعجب و خنده نگام می کرد. رو آب بخندی پسر، چی خنده داره؟ این که اینا به خونم تشنن؟ به تیپش نگاهی انداختم. جین مشکی و یه تیشرت مشکی که یه کت تک کرم هم روش بود. مثل همیشه خوش تیپ. به تینا نگاه کردم کارد می زدی خونش در نمی اومد. رو به همه گفتم:

-سلام همگی خوبید؟ خوشید؟ چه سحر خیز هم بودید بعد همه اومدن.

تینا با عصبانیت گفت:

-اگه تو زودتر می اومدی همه خوب بودیم. بعدشم به خاطر جناب عالی همه اومدن اینجا. بعد تو تا الان خواب بودی؟

با لحن مظلومی گفتم:

-به خدا دیشب تا خوابیدم سه بود واسه همین دیر شد.

رادین با لبخند اومد سمتم و سبدو از تو دستم گرفت و رو به تینا گفت:

-تینا الانم به خاطر اینکه داری با یسنا بحث می کنی یه ربع معطل شدیم.

یاسر سری به نشونه درستی حرف رادین تکون داد و گفت:

-خب سوار شیم دیگه.

همه داشتن سوار ماشینا می شدن که من رفتم سمت اشکان و بهش گفتم:

-سلام اشی مشی جونم خوبی؟ چشات چرا پف کرده؟ از خواب زیاده؟

اشکان با اون چشای خوشگلش که زل زده بهم و گفت:

-خیلی پررویی یسنا، تو تا الان خواب بودی. بعد به من میگی از خواب زیاد؟ به اطلاعتون مالِ بی خوابیه.

بعد نگاهی به رادین کرد و ادامه داد.

-حالا هم برو پیش دوست پسرت که منتظرته، اگه یکم دیگه اینجا بایستی تی تی عصبانی میاد سراغت.

لبخندی زدم و ازش دور شدم. در جلو رو باز کردم و خودمو رو صندلی انداختم بعدم به عقب برگشتم و کولمو پرت کردم رو صندلی پشت. رادین بهم زل زده بود. نگاش کردم و دستمو جلوش گرفتم و گفتم:

-سلام رادین جونم خوبی؟ صبح عالی بخیر.

رادین دستمو گرفت و گفت:

-خجالت نمی کشی این همه آدمو معطل خودت کردی؟

با بی خیالی شونه بالا انداختم و گفتم:

-نه بابا اینا عادت دارن. ولی از تو هم خجالت نمی کشم. آخه مگه خجالت کش تومونه که بشه کشید؟ شایدم سیگار نمی دونم.

رادین دستمو ول کرد و ماشینو روشن کرد منم سرم و تکیه دادم به صندلی بخوابم. که یه دفعه صدای آهنگ رادین تا آسمون بلند شد. با عصبانیت بهش گفتم:

-هوی مگه نمی بینی می خوام بخوابم؟

شونه بالا انداخت و گفت:

-تا الان خوابیدی کافیته، بعدم ما داریم می ریم گردش نه که جنابعالی بگیری بتمرگی.

-ولی من خوابم میاد.

رادین- به من چه؟

و صدای ضبطو بلند تر کرد منم بی خیال خوابیدن شدم. رو صندلی عقب خم شدم و از تو سبد یه کیک کاکائویی در آوردم و مشغول خوردن شدم. رادین نگاهی بهم انداخت و گفت:

-تعارف نکنی یه وقتا.

نگاهی بهش انداختم و گفتم:

-می خوای؟ ولی دهنیِ ها.

گرفتم جلوش فکر نمی کردم بخوره ولی یه گاز زد و گفت:

-صبحونه نخوردم.

نیشم باز شد. 

-بد دل نیستی؟

رادین با بی خیالی گفت:

- نه تو چی؟

-نه بابا، بد دلی مال بچه سوسولاس.

و یه گاز دیگه از کیکم زدم و بعدش به رادینم دادم. مشغول خوردن هله هوله شده بودم که رادین یه دفعه گفت:

-دیشب به مامانم اینا گفتم.

با تعجب پرسیدم.

- چیو؟

دستی توی موهاش کشید. نیشم باز شد از این کار خیلی خوشم اومد. رادین با کلافگی گفت:

-این که من و تو دوستیم.

با تعجب پرسیدم.

- خب چی گفتن؟ نکنه گفتن نه؟

رادین نگاهی بهم انداخت و گفت: 

-واست مهمه اگه گفته باشن نه؟

نگاش کردم و گفتم:

-نه.

سری تکون داد و گفت:

-خوبه، ولی گفتن ما خانوادشو می شناسم خانواده خوبین، بذار خودشم ببینیم بعد نظر می دیم.

آروم پرسیدم.

-واسشون مهمه با چه جور دختری دوست می شی؟ اگه از من خوششون نیاد چی؟

رادین موشکافانه نگاهی بهم انداخت و گفت: 

-آره مهمه، ولی تو که گفتی واست مهم نیست اگه موافقت نکنن.

سرمو انداختم پایین و گفتم: 

-خب اگه دوستیمون به همین زودی تمام بشه خانوادم مشکوک می شن.

دستمو گرفت تو دستش و گذاشت رو پاش، بعدم گفت:

-من مطمئنم اونا از تو خوششون میاد. تو با تمام دخترایی که من تا الان دوست بودم فرق داری.

بهش نگاه کردم با لبخند بهم نگاه می کرد. منم بهش لبخندی زدم و دستمو از تو دستش کشیدم بیرون و از پفکی که تو دستم بود یه دونه گذاشتم تو دهنش. رادین از این حرکتم خندش گرفت.

نمی دونم چرا رادین با بقیه واسم فرق داشت. با تمام پسرایی که می شناسم حتی میران. احساسم بهش متفاوته. بقیه واسم مثل یه سرگرمی بودن، هیچ وقت احساسی که پیش رادین داشتم پیش اونا نداشتم، رادین خاص بود با تمام شیطنت هاش و دختر بازیایی که داشت ولی می شد بهش اعتماد کرد. زیر چشمی بهش نگاهی انداختم و تو دلم به خودم اعتراف کردم کاشکی این دوستی واقعی بود. لبخندی زدم و دوباره مشغول خوردن شدم. آینده خودش همه چی رو به زودی بهمون میگه.

از ماشین پیاده شدم و کش و قوسی به بدنم دادم. رادین که از ماشین پیاده شده بود گفت:

-بمیرم واست خسته شدی از بس خوردی.

اشکان که نزدیکمون شده بود بغلم کرد. منم به سینش تکیه دادم. اشکان رو به رادین گفت:

-این دفعه خسته شده از خوردن همیشه که خسته می شه از خوابیدن.

رادین لبخندی زد و گفت:

-می خواست بخوابه من نذاشتم. مثلا با دوست دخترم اومدم بیرون نیامدم که خوابیدنشو ببینم. اونو می تونم برم تو خونشون ببینم.

با عصبانیت بهش نگاه کردم و رادین و اشکان خندیدن.

-رادین خان من و تو تنها می شیم دیگه.

رادین با خنده سری تکون داد و گفت:

-من شدید منتظر اون لحظه تنهاییمونم.

اِ اِ چرا من هر چی میگم این یه چیز بی ربط میگه؟ پسره ی پررو.

یاسر صدامون کرد. زیر انداز رو پهن کرده بود. منم از تو بغل اشکان بیرون اومدم و به سمت رادین رفتم و نیشگونی از بازوش گرفتم. لامصب همش عضله بود نمی اومد تو دست. واسه همین زدمش.

رادین با خنده دستمو گرفت تو دستش و گفت:

-نکن این کارو، زشته جلو دوستات.

سعی کردم دستمو از تو دستش بیرون بکشم و تو همون حالت گفتم:

-زشت عمته.

رادین خندید ولی دستمو ول نکرد.

- عمه یُخ.

به بچه ها رسیده بودیم سلام کردم و دستمو از تو دست رادین بیرون کشیدم و رفتم سمت بهناز و تینا. تا نشستم گفتم:

-سلام عجقای من. خوفید؟ دلم واستون تنگیده بود.

بهناز با چشاش اشاره ای به رادین کرد و گفت:

-اونو که داشتی دلت دیگه چرا واسه ما تنگ شده بود؟

تینا با اخم گفت: 

-خیلی پررویی، اون از دیشب که با رادین اومدی و هیچی هم به ما نگفتی کی باهاش دوست شدی. اینم از امروز که زرت رفتی تو ماشینش.

-چون تی تی دیدم عصبانی هستی رفتم تو ماشینش. بعدم رادین تنها بود. برگشت تو هم با ما بیا اصلا.

تینا با شیطنت گفت:

-شاید بخواد کاری کنه، زشته من مزاحم بشم.

با عصبانیت زدم به بازوش و گفتم:

-گمشو مگه منو نمی شناسی؟

بهناز و تینا خندیدن و تینا گفت:

-تو رو می شناسم ولی آقاتون اخلاقش تو دستم نیست.

-تعارف نکن بیا برو باش دوست شو اخلاقش بیاد تو دستت. 

و از جام بلند شدم و رفتم کنار بهار نشستم تینا داد زد:

-جون میران شوخی کردم یسنا.

منم داد زدم:

- خفه شو خودم می دونم.

تینا گفت: 

-آشغال بیشعور.

رو به بهار گفتم: 

-خوبی تابستون جونم؟ دوران نامزدی خوش می گذره؟

بهار لبخندی بهم زد و گفت:

-خیلی خوبه استخر جونم. امیدوارم تو هم به زودی تجربش کنی.

با خنده گفتم: 

-نفرینم می کنی بهار؟

بهار لبخندی زد و گفت: 

-نه به خدا آرزوی خوب واست می کنم.

-نمی خوام از این آرزوها، من هنوز بچم. راستی کی قرار عروسی بکنید؟

بهار با لبخند قشنگی نگاهی به یاسر انداخت و گفت: 

-اگه خدا بخواد بیستم ماه دیگه.

تقریبا داد زدم:

-وای جدی میگی؟ آخ جون عروسی افتادیم.

تقریبا همه به ما نگاه می کردن تینا با شوخی گفت:

-چیه داد می زنی؟ خبر داد داره بچه دار می شه ذوق کردی؟

-برو گمشو تینا آخه بچه ذوق داره؟

و رو به یاسر گفتم:

-یاسی خجالت نمی کشی بهم نگفتی ماه دیگه قرار عروسی کنید؟ نکنه به منم می خواستین ده روز قبل عروسی بگین؟

یاسر لبخندی بهم زد و گفت: 

-فکر کردم اشکان بهت گفته و می دونی.

سری به نشونه نه تکون دادم و نگاه سرزنش باری به اشکان انداختم. اشکان با لحن شوخی گفت:

-این جوری نگام نکن دارم فکر می کنم تو فکر اینی که یه لقمه چرب و نرمم کنی واسه ناهار بخوریم.

-اَه اَه حالم بهم خورد، مگه من آشغال خورم؟

همه ی جمع زدن زیر خنده، حتی خود اشکانم خندش گرفته بود ولی گفت:

-بیشعور.

بهنام پیشنهاد بازی داد که همه موافقت کردن.

من و رادین و تینا و بهنام.

اشکان و یاسر و بهار و بهناز.

مشغول بازی شدیم. وسطای بازی اشکان جر زنی می کرد و پاس دو ضرب می داد. یا توپو یه جوری می زد بخوره به من. رادینم توپو محکم می کوبوند بهش. کلی خندیدیمو بیشتر از بازی کل کل و جرزنی و شوخی و خنده بود.

بعد از بازی بچه ها مثل جنازه شده بودن افتادن رو زیر انداز. من از همه خسته تر. بلند شدم رفتم سمت رودخونه که یه صد متر باهامون فاصله داشت. به دست و صورتم آب زدم و به یه درخت نزدیک رودخونه تکیه دادم تا یه کم از خستگیم کم بشه.

-تنها اومدی چرا؟

صدای یه نفر باعث شد سریع چشامو باز کنم و ببینم کیه. هر چند که خودم می دونستم فقط می خواستم مطمئن بشم. رادین لب رودخونه خم شده بود و آب به دست و صورتش می زد. به هیکلش که پشتش به من بود نگاه کردم. خدایی خیلی خوش هیکل بود. همه ی بدنش عضله بود. حالا یکی نمی دونست فکر می کرد من لخت دیدمش می دونم چه خبره. با افسوس فکر کردم خوش به حال اون دخترا که لخت این هیکلو دیدن.

رادین ایستاد جلوم منم که تابلو بهش زل زده بودم. پرسید:

-خوشگلم یا خوش هیکل؟

با پررویی جواب دادم. 

-هر دوش.

از این حرفم لبخند زد و کنار درخت رو زمین نشست و دست منم گرفت و پرتم کرد تو بغلش. عقلم می گفت بلند شو ولی دلم می گفت بمون جات همین جاس. به حرف دلم گوش دادم و به سینش تکیه دادم اونم هیچی نگفت. شاید فهمید واقعا احتیاج به یه آرامش دارم و من واقعا تو آغوشش آروم بودم و خوشحال. رادین دستشو تو موهام برد و آروم باهاشون بازی می کرد. همیشه عاشق این حرکت بودم. وقتی سرمو روی پای میران می ذاشتم اونم با موهام بازی می کرد حتی تینا هم می دونست و همیشه این کارو واسم می کرد. گوشم رو قلبش بود و صدای ضربانش رو می شنیدم. اون صدا بهترین لالایی دنیا بود. چشام داشت تو بهترین جای دنیا گرم می شد که صدای رادین باعث شد به خودم بیام.

-جات خوبه؟

لحنش تمسخر نداشت. آروم بود. انگار واقعا نیاز داشت جواب این سوالو بدونه.

آروم سری تکون دادم و گفتم:

-خیلی.

احساس کردم لبخند زد. سرمو بلند کردم و دیدم حدسم درست بوده واقعا داشت با لبخند نگام می کرد. چشاش زیبایی خاصی داشت و پوست صورتش کمی ته ریش. آخ که من عاشق ته ریش بودم. ناخوداگاه دستمو بردم بالا و رو صورتش کشیدم. احساس خیلی خوبی بهم می داد. لبخندی زدم. اون تو چشام نگاه می کرد. منم تو چشماش زل زدم و اون نگاش رفت رو لبام.

صدای پا و خنده ی دو نفر باعث شد به خودمون بیایم سریع از تو بغلش بلند شدم و ایستادم اونم بلند شد. من رفتم آبی دوباره به صورتم بزنم تا از داغیم کم بشه.

صدای بهناز رو شنیدم که خطاب به رادین گفت: 

-اِ شما هم اینجایید؟

رادین گفت:

-آره یسنا اومده بود صورتشو بشوره اومدم دنبالش.

اشکان به شوخی گفت:

-رادین دوست دختر ذلیلی انقدرم خوب نیستا هر جا رفت بری دنبالش.

به سمتشون برگشتم. رادین هیچی نگفت و به سمتم اومد و دستشو دور کمرم حلقه زد دوباره داغ شدم. احساس خیلی خوبی بهم دست داد.

رو به اشکان گفتم:

-خودتم دیدیم آقا اشکان تو آینده هم می بینیم.

و با ابرو به بهناز اشاره دادم بهناز سرخ شد و اشکان و رادین با صدای بلند خندیدن. همون جور که دست رادین دور کمرم بود رفتیم سمت بچه ها و اشکان و بهناز رو تنها گذاشتیم. ازش خجالت می کشیدم. اگه می بوسیدم چی؟ من چی کار می کردم؟ یعنی همراهیش می کردم؟ یا نه؟ یه صدایی بهم می گفت آره باید این کارو می کردم اگه هم دوباره همچین موقعیتی پیش اومد باید همراهیش کنی؟ با تعجب از خودم پرسیدم مگه قراره همچین موقعیتی دوباره پیش بیاد؟ و صدای درونم گفت:

-شاید.

شونه ای با بی خیالی بالا انداختم و به رادین نگاه کردم اون کلا بی خیال بود. یعنی هر وقت تو یه همچین موقعیتی بود انقدر بی خیال بود؟ حتما. یعنی با هر دختری؟ هر دختری؟ نه اون نباید از این به بعد با کسی باشه. یه صدا درونم گفت:

ولی خودت گفتی نمی خوای پارتنرش باشی! خب معلومه آخه من ... آخه تو چی؟ هیچی اصلا، گور باباش با هر کی می خواد بره بخوابه. به بچه ها رسیدیم دستشو از دور کمرم باز کرد و رفت سمت یاشار منم رفتم زرتی کنار بهار، می دونستم برم پیش تینا تیکه بارونم می کنه. بهار با دیدنم گفت:

-خوش به حالت دست و صورتتو آب خنک زدی.

-خب تو هم بلند شو با یاسر برو بیا خستگیت در بره.

بهار به یاسر گفت که تینا و بهنام هم گفتن:

- ما هم میایم. 

دوباره با رادین تنها شدم. رادین اومد کنارم و دستشو انداخت دور شونم. خیلی پررو شده بود، نه که من بدم میاد حالا. بهش تکیه داده بودم ولی سرم پایین بود. رادین با لحن شیطونی گفت:

-آخ آخ تو خجالتم سرت میشه؟

از این حرفش خوشم نیامد واسه همین سرمو بالا گرفتم و تو چشاش زل زدم و با پرروی گفتم:

-آره مگه من آدم نیستم؟

خندید و منو به خودش فشار داد و گفت:

-تو فرشته ای.

از این حرفش قند تو دلم آب شد. ولی یه لحظه پیش خودم گفتم:

- یسنا چته؟ مگه اولین بارِ میری تو بغل یه پسر؟ چرا اینجوری شدی دختر؟

نمی دونم نمی دونم، چه مرگمه واقعا؟

با بی خیالی تو بغل رادین تکیه دادم و هیچ کدوم حرفی نمی زدیم. بچه ها اومدن کم کم. قرار شد بهنام و اشکان با هم برن از یه رستوران نزدیک ناهار بگیرن.

ما هم که موندیم دخترا حکم بازی می کردیم و رادین و یاسر هم حرف می زدن. صدای یاسر توجهم رو جلب کرد.

-آها رادین جان بعد الان دانشجوی فوقی دیگه؟

رادین- آره، ترم اولم امسال.

یاسر- سرکار نمی ری؟

رادین- نه فعلا، جایی رو سراغ ندارم. البته شاید از ترم دیگه برم شرکت عموم. تو رشتت چیه؟

یاسر- هتل داری.

رادین- سرکار میری دیگه؟

یاسر- آره اگه نمی رفتم که بهم زن نمی دادن.

رادین- کجا کار می کنی؟

یاسر- هتل بابا رو اداره می کنم. گاهی هم سری به رستوراناش می زنم.

رادین- جالب تا حالا یه دوست رئیس هتل نداشتم. با اشکان هم رشته بودی؟

یاسر- تو دانشگاه که نه ولی از اول راهنمایی با هم دوستیم. با بهار هم رشته بودم.

رادین- چه جالب، پس با خانومت یه جا کار می کنی؟

یاسر خندید و گفت:

-آره، خیلی هم خوبه هم تو محل کار باش باشی هم تو خونه.

رادین خندید و گفت: 

-خیلی هم خوبه.

چرا من هیچی از رادین نمی دونستم؟ لبخندی زدم. پس دانشجوی فوق بود. گفتم روزای دوشنبه، سه شنبه ندیدمش، پس بگو کلاس نداشته.

بهنام و اشکان اومدن واسه همه جوجه گرفته بودن. ناهارو وسط چرت و پرتایی که من و تینا به اشکان می گفتیم و یه جایی هایی هم یاسر و بهار هدفمون بودن. البته اشکان کم نمی آوردا. بعد ناهار بچه ها دراز به دراز شده بودن. چون حال بازیِ حرکتی نداشتیم با ورقا بلوف بازی کردیم. که من و اشکان خدای تقلبیم تو این بازی. آخرشم اشکان برنده شد با اینکه من این همه جر زدم. بعد بازی بلند شدم دوربینو آوردم.

-خب جمع بشید یه عکس دست جمعی بگیرم.

همه جمع شدن. منم دوربینو گذاشتم رو حالت خودکار و قبل از اینکه ده ثانیه تمام بشه دویدم سمتشون و بغل رادین ایستادم. رادین دستشو دور شونم گذاشت و من یه لبخند گشاد زدم و عکس گرفته شد. چند تا اشکان تو حالتای مسخره ازمون گرفت. مثلا من و تینا همو بغل کردیم بهنام شاخ گذاشته. یه دو تا عکسم وقتی ازم گرفت که من تو بغل رادین لم داده بودم که خیلی باحال شد. ساعت چهار بود که دیگه جمع و جور کردیم بریم.

از تینا خواستم بیاد تو ماشین رادین. که اونم با کمال میل قبول کرد. وقتی سوار شد هنوز رادین نیامده بود و تا تینا نشست هر دو پقی زدیم زیر خنده. یاد اون روزی افتادیم که ماشین رادین جفت ماشینم بود و گفته بودم می خوام با صاحبش دوست بشم. تینا یاد یه چیزی افتاد و پرسید.

-راستی کامی چی شد؟

همون موقع رادین اومد تو ماشین و من بی توجه به رادین گفتم:

-باهاش تموم کردم، تو چی؟ سینا؟

تینا- بره گم بشه پسره عوضی. علنا به من پیشنهادِ بی شرمانه میده.

رادین از این همه پررویی من و تینا خندش گرفته بود و ماشینو حرکت انداخت. من آهنگو تا آخرش بلند کردم و رادین با آخرین سرعت لایی می کشید بهنام و یاسرم پشت سرش بودن.

آهنگ مازیار فلاحی تو اون لحظه خیلی فاز می داد. و من و تینا با صدای بلند باهاش می خوندیم.

تو یه لحظه تو چشای من نگاه کن

با صدای من در قلبتو وا کن 

کمی آرامشو حس کن تو ترانم

واسه تو یه دنیا حس عاشقانم

دلتو به این صدای خسته بسپار

تو منو داری عزیزم منو این بار

من می خونم تا تو آرامش بگیری

تو با من به سمت تنهایی نمیری

دل تنهاتو به دست گله نسپار 

تو منو داری عزیزم منو این بار

دوست دارم حس کنی تو ترانه هامی

تنها نیستی تو مثل نفس باهامی

دل تنهاتو به دست گله نسپار 

تو منو داری عزیزم منو این بار

دوست دارم حس کنی تو ترانه هامی

تنها نیستی تو مثل نفس باهامی

تنها نیستی تو مثل نفس باهامی 

قلبتو رها بکن تو این ترانه

فقط آرامشو حس کن عاشقانه

دوست دارم از این صدا عشقو بگیری

حس کنی رو بال ابرا داری میری 

بگو آرومی بگو غمی نداری

تو منو داری عزیزم منو داری

من می خونم تا تو آرامش بگیری

تو با من به سمت تنهایی نداری

دل تنهاتو به دست گله نسپار 

تو منو داری عزیزم منو این بار

دوست دارم حس کنی تو ترانه هامی

تنها نیستی تو مثل نفس باهامی

تنها نیستی تو مثل نفس باهامی

رادینم باهامون هم صدا شده بود و بلند می خوند. ماشین پلیس رو که از دور دیدیم صدای آهنگو کم کردیم و دست از ورجه و ورجه کردن من و تینا کشیدیم. منظورم همون رقصیدنه ها. ولی رادین سرعتو کم نکرد. ازش که پرسیدم چرا؟ گفت:

-اینا همین جوری مشکوکن بیشتر مشکوک می شن.

تو اتوبان افتاده بودیم و بچه ها هم پشت سرمون بودن.

دم در خونه تینا اینا، رادین ماشینو متوقف کرد و هر سه پیاده شدیم. تینا بغلم کرد و با رادین دست داد.

تینا- رادین خیلی خوش گذشت. مرسی.

رادین لبخندی زد و گفت:

-خواهش می کنم به منم خیلی خوش گذشت.

تینا- حالا که بهت خوش گذشته هفته دیگه هم بریم.

تینا با ذوق این حرفو زد و رادین قول داد. 

-حتما.

تینا رو به من گفت:

-فردا من بیام دنبالت یا تو میای؟

خواستم بگم من میام که رادین گفت:

-من میام دنبال هر دوتون.

هر دو بهش نگاه کردیم که شونه بالا انداخت و به من چشمک زد. از تینا خداحافظی کردیم. به سمت خونشون رفت. حرکت کرد تو مسیر تا خونه فقط صدای ضبط سکوت بین ما دو تا رو می شکست. دم در ایستاد و به طرف من چرخید و گفت:

-خب یسنا خانوم رسیدیم و رسیدیم کاشکی نمی رسیدیم، تو راه بودیم خوش بودیم سوار لاک پشت بودیم.

هر دو زدیم زیر خنده و من گفتم:

-تو به لامبورگینی میگی لاک پشت؟

رادین- خب چی کار کنم در مقابل فراری لاک پشته.

-خب فراری بگیر.

رادین- بابا گفته بعد از اینکه فوق گرفتی.

-اوکی. مرسی امروز خیلی خوش گذشت.

رادین نگاهی بهم انداخت و دستشو گذاشت رو گونم و گفت:

-به من هم همین طور جوجو.

و خم شد گونم رو بوسید. نتونستم جلو خودمو بگیرم و لبخند زدم. احساس خوبمو دوست نداشتم پنهان کنم و دوست نداشتم رادینو سرزنش کنم. کولمو و بقیه وسایلامو برداشتم و بدون خداحافظی رفتم تو خونه و رادینم حرفی نزد دیگه.

یلدا و میلاد نشسته بودن تلویزیون می دیدن، یلدا با دیدن من اومد کمکم. گونشو بوسیدم و رفتم بالا. تنها کاری که کردم، لباسامو در آوردم و خودمو تو وان انداختم. تو فکر رادین غرق شدم.

خندیدنش، نگاه کردنش، محبت کردنش، بوسیدنش و ... احساس مالکیتی که به رادین داشتم احساسی که دوست نداشتم کسی جز من نسبت به رادین داشته باشه. احساس می کردم تو همین مدت کوتاه احساسم به زندگی، به رادین و به اطرافیانم عوض شده. حالا همه چی رو قشنگ می بینم و ... شاید این عشق باشه.

لبخندی زدم و چشمامو رو هم گذاشتم و یسنای درونم گفت:

-خودتو گول نزن این عشق نیست این یه احساس زود گذره.

***

صبح با صدای یلدا بیدار شدم. داشت می رفت سرکار و فقط اومده بود بیدارم کنه. به ساعت نگاهی انداختم. شیش و نیم بود. با بی حالی بیدار شدم و دست و صورتمو شستم. آرایش کردم و یه جین قهوه ای با ماتوی مشکیم که کمربند قهوه ای می خورد پوشیدم. رادین قرار بود هفت بیاد. تندی کلاسور و خرت و پرتام رو تو کوله قهوه ایم پرت کردم و رفتم پایین. یه لقمه خوردم و تا کفشمو پوشیدم رفتم دم در شده بود هفت.

در جلو رو باز کردم و پریدم رو صندلی. رادین با دیدنم لبخندی زد و گفت:

-سلام. صبح عالیتون بخیر.

لبخندی زدم و گفتم:

-سلام صبح تو هم بخیر.

رفتیم سمت خونه تینا.

-اوه راستی رادین تا ساعت چند کلاس داری؟

-تا پنج شما چی؟

-ما هم تا پنج داریم.

-اوکی پس بعد کلاسم با هم میایم.

-راستی یه چیز دیگه؟

-جانم.

-به دوستات گفتی با من دوستی؟

رادین سری به نشونه آره تکون داد و ماشین رو جلوی پای تینا متوقف کرد. تینا با سر و صدا سوار شد.

-سلام به زوج جوان.

و رو به رادین گفت:

-ازت خوشم میاد آن تایمی.

رادین خندید و گفت: 

-چاکریم.

تینا با خنده اضافه کرد.

- امیدوارم دوست دخترتم ازت یاد بگیره.

با اعتراض به عقب برگشتم.

-اِ تینا.

تینا- مگه دروغ میگم؟

-آره خیلی. من کی بد قولی کردم؟

رادین به ما می خندید که یه دفعه تینا داد زد.

-هى یسنا یه خبر توپ.

-ها چه مرگته؟

تینا- نمی گما.

-خب نگو.

تینا- جدی جدی نمی گما.

-می دونم وسط کلاس میگی پس کلاس نذار همین الان بگو.

تینا با ناز گفت:

-خب باشه.

و بعد جیغ زد و گفت: 

-بابام گفت با یسنا می تونی بری انگیلیس.

چند ثانیه طول کشید تا حرفشو درک کنم و بعد بلند جیغ کشیدم.

-وای هورا. آخ جون. عاشق باباتم.

من و تینا با خوشحالی جیغ می کشیدیم و رادین به ما می خندید. رادین با خنده گفت:

-خب حالا مگه چی شده؟

زدم به بازوش و گفتم.

- چی نشده؟ بالاخره من و تینا یه مسافرت دو تایی می ریم. اونم انگیلیس.

رادین- حالا مگه انگلیس چه خبره؟

با حالت حق به جانبی گفتم:

-داداشم اونجاسا.

رادین با بی خیالی گفت: 

-مگه داداشتو ندیدی تا حالا؟

بهش محل ندادم و مشغول حرف زدن با تینا شدم. همون موقع به میلاد زنگ زدم و اوکی رو دادم و اونم گفت کارا رو هماهنگ می کنه. تا زمانی که رسیدیم رادین دیگه چیزی نگفت.

ماشین رو پارک کرد و من و تینا پیاده شدی.

ازش جدا شدیم و به سمت کلاس رفتیم با دیدن بهنام و بهناز دویدم سمتشون و جریانو گفتم، بهناز گفت:

-خوش به حالتون می رین حال می کنید واسه خودتون.

تینا زد به شونش و گفت:

-چه حالی با این داداش گند اخلاق یسنا؟

با تعجب نگام کرد و گفت:

-داداشت گند اخلاقه؟

خندیدم و گفتم:

-نه بابا، آخه به تینا محل نمیده تینا هم بهش میگه گند اخلاق.

استاد اومد و اعتراض تینا خفه شد. تا دوازده یه بند کلاس داشتیم. تا دو که بیکار بودیم، رفتیم کافه. رادین هم اونجا بود. بدون توجه بهش رفتیم سر میز همیشگی نشستیم. چند دقیقه بعد یه چیزی به دوستاش گفت و اومد پیش ما صندلی رو عقب کشید و نشست. و رو به بچه ها گفت:

-سلام به دوستای گلم، خوبید؟

بچه ها جوابش رو دادن و فقط من هیچی نگفتم. دستشو اندخت دور شونم و گفت:

-دوست دختر خوشگلم چطوره؟

یه احساس خوب از اینکه دستاش دورم بود بهم دست داد. کسایی که تو کافه بودن داشتن نگاهمون می کردن. آروم بهش گفتم:

-رادین دستتو بردار، زشته.

رادین شونه ایی بالا انداخت و گفت:

-زشت پیرزنیه که با لباس زیر میاد بیرون.

یکم تن صدام رفت بالا و گفتم:

-رادین بهت میگم دستتو بردار. بچه ها دارن نگاه می کنن.

رادین با بی خیالی نگاهی به اطراف انداخت و گفت:

-خب نگاه کنن. دوست دخترمی دلم می خواد.

برگشتم بهش نگاه کردم دیدم با اون چشمای جذابش که الان شیطنت توش بود بهم نگاه می کنه. گفتم:

-حراست هم اومد میگی دوست دخترتم؟

-نه اون موقع میگم نامزدمی.

-اونم بهت میگه نامزد بازی جاش تو خونه س نه تو دانشگاه.

رادین چشاشو ریز کرد و گفت:

-پس می خوای بریم خونه؟

یه جیغ بنفش کشیدم که رادین دستشو سریع برداشت و دستشو گذاشت رو گوشش. دوستای خودم می خندیدن و بقیه کسایی که تو کافه بودن با تعجب بهمون نگاه می کردن. رادین از جاش بلند شد و گفت:

-من برم امنیتش بیشتره تا اینجا باشم. ممکنه هر لحظه شنواییم رو از دست بدم.

و رفت پیش دوستاش. به بچه ها نگاه کردم می خندیدن با عصبانیت گفتم:

-چی خنده داره؟

اونا سعی کردن خفه بشن. منم با قهوه ام بازی می کردم و به حرفای چند دقیقه پیشش فکر می کردم. گفت میگه نامزدشم. قند تو دلم آب می شد. یعنی می شد خدا جون من نامزد رادین باشم؟

ساعت پنج که کلاسمون تمام شد. دم ماشین منتظر رادین بودیم. با بهراد به سمتمون می اومدن. بهمون که رسیدن به بهراد سلام کردیم.

رادین- بچه ها بهراد هم باهامون میاد می رسونمش.

سری تکون دادیم و من و تینا عقب نشستیم. من پشت سر رادین نشستم. تمام طول راه بهم نگاه می کرد. دم خونه تینا باهاش خداحافظی کردم و قرار شد تینا بهم خبر بده که کی مدارکش رو میاره. کوچه پایینی بهرادم پیاده کرد و با هم تنها شدیم.

رادین- یسنا بیا جلو بشین.

-حال ندارم به خدا.

رادین از تو آینه بهم نگاهی کرد و گفت:

-میگم بیا جلو. میگی حال ندارم. عیبی نداره منم انقدر اینجا می ایستم که سر حال بیای.

بهش نگاهی انداختم و گفتم:

-حالا مگه چه فرقی داره؟

رادین با اخم نگام کرد و گفت:

-مگه من راننده شخصیتم؟

اووف این حالیش نبود. رفتم جلو نشستم رادین لبخند رضایت بخشی زد و حرکت کرد. یه آهنگ ملایم گذاشته بود که باعث شد چشام بره رو هم.

از احساس اینکه یکی بغلم کرده بیدار شدم. کجام؟ چشام رو باز کرد. احساس کردم دارم حرکت می کنم. و صدای تپش قلب یکی تو گوشم بود. به اون شخص نگاه کردم رادین بود. لبخندی زدم و چشامو بستم. رادین سرشو خم کرد و گفت:

-می دونم بیداری.

-خب بدونی. چی کار کنم؟

-خوش می گذره؟

-خیلی. راستی کی در رو باز کرد؟

-خدمتکارتون.

در اتاقم رو با پاش باز کرد و گذاشتم رو تخت. چشام رو باز کردم دستم هنوز دور گردنش حلقه بود و خودش روم خم شده بود. به چشای سبزش نگاه کردم. خنده توشون موج می زد. لبخندی زدم و به لباش نگاه کردم اونم لبخند رو لبش بود. دلم نمی خواست تمام بشه دوست داشتم همیشه همین جور بمونیم. شیطنت از تو چشاش رفت و جاشو نیاز گرفت. چشای رادین بین لبام و چشام می چرخید، احساس می کردم دو دله. شک داره که این کارو بکنه یا نه. احساسم می گفت منتظر عکس العمل منه. و من تو اون لحظه می خواستم. می خواستم که باهاش باشم. تصمیمو گرفتم واسه یه بار من غرورم و زیر پام بذارم و تو یه حرکت اونو به سمت خودم کشیدم.

لبم داغ شد و تمام وجودم آتیش گرفت. منم همراهیش کردم. لباش با لبام بازی می کرد. گرمم بود. دلم می خواست لخت بشم. از این لباسا متنفر بودم. رادین لباش رو از لبام جدا کرد و به چشام نگاه کرد. انگار می خواست از تو چشام بفهمه که پشیمونم یا نه. نمی دونم تو نگام چی دید که با دستش تو یه حرکت مقنعه ام رو در آورد. و من دوباره کشیدمش سمتم و لباش رو با لبام گرفتم. رادین دست کرد تو موهام و کلیپسم رو باز کرد موهام دورم ریخت. همین جور که لباش تو لبام بود با دستش تو موهام بازی می کرد و احساسی که تو اون لحظه داشتم هر لحظه بیشتر می شد. با ناخونام به گردن رادین چنگ می زدم و اونو بیشتر می خواستم به سمت خودم بکشم. دوست داشتم تو وجودش حل بشم.

با صدای در از هم جدا شدیم. رادین رو تخت نشست و با کلافگی دستشو تو موهاش کشید. صدای زینب رو شنیدم که گفت: 

-یسنا خانوم بیدارین؟

با کلافگی گفتم:

- آره کاری دارین؟

زینب- نه خانوم.

-باشه می تونی بری.

زیر چشمی به رادین نگاه کردم کلافه دستش تو موهاش بود و سنگینی نگام رو که حس کرد نگام کرد و لبخندی زد.

با لحن کلافه ای گفت:

-اومده بود ببینه من خوردمت یا نه؟

با لبخند گفتم: 

-مال این حرفا نیستی.

خندید و اومد کنارم رو تخت نشست و دستشو دورم حلقه کرد، منم سرمو به سینش تکیه دادم و رادین گفت: 

-خر مگس.

نگاش کردم و گفتم: 

-حالا چته انقدر ناراحتی؟

نگاه عاقل اندر سفیهی بهم کرد و گفت:

- هیچی نشدا فقط از تو حال خودمون کشیدمون بیرون.

خندیدم و گفتم: 

-پررو.

از تو بغلش که منبع آرامش من بود بیرون اومدم و مانتومو در آوردم انداختم رو صندلی میز آرایشم. زیر مانتوم فقط یه تاپ مشکی خوشگل تنم بود. تو آینه نگاهی به خودم انداختم. اَه موهام چقدر بهم ریخته س. شونه رو برداشتم و مشغول شونه کردن شدم از تو آینه چشمم به رادین افتاد. بهم خیره شده بود. بدون اینکه برگردم بهش گفتم:

-چیه خوردیم. مگه خوشگل ندیدی؟

از رو تخت بلند شد و اومد سمتم، چشاش یه برق عجیب داشت. دستشو دورِ کمرم حلقه کرد و خم شد و بوسه ای روی سر شونه های لختم زد. همه ی موهای بدنم سیخ شده بود. بدنم مور مور شد. شونه رو گذاشتم رو میز. نفسای داغش به لاله ی گوشم می خورد و باعث شده بود بدن منم داغ بشه. گردنم رو بوسید. از تو آینه بهش نگاه کردم، همون چیزی که من می خواستم اونم می خواست. دوباره گردنم رو بوسید منم چرخیدم تو بغلش و زیر گردنش رو بوسیدم. شاید تو اون لحظه ها همه چی بود. عشق، میل به خواستن، نیاز ولی مهم نبود، مهم این بود که من داشتم لذت می بردم. سر رادین داشت می رفت پایین تر که رادین رو به سختی از خودم جدا کردم. رادین با تعجب به این حرکتم نگاه کرد و با نگاش ازم پرسید چی شده؟

از بغلش اومد بیرون و روی صندلی نشستم و گفتم:

-رادین اگه یلدا بیاد مثل زینب در نمی زنه، می پره تو اتاق دوست ندارم منو تو این حالات ببینه.

رادین جلو پام زانو زد و لبخندی زد و گفت:

-فکر کردم منو نمی خوای.

دستمو تو دستش گرفت و نزدیک دهنش برد و بوسه ای بهش زد. یه لبخند زدم و با دستم صورتش رو لمس کردم. دوستش داشتم اینو خوب می دونستم الان، شاید یه روز می فهمیدم احساس الانم اشتباس ولی الان مهمه واسم، نه آینده.

تا به خودم بیام تو اتاقم تنها بودم و رادین رفته بود. شب که یلدا اومد بهم گفت زنگ زده خانواده رادین رو واسه پنج شنبه دعوت کرده، اونا هم خیلی استقبال کردن.

****

اَه لعنتی چرا یلدا بیدارم نکرد؟ کش و قوسی به بدنم دادم و به ساعت نگاهی کردم. یازده و نیم بود. به گوشیم نگاهی کردم. یه پیام از سارا دخترخالم داشتم. 

-سلام. مهمونی امشب رسمیه؟

مهمونی امشب؟ مگه امروز چند شنبه هست؟ اَه چرا انقدر دیر بیدار شدم؟ 

-یلدا کجاس؟ حتما باز بیمارستان. واقعا نمی شد یه امروز نره؟ به رادین فکر کردم. تو این چند روز درست و حسابی نشده بود ببینمش. دلم واسش تنگ شده بود. آخی بمیرم واسش تو این هفته فقط آخر شبا زنگ می زد حالمو می پرسید. کاشکی زودتر کارای ثبت شرکتش درست بشه. بچم خسته شد الهی. از فکر بچه خندم گرفت. رادین با این قد و هیکل بشه بچه ی من؟ فکر کن. اوه اوه جواب سارا رو ندادم. واسش نوشتم:

-نه بابا راحت باش.

از تختم بلند شدم و رفتم تو سرویس بهداشتی دست و صورتمو شستم تا اومدم بیرون در اتاقم باز شد. یلدا بود. نگاهی بهش انداختم و گفتم:

-قدیما مامانا به بچه هاشون می گفتن بدون در زدن جایی نرین، حالا من باید به تو بگم؟ فکر کن من درِ اتاقِ تو و میلادو یه دفعه باز کنم بیام تو.

یلدا از حرفم لبخند محوی زد و گفت:

-آخه تو دخترمی فرق داره.

با لحن حق به جانبی گفتم:

-خب شاید لخت بودم.

یلدا- باشی. کم لخت ندیدمتا، تا همین هشت سال پیش باهام می اومدی حموم.

-خب حالا. اصلا کجا بودی تا الان که بیدارم نکردی؟

یلدا– مریض اورژانسی داشتم رفتم بیمارستان.

سری به نشونه تاسف تکون دادم و هیچی نگفتم. یلدا نگاهی بهم انداخت و گفت:

-خب تو هم. بیا پایین ناهار آمادس.

و خودش رفت. یه امروزم نمی تونست نره بیمارستان؟ از دست این زن. لباس خوابمو با یه تاپ و شلوار عوض کردم و رفتم پایین. میلاد و یلدا سر میز بودن. از پشت خم شدم و زیر گردن میلاد رو بوسیدم. و رفتم نشستم. میلاد سری تکون داد و گفت:

-چند بار بگم از این حرکت بدم میاد؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

-اول صبح بخیر. دوم به من چه؟ بابامی دلم می خواد ببوسمت.

یه نگاه به ساعت کرد و گفت:

-ظهر عالی شما هم بخیر.

و خودش و یلدا مشغول خوردن شدن گه گاهی هم در مورد امشب یه چیزایی می گفتن. بعد ناهار رفتم تو اتاقم و رو شکم خوابیدم رو تخت و لپ تاپم رو گذاشتم رو تختم. اول یاهو. فقط سمیرا روشن بود تو کلاس زبان هم کلاسی بودیم. بهش پی ام دادم.

-بن ژو مادموزل.

سریع جواب داد:

- بن ژو و زهرمار هیچ معلومه کدوم گوری؟

-درگیر دانشگاه بودم.

-درگیر پسراش دیگه؟

و یه علامت زبون در آورد.

-من و پسر؟ چه حرفا می زنی. از وقتی رفتی فرانسه بی حجب و حیا شدی؟

یه آیکون عصبانیت گذاشتم براش.

-برو گمشو کسی ندونه من که می دونم هفته ای عوض می کنی.

-خب به تو چه؟ دارندگی و برازندگی.

و براش آیکون زبون گذاشتم.

-برو بابا، یلدا چطوره؟

-خوبه، راستی این همه داری تو فرنگ زندگی می کنی، بوی فرندی، موی فرندی، بی بی چیزی نداری؟

و آیکون خنده گذاشتم.

-هوی بیشعور مگه من مثل تو فرنگ ندیدم؟ برو دعا به جون مامانم کن که الان پیشت نیستم وگرنه تک تک موهات رو می کندم. 

و آیکون عصبانیت.

-راستی چون می دونم دلت واسم تنگه میگما وگرنه زیاد مهم نیستی، من دارم بهمن یه سر میرم پیش میران پروازم هم اول قرار پاریس باشه. میران میاد اونجا دنبالم.

-بیشعور، به من چه؟ اصلا هر قبرستونی می خوای برو.

-حالا ناراحت نشو اول می خواستم برم آلمان ولی دیدم پیش تو بیشتر خوش می گذره تا پیش اون شیر برنج.

-بیای هم من رات نمیدم، برو آلمان پیش اون شیر برنج.

-سمی قهر نکن گلم.

-مگه بچم قهر کنم؟

-گمشو عوضی دارم نازتو می کشم، بعد میگی قهر نیستم؟ حداقل قهر می کردی الکی ناز نکشم.

-خب بابا قهرم اصلا، تاریخ دقیقو بگو بیام جلو فرودگاه.

-بــــــاش، سمی یه چیزی بگم؟

-دو تا بگو.

-با یه پسری دوستم جیگر، اسمش رادینه.

-اینم مثل بقیه، چند وقته باهاش دوستی؟

-یه هفته، ولی امشب خانوادش میان با یلدا اینا آشنا بشن.

-پس دوستیتون جدیه؟

-ای بگی نگی.

-عکسشو بفرست ببینم این الاغو.

-الاغ خودتی.

و عکسشو سند کردم.

-خجالت بکش دوست چندین و چند، سالتو به یه پسرِ یه هفته ای فروختی؟

-تو که جیگری.

-اوه اوه چه خوشگله لامصب، اینم با خودت بیار پاریس.

-هنوز انقدرم صمیمی نشدم باهاش که.

-باشه بابا، یسنا من برم، باید برم یونی.

-برو فدات شم.

-جیگر من منتظرتم زود تر بیایا، بوس بوس، بای.

آیکون بوس و قلب و بای فرستاد.

منم واسش آیکون فرستادم و از یاهو اومدم بیرون. یه سر فیس بوکم رو هم چک کردم و یه نگاهی هم به وبلاگم انداختم. بعدم احساس کردم خوابم میاد، خدایی خیلی می خوابم. لپ تاپم رو بدون اینکه خاموشش کنم بستمش و خوابیدم.

****

با صدای عصبانی یلدا بیدار شدم.

-یســـــــنا، خجالت بکش تا یه ساعت دیگه میان و تو هنوز خوابی؟ انگار نه انگار دوست پسر توئه.

با کسلی نشستم و گفتم:

-باشه یلدا بیدار شدم برو دیگه.

یلدا سری تکون داد و رفت به ساعت نگاه کردم شیش بود. اَه چقدر خوابیدم. سریع از رو تخت بلند شدم و پریدم تو حمام و سریع خودمو شستم، شستم که چه عرض کنم؟ گربه شور کردم. سریع اومدم بیرون و یه ساپورت زنبوری ریز با یه تونیک سورمه ای پوشیدم کمربند تونیکم که یه کمربند ورنی مشکی بود رو بستم. گردنبند بلندم رو که تا زیر سینم می اومد گذاشتم با گوشواره و دست بندش، خیلی شلوغ بود ولی مهم این بود که خودم خوشم می اومد. نگاهی به آینه انداختم و سریع یه مداد کشیدم تو چشمم خودم می دونستم چشام این جوری خیلی ناز می شد. روژ گونه صورتیم رو زدم با یه روژ صورتی تکمیل کردم آرایشمو. صندلای سورمه ایم رو در آوردم و می خواستم بپوشم که از پایین سر و صدا اومد و به دقیقه نکشید که در اتاقم به شدت باز شد. نفس راحتی کشیدم سارا بود. پس هنوز رادین اینا نیومدن.

سارا با دیدنم گفت:

-اولَ لَ، جیگر خانوم، می خوای پسر مردم رو بفرستی سینه قبرستون؟

نگاهی به خودش انداختم یه تاپ سفید که با پوست برنزش تضاد داشت با یه جین خردلی و یه صندل سفید پوشیده بود.

-برو بابا در مقابل تیپ تو که هیچه.

و خم شدم پرسینگ روی دماغم رو گزاشتم. اوخ چقدرم درد داشت لعنتی.

سارا- کاشکی این پرسینگو نذاری آخه خانوادشو که نمی شناسی همین جوری هم لباست بازه.

-برو بابا. مهم اینه که خودم خوشم میاد از تیپم به خانواده رادین چی کار دارم؟

سارا سری تکون داد و هیچی نگفت. صدای زنگ در اومد. حتما خودشونن. با سارا به سمت پله ها رفتیم بازار رو بوسی گرم بود. رادین رو بین همه دیدم، اوف چه جیگر خوردنی شده بود بی افم. یه جین توسی با یه پیراهن سفید و یه کت اسپرت سفید و موهاشو فشن ریخته بود، داشت با سامان دست می داد که چشمش به من و سارا که دیگه رو پله آخر ایستاده بودیم خورد و ابرویی با شیطنت بالا انداخت. خانوادش من و سارا رو دیدن و یه لبخند زدن، یه خانوم و آقای میانسال و یه زن و مرد جوون. جلو رفتم و کنار یلدا ایستادم، یلدا دستمو گرفت و رو به اون زن و مرد گفت:

-یسنا عزیزم، خانوم و آقای زامیاد هستن پدر مادر رادین جان.

اینا که خیلی جوونن، انگار خواهر برادرشن.

دستمو تو دست مامان رادین گذاشتم و گفتم:

-خوشوقتم.

مامانش منو کشید تو بغلش و گفت:

-منم همین طور خوشگلم، خوشحالم که تو تونستی این رادین الاغ رو آدم کنی.

خندم گرفت و بقیه هم خندیدن ولی رادین با حالت اعتراض گفت: 

-مامـــان.

از بغل مامانش بیرون اومدم و با شیطنت گفتم:

-قابل شما رو نداشت خانوم زامیاد. وظیفه بود.

همه خندیدن مامانش با خنده گفت:

-عزیزم من رو می تونی زیبا صدا کنی.

-البته، من به مامان خودمم میگم یلدا، شما هم نمی گفتین من خودمم صداتون می کردم زیبا جون.

با پدر و خواهرش رادا و شوهر خواهرش شهرام آشنا شدم.

بزرگا یه طرف نشستن ما جوونا هم یه طرف. رو مبل کنار رادین نشسته بودم و به سوالات رادا جواب می دادم. رادینم مشغول حرف زدن با سامان بود. بعد چند دقیقه رادا برگشت سمت ساناز و سارا و شهرامم با سامان هم صحبت شد. دست رادین آروم اومد دور کمرم. حس خوبی بهم دست داد و مور مورم شد. سرشو آورد در گوشم و آروم گفت:

-نمی شه دو تایی بریم تو اتاقت واسه چند دقیقه؟ من دیگه نمی تونم جمع رو تحمل کنم. مخصوصا با حضور تو که انقدر خوشگلی.

از حرفاش لذت تمام وجودمو گرفت و لبخندی زدم. رادین ادامه داد:

-یسنا، جای لبخند زدن دنبال یه راهی واسه در رفتن باش.

-مگه کش تمبون هست که در بریم؟

رادین- نه کش تمبون قریه.

ریز خندیدم و رادین با حرص گفت:

-رو آب بخندی.

آروم گفتم:

-بلند شو بریم کسی کاری به ما نداره.

خودم بلند شدم و رادینم پشت سرم بلند شد. سارا نگاهی انداخت و پرسید:

-کجا؟

با این سوال سارا، بقیه هم بهمون نگاهی انداختن.

-می ریم بالا و تا چند مین دیگه میایم.

با گفتن این حرف دوباره مشغول حرف زدن شدن و من و رادین هم رفتیم بالا.

-خب اینم اتاقم، بفرمایید کارتون رو بگین.

با گفتن این حرف زودتر از رادین پریدم تو اتاق و رادین هم پشت سرم اومد تو و درو بست. یعنی قفل کرد و برگشتم سمتش. که یه لبخند شیطون زد و منو کشید سمتش. آروم پرسیدم.

-رادین چی کار می کنی؟

حالا خودم می دونستما می خواستم خودش بگه.

رادین هم آروم گفت:

- کارم رو میگم دیگه.

و دستش رو کمرم حرکت می کرد، خیلی خوشم می اومد و لذت می بردم. دیگه هیچی نگفتم، رادینم منو بغل کرد و گذاشتم رو تخت و گفت:

-این جوری راحت ترم.

لبخندی زدم ولی قبل از اینکه لبخندم رو جمع و جور کنم رادین لباشو رو لبام گذاشت. لبام داغ شد، بدنم داغ شد و منم همراهیش می کردم. رادین موهام رو گرفت تو دستش. به زور از خودم جداش کردم و با لحن کش داری گفتم:

-رادین وای به حالت موهام خراب بشه.

خندید و دوباره لبش رو گزاشت رو لبم و باهاشون بازی می کرد. دستش از موهام جدا شد و رو قسمت کمرم که از پشت لخت بود حرکت می کرد. از این کاراش لذت می بردم با ناخونام به پشت گردنش چنگ زدم. صدای اس ام اس گوشی رادین اومد. رادین بدون توجه به اس ام اس سرش رو پایین تر برد. ترسیدم، دوست نداشتم بیشتر از این پیش بریم. آروم به رادین گفتم:

-رادین نکن.

رادین ازم جدا شد و با چشمای متعجبش پرسید.

-چرا؟

هیچی نگفتم و سرم رو انداختم پایین.

رادین دو تا دستش رو قاب صورتم کرد و تو چشمام نگاه کرد. چشماش فقط تو صورتم دنبال جوابش بود. بعد انگار خودش فهمید با خنده گفت:

-نگو که می ترسی؟

هیچی نگفتم و اَخم کردم. رادین منو کشید تو بغلش و خندید و گفت:

-خانوم کوچلوم می ترسه. 

-چرت نگو. پیام داری، ببین کیه؟

با خنده گوشیش رو برداشت از تو جیبش و بلند خوند.

-اگه کارتون تموم شد بیاین پایین تا یلدا خانوم نیومده بالا.

رادین نگاهی بهم انداخت و از رو تختم بلند شد. دستش رو گرفت سمتم، منم بلند شدم. قبل بیرون رفتن روژم رو که پاک شده بود دوباره زدم و با رادین رفتیم پایین.

هر دو بی خیال سر جای اولمون نشستیم و رادا با چشم و ابرو به رادین اشاره می داد. چند دقیقه بعد یلدا همه رو به شام دعوت کرد با دیدن من اومد کنارم و گفت:

-ورپریده کجا بودی؟

با بی خیالی گفتم:

-بالا. چطور؟

یلدا- خجالت هم خوب چیزیه.

شونه ای بالا انداختم و با رادین رفتیم سر میز. جفتش نشستم و گه گاهی با هم حرف می زدیم. میلاد یه دفعه از رادین پرسید:

-راستی رادین جان از یسنا شنیدم دنبال کارای ثبت شرکتی اگه کمکی از دستم بر میاد بگو.

چرا دروغ میگه؟ من که نگفتم، حتما اون آشنای فضولمون تو اداره ثبت اسناد بهش گفته.

رادین با لبخند گفت:

-مرسی آقای زمانی، یه سری اشکالات کوچیک داره واسه همین آدم رو می دوونن تو اداره.

میلاد سری تکون داد و گفت:

-من یه آشنای کله گنده دارم دفعه ی بعد که خواستی بری اداره ثبت اسناد بگو معاونم رو باهات بفرستم.

رادین- مرسی آقای زمانی مزاحم شما نمی شم.

بابای رادین به رادین گفت:

-پسر جون به حرف میلاد گوش بده وگرنه تا سال دیگه الافی.

میلاد- حق با رامبدِ دفعه ی بعد کی میری؟

رادین- شنبه صبح.

میلاد سری تکون داد و گفت:

-باشه به سهند میگم باهات تماس بگیره.

دیگه تا آخر شام کسی حرفی نزد بعد از شامم بابای رادین با میلاد و عمو سهراب رفتن یه گوشه. مامان و زیبا جون و لیدا هم یه گوشه. بقیه هم یه طرف. میلاد صدام زد.

-یسنا بابا بیا.

این دوباره یه چیزی از من می خواد وگرنه نمی گفت یسنا بابا. بلند شدم رفتم سمتش و گفتم:

-چیه میلاد؟

میلاد نگاهی بهم انداخت و گفت:

-جام ها با مزه ها آمادن برو بیار ما پیرا یه لبی تر کنیم.

سری تکون دادم و گفتم:

-از دست تو میلاد واست ضرر داره.

میلاد- عزیز من یه شب که ضرر نداره.

سری تکون دادم و به سمت آشپزخونه رفتم و سینی رو آوردم گذاشتم جلوشون. بعدم شیشه ی ویسکی رو از تو بار برداشتم و خودم ساقی شدم و واسشون ریختم.

-میلاد همین یه پیک رو می خوری. واسه قلبت ضرر داره، جون یسنا.

میلاد خندید و گفت:

-زشته رفیق نیمه راه بشم.

-زشت اینه که به قلبت ضرر برسونی. مگه نه عمو سهراب؟

بابای رادین با لخند گفت:

-دخترم حالا بذار یه امشب دو تا پیک رو بخوره من قول میدم هیچیش نشه.

نگاهی بهش انداختم و گفتم:

-به خاطر شما می ذارم ولی اگه شب چیزیش شد شما که نیستین به دادش برسین.

رامبد لبخندی زد و گفت:

-اگه بگم شب می مونم چی؟

فکر پلیدی تو ذهنم اومد و لبخندی زدم و گفتم:

-اون موقع تا پنج تا می ذارم بخوره ولی با مسولیت شما.

رامبد بلند خندید و گفت:

-قبول.

میلاد و عمو سهراب هم می خندیدن. رادین و سامان و شهرام هم اومدن. سامان با خنده گفت:

-به به مطرب و ساقی و می و پیمانه همه ردیفه فقط یار نیستا.

-سامان گند زدی به شعر حافظ. خفه شو لطفا.

سامان- به تو چه اصلا؟

رادین- بابا رفیق پیدا کردی منو فراموش کردی؟

رامبد- نه پسرم رفیقم با اجازه بزرگترش اونم با یه دردسری داره می خوره تازه شرط گذاشته همش پنج تا پیک.

سامان- اِ اِ اِ یسنا اجازه دادی عمو میلاد بخوره؟

شهرام- چرا یسنا باید اجازه بده؟

میلاد- آخه من قلبم مریضه این وروجک میگه ضرر داره.

رادین- حالا شرطش چیه؟

رامبد- این که من امشب پیش میلاد بمونم که اگه حالش بد شد حواسم بهش باشه.

رادین خودشو انداخت کنار باباش رو مبل و گفت:

-پس امشب قرار اینجا بمونیم؟

نگاش کردم و گفتم:

-تو که نه بابات.

رادین- یسنا خجالت نمی کشی بابام بمونه من نمونم؟

-برو عمو. خجالت کیلو چند؟

بعدم پیک دوم رو واسشون ریختم، میلاد رو به رادین گفت:

-ولش کن پسرم این بگه نمون، چیکار س، اصلا تو مهمون منی.

رادین واسم زبون در آوردم که از چشم بقیه پنهون نموند بعدم تشکر کرد از بابام.

رادین- حالا که قرار بمونیم واسه منم بریز.

-نچ نچ. من ساقی کسی جز بابام نیستم.

رادین با اخم گفت:

-یعنی چی؟ پس بابای من و بابای سامان اینجا چی کارن؟

-مهمونای بابای من.

ولی بعد برگشتم سمت سامان و شهرام گفتم:

می خورین شما دو تا؟

هر دو گفتن:

- می خوایم رانندگی کنیم نه.

رادین با اخم گفت:

-بعد این دو تا هم مهمونای باباتن؟

سری تکون دادم به معنی آره.

رادین ادامه داد.

-بعد من اینجا چی کارم؟

-بوق.

همه زدن زیر خنده، منم شیشه رو گذاشتم رو میز و به سمت رادین رفتم دستشو گرفتم و گفتم:

-بیا بریم کارت دارم.

رادین- نمیام.

-نیای ضرر کردیا.

رامبد با خنده گفت:

-بلند شو برو پسر.

میلاد- رادین نظر منو می خوای نرو، این واست یه نقشه ای کشیده.

رادین کمی فکر کرد و گفت:

-حرف بابات خیلی معقوله. می خوام به حرفش گوش بدم.

-رادین اگه نیامدی دیگه نه من نه تو ها.

رادین سریع سر جاش ایستاد و گفت:

-نه انگار حرف تو معقول تره، بریم.

بقیه زدن زیر خنده. روی یه مبل دو تایی نشستیم. رادین نگام کرد و گفت:

-چیه؟

بهش نگاه کردم و گفتم:

-اگه می خوای شب بمونی حق نداری مشروب بخوری.

رادین ریز نگام کرد و گفت:

-بعد مشروب نخورم شب چی بخوردم پس؟

پسره ی پرروی بی شعور.

-زهر مار.

رادین خندید.

-باشه تو هم. ولی شب میام پیشت می خوابم.

با عصبانیت نگاش کردم و گفتم:

-که چی بشه؟

رادین خودشو زد به معصومیت و گفت:

-به خدا هیچی. فقط پیشت بخوابم.

سری به نشونه بی خیالی تکون دادم و گفتم:

-تا ببینم.

بعدم از سر جام بلند شدم و رفتم سمت جایی که بابا اینا بودن و نشستم و براشون ریختم.

یلدا خیلی از موندنشون استقبال کرد، ساعت حدودای دوازده بود که رادا و شهرام به خاطر بچشون که پیش مامان شهرام بود رفتن، بعد نیم ساعتم خاله اینا. یلدا و زیبا جون هم رفتن تو اتاق یلدا اینا تا آلبوم عکسا رو ببینن، میلاد و عمو رامبد هم تخته بازی می کردن. من بلند شدم که برم لباس عوض کنم که رادین پرسید:

-کجا؟

-برم بالا.

رادین هم بلند شد باهام بیاد رفتیم تو اتاق خودشو انداخت رو تختم منم رفتم تو سرویس و صورتم رو شستم و بعدم جلو آینه کامل آرایشمو پاک کردم، رادین هم خیره شده بود بهم. به گوشیم نگاه کردم دو تا اس داشتم. یکی از تینا یکی هم از یه پسره که قبلا باهاش دوست بودم. اس پسره رو نخونده پاک کردم ولی جواب تینا رو دادم، پرسیده بود:

-امشب چطور بود؟

که بهش گفتم:

- بد نبود، رادین اینا شب می مونن، فردا بریم بیرون؟

یک مین نگذشته بود که جواب داد:

-جدی می مونن؟ آره بریم فشم؟

سریع جواب دادم:

-آره.

رادین پرسید:

-با کی اس ام اس بازی می کنی؟

از تو آینه نگاش کردم و گفتم:

-تینا، فردا می ریم فشم میای؟

رادین سری تکون داد و گفت:

-آره، ولی باید برم خونه لباس عوض کنم.

-خب سر راه که می خوایم بریم، می ریم خونتون.

رادین- خونمون نه خونه ی خودم.

-باشه بابا فهمیدم خونه مجردی داری.

خندید و همون موقع یلدا اومد رادین رو تخت نشست، یلدا با دیدن رادین گفت:

-راحت باش عزیزم. اومدم بپرسم لباس راحتی بیارم برات؟

با خنده گفتم:

-خودم دامن دارم بهش میدما.

یلدا چشم غره ای بهم رفت و رادین هم خندید و گفت:

-ممنون می شم یلدا جون.

-یلدا از پیژامه های بابا بزرگ بیار.

یلدا دوباره چشم غره ای رفت و گفت:

-از لباسای میران میارم.

-باشه عزیزم حالا انقدر چشاتو چپ نکن لوچ میشیا.

این دفع رادین گفت:

-یسنا.

برگشتم سمتش و گفتم:

-جانم رادین؟

رادین با لحن با مزه ای گفت:

-خفه شو عزیزم.

سری تکون دادم که یلدا هم خندید و گفت:

رادین جان اتاق مهمان رو آماده کردم واست. ماها داریم می خوابیم خواستی بخوابی به یسنا بگو راهنماییت کنه.

رادین- مرسی یلدا جون. شب بخیر.

خونه تو سکوت بود من لباس خوابم رو برداشتم و رفتم تو سرویس و عوض کردم یه تاپ و شلوارک راحتی پوشیده بودم.

-رادین نمی خوای بری بخوابی؟

رادین با بی خیالی گفت:

-همین جا می خوابه.

با حرص گفتم:

-رادین صبح یلدا میاد منو بیدار می کنه ها.

رادین- ساعت شیش میرم تو اون اتاق. بعدم لباسایی که یلدا آورده بود برداشت رفت تو سرویس عوض کنه. منم لباسم رو گذاشتم سر جاش و چراغو خاموش کردم و فقط چراغ خوابو روشن گذاشتم.

رادین اومد بیرون یه شلوار راحتی سورمه ای با یه تیشرت سفید پوشیده بود. ساعت گوشیش رو تنظیم کرد بعدم درو قفل کرد اومد جفتم خوابید. عین این زن و شوهرا، فکر اینکه رادین شوهرم باشه تو دلم قند آب کرد. رادین دستشو انداخت دورم و منو کشید تو بغلش. منم سرم رو گذاشتم رو سینش. روی موهام رو بوسید و گفت:

- شب بخیر.

منم شب بخیر بش گفتم و با خیال راحت از حضور رادین در کنارم خوابیدم. رادین من با بقیه فرق داشت و من اینو می فهمیدم و دوستش داشتم.

با صدای ساعت زنگ گوشی چشممو باز کردم. خواستم غلط بخورم و زنگ رو قطع کنم که احساس کردم تو دست یکی چفت شدم. ذهنم ناخوداگاه به کند و کاو پرداخت، مهمونی، رادین، بوسه، نوشیدنی، شب موندنشون و آغوش رادین. لبخندی زدم ولی احساس خطر باعث شد خودمو از تو بغلش بکشم بیرون. زنگ گوشیشو قطع کردم و نگاهی به ساعت انداختم شیش بود. چه گوشی خوشگلی داره ندیده بودمش. منم می خوام. ولی سریع از تو فاز گوشیش بیرون اومدیم و با دستم تکونش دادم.

-رادین، رادین بیدار شو برو تو اون اتاق.

با صدای خواب آلودی گفت:

-ولم کن.

با کلافگی محکم تکونش دادم و دوباره گفتم:

-رادین بلند شو الان یلدا پیداش می شه.

رادین با بی حالی دستم رو گرفت و کشید دوباره تو بغلش و گفت:

-یسنا یکم دیگه، به خدا نخوابیدم.

نخوابیده؟ چرا؟

با کنجکاوی نگاش کردم و پرسیدم:

-چرا نخوابیدی؟

با یه حال عصبی دست من رو ول کرد و گفت:

-خیلی بیشعوری اصلا نخواستم. میرم تو اون اتاق می گیرم می خوابم.

و از رو تخت بلند شد و رفت سمت در اتاق. من خندم گرفته بود.

-بیشعور خودتی.

قفل و باز کرد و قبل رفتن گفت:

-میگم می خوام بخوابم یه ریز حرف می زنی.

و رفت، پسره ی الدنگ انگاری من بهش گفتم اینجا بخواب. سرم رو گذاشتم رو بالشتم و با یاد رادین خوابیدم.

***

-یسنا مامان بیدار شو ساعت هشته.

اَه نمی شه تو این خونه هم خوابیدا. نشستم تو تختم و رو به یلدا گفتم:

-باشه بیدار شدم.

خواست بره که پرسیدم:

-یلدایی رادین بیداره؟

یلدا نگاه بدی بهم انداخت و گفت:

-نه.

سری تکون دادم و فکر کردم نگاه بدش واسه چی بود؟ نکنه فهمیده دیشب رادین اینجا خوابیده بود؟ خب بفهمه به جهنم. شونه ای بالا انداختم و رفتم سریع دوش گرفتم. از حموم که اومدم بیرون موهام رو شونه کردم و ریختم دورم و یه جین یخی زخمی پوشیدم با یه تاپ سفید که یه قلب قرمز روش بود. چون سردم بود سویی شرت قرمزم رو هم انداختم روش و رفتم بیرون اول رفتم تو اتاق مهمان ببینم هنوز رادین خوابه یا نه؟ که دیدم بــــله این از من خوش خواب تره. رفتم که بیدارش کنم. پریدم رو تخت. رو شکم خوابیده بود. نشستم رو کمرش و یقه بلوزش رو گرفتم و داد زدم:

-هوی خره برو تند تر برو.

رادین که بیدار شده بود با عصبانیت گفت:

-یسنا از رو کمرم برو پایین بذار بخوابم.

دوباره تکرار کردم.

-هوی خره برو دیگه تند، تند.

رادین با عصبانیت سعی کرد از سر جاش بلند شه که نتونست. تو یه تصمیم آنی لیوان آب بغل تخت رو برداشتم و رو سرش ریختم بعدم سریع از رو کمرش بلند شدم و فرار کردم. قبل از اینکه از اتاق خارج بشم دم در ایستادم و با خنده واسش زبون در آوردم. رادین با عصبانیت داد زد:

-مردی وایستا جواب کارتو بگیر.

همین جور که از پله پایین می رفتم داد زدم.

-من که زنم.

و دویدم سمت میز ناهار خوری که بقیه داشتن صبحانه می خوردن رادینم با عصبانیت پشت سرم ایستاد. بقیه با تعجب به من و لباس خیس رادین نگاه می کردن. من یه طرف میز ایستادم و بلند گفتم:

-رادین انقدر حموم نمیری مجبور شدم خودم حمومت کنم.

عمو رامبد و زیبا جون و میلاد می خندیدن و یلدا هم به من چشم غره می رفت. من رفتم تندی بین زیبا جون و عمو رامبد نشستم و با صدای بلند گفتم:

-به به، زوجای جوون خوبید؟ خوش می گذره بدون بچه؟

یلدا با لحن عصبانی گفت:

-یسنا خجال نمی کشی رادین رو این جوری بیدار کردی؟

زیبا جون با خنده گفت:

-سلام به روی ماهت عزیزم.

و رو به یلدا گفت:

-یلدا عزیزم اگه این جوری این پسره رو بیدار نمی کرد که رادین بیدار نمی شد. تازه باید ازش تشکر کرد.

رادین با عصبانیت گفت:

-مامان خانوم دستت درد نکنه.

منم واسه رادین زبون در آوردم که همه زدن زیر خنده یلدا هم زوری خودشو کنترل کرده بود. رو به یلدا گفتم:

-یلدایی راحت باش بخند رادین ناراحت نمی شه.

عمو رامبد و میلاد زدن زیر خنده. عمو دستشو دور گردنم اندخت و گونم رو بوسید منم گونشو بوسیدم. و مشغول صبحانه خوردن شدم. رادینم رفت بالا که لباسشو عوض کنه، یلدا هم باهاش رفت که بهش حوله بده. خودم تنها سر میز بودم که رادینم اومد و جلوم نشست و با چشم غره بهم گفت:

-بهم می رسیم یسنا خانوم. که من و خیس می کنی؟

-برو بابا. 

و با بی خیالی از سر میز بلند شدم و به رادین گفتم:

-کی می ریم؟

رادین ابرویی بالا انداخت و گفت:

-خیلی پررویی. هنوز میگی کی می ریم؟

سری به نشونه آره تکون دادم.

رادین- اصلا نمی ریم من کار دارم.

یه حال نارحت و معصوم به خودم گرفتم رادین با دیدنم زد زیر خنده و گفت:

-این جوری نکن میشی شبیه گربه تو شرک.

لجم گرفته بود. پسره ی پررو. با لحن بدی بهش گفتم:

-کوفت.

خندید و گفت:

-به تینا اس بده ببین نظر اون تو چه ساعتیه.

سری تکون دادم و از پله ها رفتم بالا به تینا اس دادم، سریع جواب داد:

- تا یازده اینجا باشید، راستی بهناز و بهنام و اشکانم میانا. 

نگاه تو رو خدا اشکان پسر عموی من بود ولی بیشتر با تینا جور بود. بهش جواب دادم:

-اوکی. به تیبا هم بگو بیاد. 

به یه مین نکشید که جواب داد:

-با دوست پسرش و دوستاشون رفتن باغ لواسون.

رادین اومد تو اتاق و نشست رو تخت و پرسید:

-چی میگه؟

-میگه تا یازده اینجا باشد. اشکان و بهنام و بهناز هم میاد.

رادین سری تکون داد و گفت:

-پس منم به بهراد بگم بیاد.

-باشه.

به تینا جواب دادم. 

- کوفتش، بهراد دوست رادینم میادا.

تینا اوکی داد و منم از آینه به رادین نگاه کردم. تلفنش با بهراد که تموم شد گفت:

-بهرادم میاد. بهش گفتم بره دنبال تینا.

به تینا اس دادم و گفتم. اونم گفت: 

- باشه.

رادین نگام کرد و گفت:

-لباس مناسب بردار فشم سرده.

سری تکون دادم و مشغول آرایش کردن شدم، گوشی رادین زنگ خورد رادین یه لبخند زد و جواب داد:

-به سلام چه عجب یادی از ما کردی؟!

صدای پشت خطی رو نمی شنیدم ولی هر چی گفت باعث خنده ی رادین شد، از تو آینه نگاهی بهش انداختم که با خنده به طرفش جواب داد.

-نه دیگه امروز دارم با یه سری دوستام میرم فشم. شب نُه به بعد خونم بیا. خیلی وقته ندیدمت.

یعنی کی بود؟ دختر؟ چرا بهش نگفت با دوست دخترم؟ رادین دوباره با صدای بلند خندید.

-نه جون تو امشب نمی شه، فردا کار اداری دارم تو که می دونی نوشیدنی بخورم تا فردا ساعت دو خوابم. تازه بعد اداره ثبت اسناد باید برم دانشگاه.

اوف کیه یعنی که رادین انقدر باهاش صمیمیه؟ داشتم حرص می خورم که رادین جوابشو داد و گفت:

-آره دیگه شما واسه خودتون راحتید هر وقت بخواید می رید هر وقت بخواید میاید. سروری می کنی واسه خودت.

با دقت گوش می دادم که حداقل بفهمم دختره یا پسر؟

-بیخی گلم. امشب بیا سوغاتیات هم بیار. سوغاتی های منم بگیر. شبم بمون.

رادین دوباره خندید و من حرص می خوردم. ده بار خط چشم کشیدم و پاک کردم از بس عصبی شده بودم.

-تو که منو می شناسی من واسه تنها کسی که سوغاتی می گیرم تویی.

بی خیال خط چشم شدم و یه روژ گونه زدم.

-باشه عزیزم هر چی تو بگی. پس شب می بینمت. منم دلم واست تنگ شده. می بوسمت. بای.

و گوشیو قطع کرد با اخم از تو آینه نگاش کردم لبخند رو لبش بود با دیدن اخمم ابروش رو انداخت بالا و پرسید:

-چیزی شده عزیزم؟

اخممو باز کردم و خودمو زدم به بی خیالی و گفتم:

-نه مگه باید چیزی شده باشه؟ راستی اگه مهمان داری می تونی نیای ما خودمون می ریم.

لبخندی زد و گفت: 

-حالا داری میگی که بهش گفتم شب بیا؟ بی خیال دیگه بپوش بریم.

و خودش از اتاق رفت بیرون. پسره بیشعورِ نفهم. بره گم بشه الاغ. مانتوی سفید رو پوشیدم و شال سرمه ایم رو پوشیدم. سویی شرتم رو برداشتم و وسایلا مورد نیازم رو پرت کردم تو کولم. از پله ها پایین رفتم رادین کتش رو پوشیده بود و داشت با میلاد و یلدا حرف می زد و تشکر می کرد. بهشون که رسیدم زیبا جون رو بوسیدم و بغل کردم و با عمو رامبد هم دست دادم با یلدا و میلاد هم خداحافظی کردم و داشتیم می رفتیم که رامبد گفت:

-رادین کلید ویلا رو که داری؟

رادین سری تکون داد و زدیم بیرون. سوار ماشین که شدیم با کنجکاوی پرسیدم:

-کلید ویلا واسه چیته؟

رادین- بابا گفت بریم ویلای فشم ما.

سری تکون دادم و رادین به سمت خونش می رفت با کنجکاوی نگاه می کردم که ببینم کجا میره که دیدم انداخت تو فرشته.

در آپارتمان رو باز کرد و با لبخند گفت:

-خوش اومدید.

لبخندی زدم و رفتم داخل تو یه نگاه خونه رو از نظر گذروندم. ست مشکی و سفید که اسپرت و مورد علاقه ی پسرا بود اینجا دیده می شد و بار نوشیدنی هم که به راه بود. خودش رفت تو یه اتاقی و گفت:

-راحت باش تا من لباس عوض کنم.

داد زدم:

-من راحتم.

رفتم تو آشپزخونه و نگاهی به داخل یخچالش انداختم. کمپوت آناناس. به به. شکلات کیت کت و گلکسی. چه پسر خوبیه رادین. اِ اِ پاستیلم که اینجاس.

همه رو برداشتم و خالی کردم تو کولم. تو کابینتا یه نگاه کردم، چیپس و پفکم داشت که همه رو تو یه پلاستیک گذاشتم و گرفتم تو دستم. رادین از تو اتاقش اومد بیرون با تعجب به دست من نگاه کرد و پرسید:

-چیه اینا؟

پلاستیک رو گرفتم بالا و گفتم:

-خودت گفتی راحت باش منم هر چی دم دستم بود برداشتم واسه تو راه.

رادین با خنده گفت:

-گفتم راحت باش نگفتم آشپزخونه رو خالی کن. شب مهمان دارما.

اَه دوباره یادم اومد. با اخم گفتم:

-می خوای بذارمشون واسه مهمان جونت.

رادین نزدیکم اومد و لپم رو کشید و گفت:

-این چه حرفیه عزیزم؟ بهش میگم خودش بگیره.

ابرویی بالا انداختم و گفتم:

-اِ یعنی انقدر باش صمیمی هستی؟

با شیطنت گفت:

-بیشتر از این حرفا.

اخمی کردم و به سمت در ورودی رفتم رادینم سوییچ ماشن رو برداشت و اومد. تو آسانسور تازه تونستم به تیپش نگاه کنم. یه جین آبی ساده با یه تیشرت آستین بلند سفید ساده پوشیده بود و یه کت اسپرت سفیدم روش انداخته بود. در آسانسور که باز شد نگاهم رو از رادین که سرش تو گوشیش بود گرفتم و به سمت ماشین رفتم.

رادینم سوار شد و یه لبخند زد و یه آهنگ گذاشت. تو راه همش تو فکر این بودم که مهمون امشبش زنه یا مرد؟ اگه زن بود چی؟ تازه شبم می خواد بمونه. آخه من دوست دخترشم این خیانته؟ یسنای درونم دوباره فضولیش گل کرد و گفت:

-نه دیگه خیانت نیست تو خودت گفتی پارتنرش نیستی تو اون مورد. اَه خب من دخترم نمی شه که برم پارتنرش بشم.

یسنای درونم گفت:

-اگه رادین رو می خوای باید همه جوره باهاش باشی.

واسه اینکه یسنای درونم رو خفه کنم، صدای آهنگ رو تا آخر بلند کردم و از تو کولم یه کیت کت در آوردم و نصفشو به رادین دادم.

گوشیم زنگ خورد، میلاد بود. رادین ضبط رو کم کرد، منم جواب دادم:

-سلام میلادی خوبی عزیزم؟

میلاد- سلام دخترم. مرسی من خوبم. تو خوبی؟

-آره بابایی.

میلاد خندید و گفت: 

-شب اومدی خونه بهم بگو چی می خوای. رادین پیشته؟

خندیدم و گفتم:

-باشه یادم می مونه. آره کارش داری؟ داره رانندگی می کنه.

میلاد- باشه به سهند یه زنگ بزن، بهش گفتم فردا با رادین بره. تو هم شماره رادین رو بهش بده.

-باشه. کاری نداری دیگه؟

میلاد- نه خوش بگذره. به رادینم سلام برسون.

-باش بابای.

گوشیو قطع کردم و شماره سهند رو گرفتم. رادین پرسید:

-بابات بام کاری داشت؟

-نه گفت به سهند زنگ بزنم واسه کار فردا شمارتو بهش بدم.

رادین سری تکون داد و چیزی نگفت. همون موقع سهند جواب داد:

با یه صدای خواب آلودی گفت:

-بــله.

-خجالت نمی کشی تا این موقع خوابی؟ تو چطوری می خوای یه خانواده رو اداره کنی؟

سهند با همون لحن خواب آلودی جواب داد.

-به تو چه خرمگس؟ صبح جمعه چی کارم داری زنگ زدی؟

-خیالت راحت که من با تو کاری ندارم. میلاد گفت بهت زنگ بزنم.

سهند- خب بگو.

-میلاد گفت شماره رادین رو بهت بدم که باهاش هماهنگ کنی واسه فردا.

سهند آهی کشید و گفت:

-یسنا خدایی نمی تونستی بذاری یه ساعت دیگه زنگ بزنی؟ آخه تو چرا انقدر بیشعوری؟

-بی شعوری من که در اثر هم نشینی با تو به دست اومده. بعدم دلم خواست بهت زنگ بزنم الان. 

و با لحن طعنه آلودی اضافه کردم.

-می دونی که دلم واسه صدات تنگ شده بود نه که خیلی قشنگه.

سهند خندش گرفته بود.

-آره عشقم می دونم، دل منم واست تنگ شده بود.

و بعد ادامه داد:

-آخه نفهم یه شمارس اس می کردی.

-برو بابا. اصلا دلم خواست بیدارت کنم. حالا که خیالم راحته بیداری. بابای. شماره رو اس می کنم.

و مهلت حرف زدن بش ندادم و شماره رادین رو اس کردم. سریع جواب داد:

-باشه بیشعور خانوم. 

منم جوابشو دادم:

-وظیفته کروکدیل جونم.

رادین نگاهی بهم انداخت و گفت:

-همیشه با سهند انقدر راحتی؟

با بی خیالی جواب دادم:

-راحتی که راحتم ولی کلا ازش خوشم نمیاد پسره ی بیشعور.

رادین آهانی گفت و تا وقتی رسیدیم چیزی نگفت.

به در ویلا که رسیدیم بوق زد سریع در رو یه پیرِ مرد اومد باز کرد رادین هم واسش یه دست تکون داد و ماشین رو برد داخل. هنوز بچه ها نیامده بودن. با ذوق و شوق اطرافم رو نگاه کردم. خیلی ویلا شون با حال بود. پر از دار و درخت و یه ویلا دوبلکس. با صدای رادین دست از نگاه کردن برداشتم و به سمتش برگشتم.

رادین- بیا بریم تو ویلا مانتوت رو در بیار.

سری تکون دادم و پشت سرش راه افتادم. طبقه پایین فقط آشپزخونه و پذیرایی بود یه راه پله گرد داشت که می رفت بالا. رادین از پله ها رفت بالا منم پشت سرش. دم در یه اتاق ایستاد و گفت:

-اینجا اتاق منه. وسایلاتو بذار اینجا.

سری تکون دادم و رفتم تو. یه اتاق ساده و اسپرت. یه تخت دو نفره و میز تحریر که روش وسایل نقشه کشی بود با یه کمد. همین. اگه اتاق من تو ویلا رامسر رو می دید چی می گفت؟ رفتم سمت کمد ببینم چی توش داره. اوه اوه پر لباس بود. معلوم بود زیاد میاد اینجا. مانتوم رو در آوردم و انداختم رو تخت. سویی شرتم رو روی تاپم پوشیدم.

از پایین سر و صدا می اومد. این تینا با این صدای زشتش داشت با رادین حرف میزد.

تینا- خلاصه رادین قربونت ما رو نجات دادی.

یعنی چی شده؟ چرا نجات داده؟

با صدای بلند سلام کردم.

-سلــــام.

نگاه همشون به سمت من چرخید. تینا بین اشکان و رادین نشسته بود.

بهراد و بهنام با هم گفتن:

-سلام.

تینا هم با لودگی اضافه کرد:

-سلام عروس خانوم.

-عروس؟

همشون لبخندی زدن و من متعجب پرسیدم:

-عروس خانوم؟ خبریه مگه؟ واسم خواستگار اومده؟ به کدوم بدبختی خر لگد زده؟ هان؟ زود، تند، سریع جواب بدین.

اشکان خندید و پشت سرش بقیه. اشکان بین خنده گفت:

-خودتم می دونی هر کی بیاد بگیرتت بدبخت می شه؟ بیچاره رادین که تو دوست دخترشی.

با بی خیالی خومدمو روی مبل بغل بهناز انداختم و گفتم:

-هر کی بیاد منو بگیره از سعادتشه. حالا چرا عروس خانوم؟ جدی جدی واسم خواستگار اومده؟

تینا با حالت مسخره گفت:

-خاک تو سر خواستگار ندیدت. ما داشتیم مسخرت می کردیم که دیشب رادین خونتون بوده.

-هوی بیشعورا. خب بوده که بوده. مگه چیه؟

رادین با خنده گفت:

-ولشون کن عزیزم اینا ذهنشون منحرفه آخه.

اوه تازه افتاد چشون بوده می خندیدن. با حرف رادین همشون زدن زیر خنده. خودمم خندم گرفته بود. رو به تینا گفتم:

-تی تی جون واست دارم. حالا چرا رادین نجاتتون داده؟

تینا با لحن حق به جانبی گفت:

-خب دوست پسر تو شده. خودش بزرگترین نعمته و ما رو و بقیه پسرا رو نجات داده.

با عصبانیت داد زدم:

-هوی.

تینا- هوی به کلات.

-به کلای عمت.

تبنا با عصبانیت گفت:

-به عمه بدبختم چی کار داری؟

-خب به عمت کاری نداشته باشم مجبورم حرف بار پسر عمت کنم.

تینا از پسر عمش خوشش می اومد واسه همین حساس بود راجع بهش حرف بزنیم. دیگه ساکت شد و حرفی نزد.

به پیشنهاد رادین همه رفتیم تو باغ ویلا. من دویدم رفتم سمت تاب. بهراد و بهنام بدمینتون بازی می کردن و بهناز هم با اشکان حرف می زد و همش داشت لبخند می زد. غلط نکنم این اشکان داشت مخش رو می زد. رادین و تینا هم با هم حرف می زدن و این تینا هی بلند بلند می خندید. اَه چقدر بدم می اومد از این کاراش. با دوست پسر مردم لاس می زنه. یسنا خاک تو سرت به خاطر یه پسر دوستتو فروختی؟ آخه رادین که هر پسری نیست. رادینه.

رادین با دیدن من با خنده اومد سمتم و تینا هم که دنبالش. اَه اَه.

رادین- خوبی خانوم کوشولو؟

-اوهوم. میگم رادین جون؟

رادین- این رادین جون گفتنت مشکوکه، بگو چی می خوای؟

تینا خندید و گفت:

-رادین ولش کن حربشه.

چشم غره ای به تینا رفتم و بش گفتم:

-تو حرف نزنی میگن لالی؟

و رو به رادین گفتم:

-یه کاری واسم انجام میدی عزیزم؟

رادین خندید و گفت:

-دیدی گفتم یه چیزی می خوای. چه کاری؟

یکم خودمو لوس کردم و گفتم:

-تابم بده.

رادین و تینا خندیدن و رادین اومد تابم بده. اشکان تینا رو صدا زد و تینا رفت. بعد یکم تاب دادن. تاب ثابت ایستاد و رادین خم شد از پشتم طوری که نفساش به گردنم می خورد.

رادین- حالا جایزم چیه خانومی؟

آروم سرم و رو برگردوندم و سریع لبام رو روی لباش گذاشتم. توی کمتر از یک ثانیه و ازش جدا شدم. از روی تاب بلند شدم و دویدم سمت اشکان اینا. لبخند هم روی لبم بود و داغ شده بودم. به تینا که رسیدم با دیدنم گفت:

-چیه قرمز شدی؟

و با حالت مشکوکی نگام کرد، اشکان و بهناز هم نگام می کردن.

-هیچی. حتما چون دویدم.

همون موقع رادین با خنده اومد سمتمون. دستشو انداخت دور کمرم و دوباره داغ شدم. از خودم متعجب بودم. منی که پسرا واسم اهمیت نداشتن حالا چطور با دستای یه پسر داغ می شدم؟ تو این رمانا چطور بود که وقتی یه دختر پسر هم دیگه رو دوست دارن انقدر خودشونو کنترل می کنن. مگه همو دوست ندارن؟

***

رادین ماشین رو جلو خونمون نگه داشت برگشتم سمتش و گفتم:

-مرسی خیلی امروز خوب بود.

رادین دستم رو گرفت تو دستش و با انگشتم بازی کرد. احساس کردم آتیش گرفتم.

رادین گفت: 

-به منم خیلی خوش گذشت.

با حالت معذبی گفتم:

-خب من دیگه برم تو هم مهمان داری.

رادین لبخندی زد و گفت:

-اون که غریبه نیست گلکم. ببخشید که فردا نمی تونم بیام دنبالت.

لبخندی زدم و سرم رو انداختم پایین.

-عیبی نداره.

در ماشین رو باز کردم که پیاده بشم. رادین یه دفعه من رو کشید تو بغلش و سرم رو بوسید و گفت:

-مواظب خودت باش.

نیشم تا بناگوش باز شد. سرم رو بلند کردم و زیر گلوش رو بوسیدم و سریع از ماشین پیاده شدم و صدای خنده رادین رو شنیدم. رفتم تو خونه و در رو بستم و لبخندی زدم. اوخ اوخ چقدر دوسش دارم.

***

-رادین اون بادکنکا رو آویزون کن اونجا. اَه تینا اون جام ها رو اونجا نذار.

و با داد ادامه دادم:

-اشکان یه دقیقه بهناز رو ول کن.

رادین با خنده اومد سمتم و دستشو دور کمرم انداخت. هنوز بعد از گذشت دو ماه از دوستیمون وقتی دستشو دور کمرم می انداخت داغ می شدم هر روز علاقم بهش بیشتر می شد.

رادین- خانومی نمی خواد انقدر حرص بخوری تو. همه چی اوکی فقط برو آماده بشو.

و خم شد گونم رو بوسید. منم لبخدی زدم و به سمت اتاق خوابش رفتم. موهام رو آرایشگاه درست کرده بود. تاپ دکلته سورمه ایم رو پوشیدم و شلوار مدل غواصی رو هم پوشیدم. آرایش هم که داشتم. به خودم تو آینه لبخندی زدم. امروز تولد رادین بود. دو ماه و چند روز بود که با هم دوست بودیم و هر روز علاقه من بهش بیشتر می شد. رژم رو تجدید کردم. در اتاق باز شد و رادین اومد تو و با دیدنم لبخندی زد و گفت:

-یسنا خانوم می خوای پدر منو امشب در بیاری با این تیپت؟

لبخندی زدم و رفتم سمتش دستم و دور گردنش انداختم کردم. رادین خندید و پیشونیم رو بوسید. به لباسش نگاه کردم. یه شلوار پارچه ای خردلی پوشیده بود با یه کمربند سفید، یه پیرهن چارخونه ریز سفید آبی با یه کروات ظریف سفید. عاشق تیپش بودم. لبخندی زدم و پیش خودم فکر کردم من عاشق خودشم هستم.

-رادین مهمانا کی میان؟

رادین به ساعتش نگاهی کرد و گفت:

-تا یه ربع دیگه میان.

و رفت جلو آینه یه دست تو موهای خوشگلش کشید و از اتاق رفتیم بیرون. تینا و بهناز و بهنام و بهراد و اشکان هر کدوم مشغول یه کاری بودن. زنگ درو زدن. رادین در رو باز کرد. حسین دوستش با مانی و مانیا بود. و بعد کم کم بقیه دوستاش با دوست دختراشون اومدن. دی جی هم بهنام بود. صدای آهنگ کم کم رفت بالا و فضا رو دود سیگار پر کرد و منم تو بغل رادین می رقصیدم. بهنام آهنگ رو قطع کرد و مهمانا رو به شام دعوت کرد. همه به سمت میز حمله کردن انگار نه انگار اینا از خانواده ها پولدار بودن. با غذاشون مشروب سرو شد. یه کم سالاد واسه خودم کشیدم. چرخیدم و دنبال رادین گشتم. کنار یه دختر جوون خوشگل ایستاده بود و می خندیدن. بیشعور انگار نه انگار من دوست دخترشم رفته با دختر مردم حرف می زنه. دختره سرش رو برد نزدیک گوش رادین و یه چیزی گفت و رادینم بلند زد زیر خنده. از حسادت آتیش گرقتم. رفتم نزدیکشون و با لحنی که عصبانیت توش معلوم بود گفتم:

-اگه چیز خنده داری هست بگین منم بخندم.

رادین و اون دختر سرشون رو سمت برگردوندن و رادین بدون این که سعی کنه لبخندش رو جمع و جور کنه اومد سمتم و دستش رو دور کمرم حلقه کرد و آروم و گفت:

-یسنا عزیزم سارا دوست دختر حسین.

سارا با لبخند و عشوه دستش رو گرفت سمتم و گفت:

-خوشوقتم عزیزم.

دستم رو گذاشتم تو دستش و با سردی گفتم:

-منم همین طور.

سارا به سمت حسین رفت و رادین من رو چسبوند به خودش، حس لذت تمام وجودمو گرفت. رادین سرشو به گوشم نزدیک کرد. بوی الکل رو احساس می کردم و نفس داغش به لاله گوشم می خورد و باعث شده بود داغ بشم.

و رادین با خنده گفت:

-تو حسودی هم بلدی؟

به سمتش برگشتم و باهاش چشم تو چشم شدم. به چشاش زل زدم قرمز شده بود، می دونستم مشروب خورده بود. دستامو آوردم بالا و قاب صورتش کردم. عاشق ته ریشش بودم. رادین دستشو دور کمرم حلقه کرد و تو چشام زل زده بود و منتظر جواب بود.

-آره بلدم.

صورتش رو به صورتم نزدیک کرد.

صدای بلند شدن آهنگ باعث شد دستاش از دور کمرم باز بشه و به سمت دوستاش بره. فقط تو لحظه آخر برگشت به سمتم و یه نگاه انداخت و چشمک زد.

گرمم بود رفتم از روی اپن و یه لیوان برداشتم و بدون اینکه به محتویاتش نگاه کنم سر کشیدم. اَه اَه چه تلخه. نگاهی به لیوان انداختم و بوش کردم. اِ اِ این که مشروبه. اَه خوشم نمیاد بابا.

بقیه جشن خیلی سریع گذشت. کادو ها باز شد و کیک بریده شد و تقریبا همه رفتن. اشکان می خواست منو برسونه که رادین گفت خودش من رو می رسونه. ساعت دو بود رادین نشسته بود روی کاناپه. اشاره داد برم کنارش، مانتوم رو گذاشتم یه جا و رفتم کنارش. خواستم بشینم کنارش که دستم رو کشید و پرت شدم رو پاش.

-رادین چی کار می کنی؟

رادین با لحن خماری گفت:

-می خوای امشب تنهام بذاری؟

رادین داغ بود. خودمم داغ بودم با یه پیک احساس می کردم مستم و رادین می دونستم که مسته. منو تو بغلش چرخوند. به چشام زل زد منم تو چشاش نگاه کردم. داغ و ملتهب بودم. اونم داغ بود اینو از نفساش می فهمیدم. آروم تو چشام نگاه کرد و زمزمه کرد:

-دوست دارم یسنا. دوست دارم عشق من. داری دیوونم می کنی.

منم زمزمه کردم:

-منم دوست دارم. تو مال منی رادین من.

و لبهامو به دهن گرفت. شروع به مکیدن لبهای هم دیگه کردیم. داغ، پرشور، پرحرارت.

می بوسیدمش، می بویدمش، می خواستمش، می خواستم باهاش باشم. می خواست منو. می خواستم از بودن باهاش لذت ببرم. رادین مال من بود.

دستمو انداختم پشت گردنش و بهش چنگ زدم و رادین به چشام زل زد وقتی مطمئن شد چیزی که من می خوام اونم می خواد. دست انداخت دور کمرم و زیپ تاپم رو باز کرد.

***

دفترچه خاطراتم رو بستم و خودکار رو پرت کردم رو میز کنارم و از روی تختم بلند شدم و کش و قوسی به بدنم دادم. نگام به عکس رادین و بچه ی توی بغلش افتاد و پوزخندی زدم. فنجون قهوه ام رو برداشتم و از اتاقم خارج شدم و به سمت آشپزخونه رفتم خیلی بهم ریخته بود. دو روزی می شد که فقط خورده بودم و ظرفا رو گذاشته بودم. فنجون قهوه رو پرت کردم تو سینک. صدای بر خوردش با ظرفای دیگه گوش خراش بود. فکر کنم شکست. اهمیتی ندادم و رفتم سر وقت یخچال یه تیکه کیک برداشتم. یه فنجون قهوه ی تمیز دیگه و قهوه سرد رو ریختم توش و سر کشیدم. دو روز بود از خونه بیرون نرفته بودم و تلفن رو صداش رو قطع کرده بودم و گوشیمم خاموش بود. از پنجره آشپزخونه نگاهی به خیابون انداختم هوا ابری بود. بهار رو دوست داشتم. پوزخندی زدم و گفتم من رو چه به دوست داشتن چیزی؟ پنجره رو باز کردم تا هوای تمیز بهاری، شهر بهار نارنج، هوای دلگیر آپارتمان من رو هم عوض کنه. به سمت تلفن رفتم پنج تا پیغام داشتم. زدم که گوش بدم. از شنیدن صدای شهرزاد لبخند گذرایی روی صورتم اومد.

-سلام یسنا جونم خوبی؟ گوشیت چرا خاموشه؟ نکنه تنها تنها رفتی سفر؟ هر چند که آدمش نیستی عرضشو نداری. یعنی الان خونه نیستی؟ باشه قبول. اومدی یه زنگی بزن.

و باز هم پوزخند. پیغام بعدی و بعدی هم از شهرزاد بود که ابراز نگرانی کرده بود و پیغام چهارم.

-یسنا خانومی چرا جواب نمیدی؟ به خدا نگرانتم. من یکشنبه بر می گردم. میام خونت.

امروز چند شنبه بود؟ پنج شنبه؟ نه نه. باید جمعه باشه. چه بی حواس شدم. پیغام آخر از مسیح بود.

-سلام یسنا خوبی؟ زنگ زدم گوشیت خاموش بود. گفتم شاید خونه باشی که انگار نیستی. خواستم بگم فردا باید نقشه های مهندس افروز رو تحویل بدیم. نقشه آپارتمانا رو آماده کردی دیگه؟ فردا بیارشون. می بینمت و خداحافظ.

آره آماده بود، دیروز تمامشون کرده بودم. تلویزیون رو روشن کردم. شبکه سه فوتبال بود. صداش رو زیاد کردم. از تنهایی متنفر بودم. تصمیم گرفتم یکم خونه رو تمیز کنم. شهرزاد می اومد کلم رو می کند. بعد از مدت ها منتظر یکی بودم. اونم کی شهرزاد قراضه. اگه بفهمه بهش میگم قراضه موهام رو می کنه. نیشخندی زدم. موهام رو بالا سرم جمع کردم و به سمت آشپزخونه رفتم. سعی کردم ذهنم رو مشغول نکنم و به گذشته ها فکر نکنم. گذشته ها حتی ارزش فکر کردن نداره. تمام ظرفا رو جمع کردم و تمیز کردم و گذاشتم تو ماشین. شیشه های مشروبمو گذاشتم تو کابینت که جلو چشم نباشه. جارو رو آوردم وکل خونه رو جارو کشیدم. اتاقم رو مرتب کردم و اتاق مهمان رو. می دونستم شهرزاد کمِ کم یک ماه موندگاره. تصادفی بیچاره. بیچاره خودتی یسنا. نه شهرزاد. اسم شهرزاد تنها دوستم و تنها کسم لبخند رو آورد رو لبم. با اینکه فاصله سنی زیادی با هم داشتیم ولی بازم دوست بودیم. هر دو، دو تا زن تنها و شکست خورده. اما با کلی اختلاف فکر، اختلاف فرهنگ و اختلاف اخلاقی. اون امیدوار به آینده و من پوچ و تهی. اون ته احساس و من سنگ.

نقشه های شرکت رو مرتب کردم و گذاشتم دم دست. گوشیم رو برداشتم و گذاشتم تو شارژ. پیام داشتم. مطمئن بودم همش از شهرزاد. بدون باز کردنشون همه رو پاک کردم. حوصله نصیحت نداشتم. تو خونه چیزی نداشتم. لباس پوشیدم که برم بیرون خرید. دوست نداشتم بیاد بگه چیزی نداری. هر چند که از خرید خونه خوشم نمی اومد. سوییچ رو از تو جا کلیدی برداشتم و قبل رفتن نگاهی به قیافه بی روح و بدون آرایش خودم کرد و به ابروهام که پاچه بز بود. شهرزاد می دید می کشتتم به تمیزی خیلی گیر می داد. اهمیتی ندادم و رفتم تو آسانسور و پارکینگ.

با ماشین تا سوپر شبانه روزی رفتم می دونستم بازه و یه خورده خرت و پرت خریدم و دوباره سوار ماشین شدم و بدون توجه به اطرافم به خونه برگشتم. لباسام رو دم در در آوردم و پرت کردم رو کاناپه و به سمت آشپزخونه رفتم و خریدا رو تو کابینت چیدم و شیشه ویسکی رو برداشتم و یه جام و به سمت اتاقم رفتم. می دونستم شهرزاد بیاد نمی شه زهر ماری خورد. آخه نماز می خوند. اون با نماز به آرامش می رسید و منم اینجوری. خودمو رو تخت پرت کردم که چشمم دوباره به عکس اون عوضی افتاد. عکس رو خوابوندم و جامم رو پر کردم و دوباره دفتر خاطراتم رو برداشتم. دقیقا هدفم رو از مرور خاطراتم نمی دونستم فقط می دونستم که باید بقیه رو هم بنویسم. ببینم کجای کارم اشتباه بود. نمی خواستم جبران کنم فقط می خواستم از اشتباهام عبرت بگیرم. خودکار رو برداشتم و دوباره شروع کردم.

****

با احساس کمر درد چشام رو باز کردم و نمی دونستم کجام و این کمر درد مال چیه. تاریخ و تو ذهنم مرور کردم تا ببینم امروز روزشه یا نه. که به تولد رادین رسیدم و خاطرات دیشب مثل یه فیلم از جلو چشمم گذشت. نمی دونستم گریه کنم یا بزنم تو سر خودم. دوست نداشتم این اتفاق بیفته. اونم به این زودی. رادین در مورد من چی فکر می کنه؟ مهم نیست که چی فکر میکنه. یلدا؟ من از اعتماد اون سوء استفاده کردم. میران. بعد از مدت ها اشکم اومد پایین. صورتم داغ بود. آروم اشک می ریختم به حال خودم. دلم می خواست زجه بزنم ولی حیف که رادین بود. رادین بود؟ پس کجاس؟ نامرد حتی نیومده حالم رو بپرسه. تو دلم می خواستم ازش متنفر بشم ولی نمی دونم چرا بازم احساس می کردم دوسش دارم. به اطراف اتاق نگاهی انداختم لباسای دیشب من و رادین پایین تخت بود. اومدم از روی تخت بلند شم که کمر درد نذاشت. دوباره زدم زیر گریه. که در اتاق باز شد. سریع ملحفه رو گرفتم دورم و با دستم اشکام رو پاک کردم. رادین بود با تعجب نگام می کرد. بعد یک دقیقه تعجبش جاشو به لبخند گرفت و اومد سمتم.

-بیداری شدی عزیزم؟

با اخم نگاش کردم چقدر پررو بود. رادین اومد سمتم و من دوباره سعی کردم بلند بشم که از شدت درد اخمام رفت تو هم.

رایدن- یسنا عزیزم بهتره صبر کنی واست یه مسکن بیارم. بعدم بری حمام.

سری تکون دادم و به خودش نگاه کردم. حمام کرده بود و مرتب بود. از اتاق رفت بیرون و بعد پنج دقیقه با یه مسکن و یه لیوان آب اومد. گرفت جلوم و با لبخند گفت:

-بخور خانومی.

با حرص ازش گرفتم و قرص رو خوردم و لیوان آب رو سر کشیدم. خواستم دوباره بلند شم ولی قرص اثر نکرده بود و دردم اومد. رادین اومد کنارم و دستش اومد سمت بازوی لختم. مور مورم شد. با داد گفتم:

-به من دست نزن.

رادین با تعجب نگاهی انداخت و دستشو کشید.

رادین- یسنا چته؟ حالت خوبه؟

با غیظ نگاش کردم و گفتم:

-باید خوب باشم؟

رادین با تعجب پرسید:

-مگه چی شده؟ قرص تا چند دقیقه دیگه اثر می کنه و حالت خوب میشه.

عصبانی شدم و هیچی نگفتم فقط بازوم رو که رادین دوباره گرفته بود از دستش کشیدم بیرون. با یه لحن عصبانی ازش پرسیدم:

-حمام کجاست؟

هیچی نگفت فقط نگاهی از سر تاسف و دلخوری بهم انداخت و با دست حموم اتاقش رو نشون داد. بدون توجه به رادین با دردی که داشتم خودم رو به حموم رسوندم. وان پر از آب بود. بدن خستم رو توی آب رها کردم و به حال خود بدبختم اشک ریختم. ولی یه دفعه عصبی شدم و تند تند اشکام رو پاک کردم و صابون و لیف رو برداشتم و افتادم به جون بدنم و انقدر سابیدم تا پوست سفیدم سرخ سرخ شد و دوباره نشستم کف حمام و پاهام رو تو بغلم جمع کردم و بلند بلند زدم زیر گریه.

در حموم باز شد و رادین که معلوم بود ترسیده از صدای گریم اومد تو. با دیدنم تعجب کرد و دیدم که نگاش رنگ غم گرفت، شایدم فکر کردم. سریع رفت بیرون. نامرد تنهام گذاشت حالا که بهش احتیاج داشتم و بلندتر زدم زیر گریه.

دوباره در حموم باز شد بازم رادین ولی یه حوله هم دستش بود. شیر آب رو بست. حوله رو انداخت دورم و بغلم کرد و بردم تو اتاق. نگاهی به تخت انداختم. میون گریه دوباره اخم کردم. رادین از اون اتاق لعنتی بردم بیرون. همون جور که خیس خیس تو بغلش بودم بردم تو اتاق مهمان و روی اون تخت گذاشتم. بخاری رو زیاد کرد و پتو رو کشید روم. نگاهی به لباساش انداختم خیس بود. حقش بود اصلا باید بره بمیره. معلوم نیست رو اون تخت با چند نفر بوده. از فکر این موضوع دوباره زدم زیر گریه. رادین نگاهی بهم انداخت و رفت بیرون. بعد از چند دقیقه لباساش رو عوض کرده بود و یه دست لباسم دستش بود که اومد تو اتاق. اومد رو تحت کنارم نشست. با دستش موهای خیسم رو از تو صورتم کنار زد و با مهربانی گفت:

-یسنا خانومی بلند شو لباس بپوش وگرنه سرما می خوری. من نمی دونم جواب یلدا رو چی بدم؟

از حرفی که زد داغ کردم و سرم سوت کشید و داد زدم:

-نمی دونی جواب سرما خوردگیم رو چی بدی؟ تو باید جواب بلایی که سرم اومده رو بدی. اصلا برو لباسای خودمو بیار می خوام برم خونه.

رادین سری تکون داد و از حرفم عصبانی شد ولی صداش رو کنترل کرد و گفت:

-یسنا چرا اینجوری برخورد می کنی؟ مگه چی شده حالا؟

اَه دوباره. با داد گفتم:

-چی شده؟ می خواستی چی بشه که بگی اتفاقی افتاده؟

و بلند بلند زدنم زیر گریه. رادین اومد نزدیکم و سعی کرد بگیرم تو بغل.

-به من دست زدی، نزدیا.

رادین با کلافگی دستشو تو موهای نم دارش کرد و سعی کرد آروم بشه گفت:

-ببین چیزی نشده که. من و تو مال همیم حالا چه فرقی داشت دیشب یا شب ازدواجمون.

با داد گفتم:

-کی گفته من مال توام؟ کی گفته می خوام باهات ازدواج کنم اصلا؟ مگه با هر کی دوست شدم باید ازدواج کنم؟ اگه این جور بود که تا الان دو جین بچه داشتم. اصلا خودت با اون دخترایی که ترتیبشون رو دادی ازدواج کردی؟

رادین با عصبانیت گفت:

-یسنا حد خودتو بدون. بعدم حرف دهنتو بفهم. فعلا که تو زن منی.

با داد گفتم:

-من زن هیچ کس نیستم.

و زدم زیر گریه. رادین اومد نزدیکم و بغلم کرد مقاومت نکردم. واقعا احتیاج داشتم به یکی که تو این شرایط آرومم کنه. من گریه می کردم واسه خودم واسه جوونی از دست رفتم. حالا یکی ندونه فکر می کنه چی شده. آروم شده بودم و رادینم دیگه چیزی نمی گفت. احساس کردم پیشونیم خیس شد احساس کردم رادینم داره گریه می کنه. سرم رو بلند کردم. چشاش بسته بود ولی صورتش خیس بود. هیچی نگفتم. من اونو مقصر می دونستم ولی خودمم مقصر بودم. مقصر؟ آره مقصر بودم. سعی کردم بهش فکر نکنم خیلی واسه فکر کردن به این موضوع وقت داشتم فعلا باید فکر می کردم ببینم چه خاکی تو سرم بریزم. تنها چیزی که می دونستم اینه که دیگه نمی خوام با رادین دوست باشم. اون داره بهم ترحم می کنه این رو مطمئنم.

***

با بی حالی به بدنم کش و قوسی دادم و از روی تخت بلند شدم. چشم به آینه افتاد هنوز بدنم کبود بود. اَه لعنتی. حالم ازش بهم می خوره. رفتم حموم و برای بارِ دهم توی این دو روز افتادم به جون بدنم. از بس لیف و کیسه کشیده بودم پوست بدنم پوست پوست شده بود. دیگه گریه نکردم ولی داغونم. یلدا هم فهمیده یه چیزی شده. غذا نمی خورم. از اتاقم بیرون نمیرم، گوشیم خاموشه و الان دو روزه دانشگاه نرفتم. رادین زنگ زده رو گوشی میلاد و یه بارم دیروز اومد در خونه که من محلش ندادم. آخه نمی دونم به چه زبونی بهش بگم نمی خوام باهاش باشم؟ دوسش ندارم دیگه. ازش متنفرم از اینکه وجود داره. اَه. سرم رو شستم و اومدم بیرون با حوله خودم رو انداختم روی تختم. لپ تاپم رو روشن کردم و رفتم تو یاهو. اوف سمیرا روشن بود. حوصلشو ندادشتم. سریع خاموش شدم. نگاهی به ساعت انداختم دوازده بود. این دو روز بی حوصله و کسل بودم وخوابم نمی برد. شبا تا صبح بیدار بودم.

از روی تخت بلند شدم و به رادین لعنت فرستادم لباسام رو پوشیدم و از اتاق زدم بیرون. زینب خونه بود. یه چیزی خوردم واقعا گرسنم بود. تلویزیونو روشن کردم و نشستم روی مبل همین جوری فکر کردم. باید برم پیش یه دکتر زنان ببینم چه خاکی می تونم تو سرم بریزم. باید از تینا یه سوالی می کردم ببینم کسی رو می شناسه. تلفن خونه زنگ خورد جواب دادم. اَه تینا بود. حال و حوصله نداشتم.

-بله؟

تینا- سلام خوبی شما؟ خوش می گذره یونی نمیای؟

با بی حوصلگی جواب دادم:

-سلام تینا. تو خوبی؟ چه خوشی آخه؟ حال ندارم بیام.

تینا- به به حال نداری نمیای دانشگاه؟ چرا گوشیت خاموشه عوضی؟

زیرلب زمزمه کردم:

-از دست رادین.

تینا- چی چی می گوی واسه خودت؟ بلند بنال.

-هیچی بابا شارژ باتری نداره.

تینا- تنبل خانوم بزنش تو شارژ. راستی رادینم باهات کار داره گوشی.

و بدون اینکه به من مهلت حرف زدن بده گوشی رو داد به رادین.

رادین- سلام خانومم خوبی؟

با لحن طلبکاری گفتم: 

-چند بار بهت بگم به من نگو خانومم؟ آره خیلی خوبم.

رادین خندید و گفت:

-مرسی عزیزم منم خوبم.

-رو آب بخندی. مرض. خوب بودن تو واسه کی مهمه؟

رادین با لحنی که معلوم بود حرصش گرفته گفت:

-آره آره عزیزم. تا یک ساعت دیگه میام اونجا باید باهات حرف بزنم. می بینمت.

اومدم بگم تو غلط می کنی که گوشی رو قطع کرد پسره ی عوضی. بلند شدم رفتم تو اتاق و گوشیم رو روشن کردم و به میلاد زنگ زدم.

-سلام بابا.

میلاد- سلام دختر گلم. خوبی؟

-مرسی بابایی. تو خوبی؟ خوش می گذره؟

میلاد- آخه گلم تو شرکت جای خوش گذروندنه؟

و بعد به یک نفر تو اتاقش گفت:

-طرح ها رو نشون مهندس افضلی بده. بعد جوابش رو واسم بیار. راستی قبلش بده وثوق تاییدش کنه.

صدای باشه آقای زمانی کسی اونور خط اومد.

-میلاد اگه کار داری بعدا زنگ بزنم.

میلاد- نه نه عزیزم داشتم به سهند می گفتم چی کار کنه.

آخی سهند از چهارشنبه ندیدمش. دلم واسه کل کل با این کروکدیل تنگ شده.

-باشه. زنگ زدم سوال کنم پرواز ما واسه انگلیس اوکی شده؟

میلاد یکم مکث کرد و گفت:

-آره واسه دوم بهمن تا بیست و دوم. اول می رین پاریس بعد لندن.

-باشه بابا مرسی. کاری نداری؟

میلاد- نه دخترم مواظب خودت باش.

و قطع کرد منم زیر لب با بغض گفتم:

-نبودم بابایی. مواظب خودم نبودم.

و اشکم ریخت. با صدای زنگ در از اتاقم زدم بیرون و صورتم رو پاک کردم دم در که رسیدم دستمو زدم به کمر و منتظر رادین ایستادم. در رو باز کرد و اومد داخل با دیدن من دم در با اون ابروهای گره کرده جا خورد. سعی کرد تعجبش رو پنهون کنه و یه لبخند زد و با لودگی گفت:

-اِ عزیزم نمی دونستم دلت واسم تنگ شده وگرنه زودتر می اومدم.

با لحن عصبانی گفتم:

-چرا اومدی اینجا؟

رادین جدی شد و گفت:

-بیا بریم بشینیم با هم حرف می زنیم.

-من با تو حرفی ندارم.

رادین اومد نزدیکم و بازوم رو گرفت و کشید بردم از پله ها بالا. هر چی جیغ جیغ کردم که بازوم رو ول کنه ولی ول کن ماجرا نبود. وقتی رفتم تو اتاقم بازوم رو ول کرد و پرتم کرد روی تختم. با حالت حق به جانبی بلند شدم و گفتم:

-مگه بهت نگفتم حق نداری به من دست بزنی؟ حالم ازت بهم می خوره. چندشم میشه از اینکه دستت به بدنم بخوره.

رادین با شنیدن این حرف من اول با بهت و تعجب نگام کرد ولی بعد با حالت هیستیریک زد زیر خنده. خنده عصبی. ترسیدم ازش. موهای بدنم سیخ شده بود از ترس. بعد چند دقیقه آروم شد و با لحنی که معلوم بود حرصش گرفته گفت:

-حالت بهم می خوره؟ چندشت میشه؟ چطور وقتی باهام خوابیدی این احساس رو نداشتی؟

صداش رو برده بود بالا. منم مثل خودش داد زدم.

-اون موقع احمق بودم. نفهم بودم. بچه بودم.

رادین با اخم و همون لحن عصبانی گفت:

-الان تو دو، سه روز عاقل شدی؟ دیگه بچه نیستی؟ بزرگ شدی؟ ها؟

تو چشماش که از شدت عصبانیت سرخ شده بود نگاه کردم و گفتم:

-به تو هیچ ربطی نداره.

رادین به سمتم اومد و به بازوم چنگ زد و گفت:

-به من خیلی هم ربط داره. تو الان زن منی.

ترسیده بودم ولی سعی کردم به روی خودم نیارم. آخه خیلی وحشتناک شده بود. چشای سبزش مثل خون قرمز شده بود. ولی همون جور گستاخ بهش گفتم:

-من زن تو نیستم. اصلا هم ازت خوشم نمیاد.

رادین با خم نگام کرد و گفت:

-چیه منم مثل بقیه دلت رو زدم؟ تاریخ مصرفم تمام شد؟

و یه پوزخند زد. منم نگاش کردم و گفتم:

-آره تمام شدی.

رادین یک دقیقه با ناباوری نگام کرد و بعد بازوم رو ول کرد و از اتاقم زد بیرون. با رفتنش منم شکستم. همون جور که اونو شکستم خودمم شکستم. روی زمین نشستم و زدم زیر گریه. بلند بلند زجه می زدم. به حال خودم. به حال رادین. به خاطر احساسمون. انقدر گریه کردم که همون جا از حال رفتم.

****

با احساس گرفتگی عضله چشام رو باز کردم. اتاقم تاریک تاریک بود. حتما یلدا و میلاد نیامدن. از روی زمین بلند شدم و چراغ رو روشن کردم. چشمم به ساعت افتاد. شیش شب بود. بعد به آینه نگاه کردم صورتم و چشام یکم سرخ بود ولی نه انقدر که مشخص باشه گریه کردم. به گوشیم نگاه کردم میلاد زنگ زده بود. بهش زنگ زدم.

-سلام.

میلاد- سلام عزیزم. زنگ زدم جواب ندادی.

-خواب بودم. کاری داشتی؟

میلاد- آره تا یک ساعت دیگه سهند میاد یه سری نقشه ازت بگیره. تو اتاق کارم روی میزه.

-باشه. شما کجایید؟

میلاد- من و مامانت اومدیم خونه خالت.

-باشه. کاری نداری؟

میلاد- نه. خداحافظ.

-بای.

و گوشیو قطع کردم. رفتم تو سریس و دست و صورتم رو شستم. حوصله سهند رو ندارم. پسره ی دیوونه. همشون دیوونن اصلا. پوفی گفتم و یکم به سر و صورتم رسیدم حوصله فضولی پسره ی فوضول رو نداشتم. رفتم تو آشپزخونه و یه کم به کیکی که زینب درست کرده بود ناخونک زدم. بعدم رفتم تو اتاق کار میلاد پشت میزش نشستم و به نقشه هایی که روی میز بود نگاهی انداختم. نقشه ی یه مجتمع تجاری بود. ناخوداگاه ذهنم رفت طرف روزی که افتتاحیه شرکت رادین بود و من واسه تبریک واسش یه دسته گل و یه تابلو واسه شرکتش بردم. اون روز رادین خیلی ازم قدردانی کرد و بوسیدم. پوزخندی زدم و اخمام رو کردم تو هم. زنگ در بلند شد. در رو باز کردم و دوباره برگشتم تو اتاق کار و نقشه ها رو لوله کردم. از دیدن سهند یه اخم کردم. انگار قرار داشت انقدر به خودش رسیده بود. با پوزخند گفتم:

-چیه قرار داری؟ خیلی به خودت رسیدی.

سهند زبون در آوردم واسم و گفت:

-من که بیرون بودم تو توی خونه به خودت رسیدی. دوست پسرت قراره بیاد؟

و بعد ابرویی با شیطنت بالا انداخت و چشمکی زد. نقشه ها رو پرت کردم تو بغلش و گفتم:

-برو عمو. دوست پسر کیلو چنده؟ واسه دل خودمه.

خندید و گفت:

-خوبه تو همیشه واسه دل خودت به خودت خوب صفا میدی.

نگاهی بهش انداختم پسره ی زبون دراز زشت. زشت؟ یسنا بی انصافی نکن دیگه زشت نیست. خب حالا تو هم. یسنا سهند خیلی هم جذابه. به صورتش نگاه کردم. چشای عسلی، پوست گندمی و دماغ مردونه که نه بزرگ بود نه کوچیک و لبای قلوه ای خوشگل. با صدای سهند دست از نگاه کردنش کشیدم.

سهند- خوب دیداتو زدی؟ پسندیدی؟ حالا می تونم برم؟

-برو بابا داشتم فکر می کردم با این قیافه زشتت کی باهات دوست میشه.

سهند زبون در آورد و گفت:

-خیلی ها. دخترا واسم می میرن. حالا هم دعوتم باغ دولت آباد.

زیر لب گفتم:

-خوش به حالت.

و لبام رو ورچیدم دلم یکم تفریح می خواست. سهند که شنیده بود گفت:

-اگه می خوای تو هم بیا. اتفاقا من امشب تنهام.

اخم کردم.

-تنها؟

سهند خندید و گفت:

-منحرف منظورم اینه که دوست دخترم باهام نیست بیا بریم.

«آهانی» گفتم و بعد اضافه کردم:

-نه مرسی مزاحم تو و دوستات نمیشم.

سهند لبخندی زد و گفت:

-مزاحم نیستی.

لبخندی زدم. وسوسه شده بودم که برم دلم می خواست یه امشب به هیچی فکر نکنم. این دو، سه روز به اندازه کافی فکر کرده بودم. می خواستم یکم تفریح کنم امشب و از فردا زندگی طبیعیم رو از پیش بگیرم و برم دانشگاه. رادین و اون کار کثیفش ارزشش رو نداشت. یه دفعه گفتم:

-باشه میام. صبر کن لباس بپوشم.

سهند سری تکون داد و منم از پله ها رفتم بالا. تو اتاقم دوباره یکم آرایش کردم و یه جین یخی تنگ پوشیدم و یه بلوز یقه اسکی سفید و یه پالتو سفید و تنگ کوتاه و یه شال یخی پوشیدم و یه شال گردن صورتی هم گذاشتم دور گردنم. چکمه های بلند صورتیم رو پوشیدم و تمام وسایلام رو خالی کردم تو کیف صورتیم. تو آینه نگاهی به خودم کردم و رژ صورتیم رو غلیظ کردم. به لباسام نگاه کردم از یه طرف شبیه این دخترا شده بودم و از یه طرف شبیه پلنگ صورتی. لبخند رضایت بخشی زدم و از اتاق زدم بیرون. از تو راه پله داد زدم.

-من آمادم.

سهند با دیدنم از روی کاناپه بلند شد و لبخندی زد.

-چیه می خوای بری شکار دوست پسر؟

با پرویی گفتم:

-چیه مشکلی هست؟

سهند خندید و گفت:

-نه اصلا فقط یه نمه تیپت جلفه.

با همون لحن قبلی ادامه دادم:

-دلم می خواد. حالا پشیمون شدی؟

سهند- نه بابا بیا بریم.

سری تکون دادم و مثل بزغاله پشت سرش راه افتادم. تو ماشین شاسی بلندش نشستم و گوشیمو در آوردم و به یلدا زنگ زدم.

-سلام یلدایی.

یلدا از لحن خوشحالم تعجب کرد از بس تو این دو، سه روز دپرس بودم.

یلدا- سلام یسنا خودتی؟

-آره بابا. یلدا شب کی میاین خونه؟ من دارم با دوستم میرم بیرون.

یلدا- ما دیر وقت میایم. باشه بعدش بیا اینجا.

-باشه. پس فعلا بابای یلی جون.

یلدا- به سلامت خوش بگذره.

گوشیو قطع کردم. سهند نگاهی بهم انداخت و گفت:

-تا ساعت چند بهت اجازه دادن؟

-هوی اجازه یعنی چی؟ تا یازده می خوام برم خونه خالم.

سهند با خنده گفت:

-هوی به کلات دختره ی پررو.

-پررو خودتی. راستی کروکدیل این دوستات چند نفرن؟

سهند- ماموت جون عرضم به خدمتتون با من و تو که بریم می شیم ده تا.

با کیفم زدم به بازوش و جیغ زدم:

-ماموت خودتی.

سهند بلند زد زیر خنده. منم هم صدا باهاش زدم زیر خنده. و صدای ضبط رو بردم بالا و هم صدا با انریکه خوندیم. سعی می کردم با شاد نشون دادن خودم از اون افکار مزاحم درباره رادین خلاصی پیدا کنم. می خواستم فراموش کنم شب تولدش رو، می خواستم تبدیلش کنم به یه خاطره فراموش شده. با حرف سهند تقریبا تمام تلاشم ضایع شد.

-میگم از اون دوست پسرت چه خبر؟ اسمش چی بود؟

نگاهی بهش انداختم معلوم بود کنجکاوه.

-رادین. باهاش تمام کردم.

سهند تقریبا با لحن متعجبی داد زد.

-چی؟ جدی می گی؟ میلاد که خیلی دوسش داشت منم دیده بودمش پسر بدی نبود.

با کلافگی گفتم:

-سهند به خدا خودمم حوصله ندارم. ول کن این موضوع رو فعلا بذار خوش بگذرونیم.

سهند سری تکون داد و گفت:

-باشه.

بعد یه چیزی یادم اومد و گفتم:

-فقط یه چیزی خواهشا به کسی فعلا چیزی نگو نمی خوام یلدا و میلاد چیزی بفهمن حالا.

سهند شونه ای بالا انداخت و گفت:

-باشه اصلا به من ربطی نداره.

دیگه چیزی نگفتم و تقریبا تا رسیدن به باغ دوستش ساکت بودم.

با یه تک بوق نگهبان باغ در رو باز کرد سهند ماشین رو برد داخل و پشت اون دو تا ماشین مدل بالای دیگه پارک کرد. از ماشین پیاده شدیم. سهند اومد جفتم و دستشو گرفت جلوم. منظورش رو فهمیدم. دستم رو حلقه کردم تو بازوش و رفتیم داخل.

اولین کسی که ما رو دید یه پسر جوون و با قد متوسط بود. اومد سمتمون و گفت:

-به به آقا سهند قدم رنجه فرمودین.

سهند با لحن با حالی گفت:

-خب چی کار کنم کیوان جان؟ گفتم امشبو بهتون افتخار بدم.

کیوان خندید و دستشو برد جلو و با سهند دست داد و گفت:

-خانوم رو معرفی نمی کنی؟

سهند دستشو از توی دست کیوان در آورد و گفت:

-البته. یسنا از دوستانم.

کیوان دستشو آورد جلو، گفت:

-کیوان هستم خوشوقتم.

لبخندی زدم و گفتم:

-منم همین طور.

دستمو از تو دستش در آوردم و کیوان گفت:

بذارین به یه اتاق راهنماییتون کنم لباستون رو عوض کنید و بعد بیاین با بقیه آشنا بشین.

سری تکون دادم و پشت سرش به یه اتاق رفتم و سهند هم به سمت بقیه رفت. کیوان گفت بیرون منتظرم می مونه.

رفتم تو اتاق و پالتوم رو در آوردم و کیفم رو هم گذاشتم. موهام رو بالای سرم محکم کردم و شال گردنم رو درست کردم. تو آینه نگاهی به خودم کردم و لبخندی زدم. از اتاق زدم بیرون که کیوان با دیدنم لبخند زد و با هم راه افتادیم سمت بقیه. تو راه ازش پرسیدم.

-فکر کنم شما میزبان باشد.

کیوان لبخندی زد و گفت:

-آره همین طوره. ببخشید که سهند تنهاتون گذاشت رفت پیش بقیه.

با بی خیالی گفتم:

-عیبی نداره سهند کلا شعور نداره.

از حرفم پقی زد زیر خنده. با تعجب گفتم:

-نمی دونستم شعور نداشتن سهند انقدر بامزس.

کیوان سعی کرد خودش رو کنترل کنه و ببخشیدی گفت ولی دوباره زد زیر خنده. به بقیه رسیدیم که سهند با دیدن خنده کیوان گفت:

-ورپریده بهش چی گفتی که زده زیر خنده؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

-هیچی فقط گفتم تو بیشعوری.

بقیه هم با این حرفم زد زیر خنده و خود سهندم خندش گرفته بود و بین خنده گفت:

-مرسی تو چرا انقدر به من لطف داری؟

سری تکون دادم و گفتم:

-ولی من که لطف نکردم حقیقت رو گفتم. 

و بعد یه نگاه اجمالی به بقیه انداختم. چهار تا دختر و سه تا پسر دیگه هم بودن که نمی شناختم. سهند با خنده اومد سمتم و دستشو گذاشت رو کمرم و مقابل بقیه ایستادیم و گفت:

-بچه ها معرفی می کنم یسنا.

و بعد رو به من گفت:

-یسنا معرفی می کنم بچه ها.

ابرویی بالا انداختم و با لحن متعجبی گفتم:

-اِ بچه، مچه داری؟ ولی بهت نمیادا.

همشون از این حرفم زدن زیر خنده و یه پسر لاغر اندامی گفت:

-سهند زود دست به کار شده.

نگاش کردم و شونه ای بالا انداختم و بعد گفتم:

-شایدم شما رشد زودرس جسمی داشتین ولی هنوز عقلتون ناقصه.

سهند و بقیه دوباره خندیدن و سهند گفت:

-این مورد آخری بیشتر به اینا می خوره.

و چشمکی بهم زد و رو به همون پسر لاغر گفت:

-محمدامین.

سری به نشونه آشنای تکون دادم و محمد امین گفت:

-زبونت رو بیاری بیرون ابراز خوشحالی کنی از دیدنم لاغر نمیشیا.

زبونم رو آوردم بیرون و بعد گفتم:

-دیدی لاغر شدم.

سهند با خنده به دختر جفتیش اشاره کرد.

-هانیه نامزدش.

به قیافش نگاه کردم دختر بانمکی بود. از جاش بلند شد و باهام دست داد.

-خوشوقتم هانیه جان.

هانیه با لبخندی نازی گفت:

-منم همین طور یسنا، عزیزم.

سهند- خب حالا قربون صدقه رو بذارین واسه بعد. هانیه بذار نوبت به بقیه برسه.

هانیه با خنده سرِ جاش نشست و گفت:

-سهند خیالت راحت نمی خوام یسنا رو بخورم به بقیه هم می رسه.

سهند اومد یه چیزی بگه که پریدم تو حرفش و گفتم:

-من خوردنی نیستم که. نامزدتو بخور.

همشون زدن زیر خنده با این حرفم و من تازه فهمیدم چی گفتم. عجب سوتی دادما. با شرمندگی گفتم:

-هانیه به خدا منظوری نداشتم.

هانیه میون خنده گفت:

-عیبی نداره خیلی با حال بود.

سهند با لحن خیلی با حال گفت:

-خب هانیه شام امشبتم که ردیف شد.

همه زدیم زیر خنده که هانیه سرخ شد. نیشگونی از بازوی سهند گرفتم و گفتم:

-تو نمی خواد ابراز نظر کنی به کار خودت برس و بقیه رو معرفی کن.

سهند دستاش رو برد بالا و گفت:

-باشه بابا من تسلیم.

و بعد به دختر کناری هانیه اشاره کرد و گفت:

-این شیدا همسر آرمان.

به زن و مرد جوون کنار هم نگاه کردم. دختره ریزه میزه و پسره هم، قد و هیکل متوسط داشت. باهاشون دست دادم و بعد سهند به دختر، پسر دیگه ای که جفت هم نشسته بودن اشاره کرد و گفت:

-پریناز و پیام دو قلو های جمع.

به قیافه هاشون نگاه کردم اصلا شبیه هم نبودن یکی سفید اون یکی سیاه.

-اِ چرا شبیه هم نیستین؟

پریناز با لحن مهربونی گفت:

-آخه دو قلو غیر همسانیم.

لبخندی زدم و با هر دو دست دادم. فقط یه دختر مونده بود که حدس زدم یه کاره ی کیوانه.

سهند- خب این خانوم زیبا هم ثریا هستش همسر کیوان.

به چشاش نگاه کردم آبی بود. نمی دونم چرا یاد این آهنگه افتادم و خوندم.

-میگن اسمش ثریاس چشاش هم رنگه دریاس.

ثریا خودش اول از همه زد زیر خنده و بلند شد اومد و بغلم کرد و گفت:

-عزیزم خیلی از آشنایی باهات خوشوقتم. تو خیلی بامزه ای.

-مرسی ثری جون بامزگی از خودته.

همشون زدن زیر خنده و از تو بغل ثریا اومدم بیرون. خدا من چرا امشب انقدر سوتی میدم؟ بعد چند دقیقه آقایون رفتن یه طرف و ما خانوما هم یه طرف جمع شدیم.

ثریا دستی به موهام کشید و گفت:

-موهات مثل ابریشم نرمه.

-مرسی قابل تو رو نداره.

اینا دوباره خندیدن انگار واسشون جک میگم. وای خاک تو سرم سوتی بازارم.

پریناز- راستی یسنا تو چند سالته؟

-من نوزده سالمه.

همشون تعجب کردن و هانیه با بهت گفت:

-نوزده؟

شیدا- سهند هیچ وقت با زیر بیست و پنج دوست نمی شد.

ثریا- جدیدا سن دوست دخترای سهند اومده پایین.

بهشون نگاه کردم و احساس کردم باید یه چیزی توضیح بدم و گفتم:

-استپ استپ انقدر تند نرید. من که دوست دخترش نیستم فقط دوستشم. به خاطر اینکه حوصلم سر رفته بود و دوست دخترشم نبود باهاش اومدم.

پریناز- یعنی هنوز با مرجان دوسته؟

شونه ای بالا انداختم و گفتم:

-نمی دونم از خودش بپرسین. راستی شماها چند سالتونه؟

ثریا- من که بیست و هفت.

تعجب کردم بهش نمی اومد.

پریناز- منم که بیست و نه.

این که دیگه عمرا بهش نمی اومد می خورد بیست، بیست و یک باشه.

هانیه- بیست و پنج.

بازم به این.

شیدا- منم که بیست و شیش.

نه اینا چقدر خوب موندن. با لبخند گشادی گفتم:

-شما ها چقدر خوب موندینا. اصلا بهتون نمی اومد.

خندیدن و همه مشغول حرف زدن شدن و مرتب منم به حرف می گرفتن. فهمیدم آخر دی عروسی هانیه و امیر حسین هست منم دعوت کردن و گفتن با سهند بیام. ثریا هم که دو سال بود ازدواج کرده بود و شیدا هم تابستون ازدواج کرده بود.

انقدر بین دوستای سهند بهم خوش گذشت که رادین و اتفاقای اخیر رو فراموش کردم. همشون شمارم رو گرفتن و هانیه هم ازم قول گرفت که عروسیش برم. آقایون شام رو درست کردن و هی ناخونک می زدن و ما خانوما هم تو آشپزخونه وسایلا رو آماده کردیم البته که من فقط نگاه کردم. بعدم بلوف بازی کردیم. که آرمان و محمدامین کلی جرزنی کردن این بار چون نمی شناختم از شغل شریف جرزدن تو بازی کشیده بودم کنار و گذاشته بودم واسه خودشون که با اخلاق هم آشنا بودن. دخترا اصرار کردن که باهاشون عکس بندازم و انداختم یه عکسم انداختم تو بغل سهند بودم. هر چند که این حالت رو دوست نداشتم و معذب بودم ولی زشت بود جلو بقیه. ساعت یازده همه خداحافظی کردن که برن.

سهند در خونه خالم ایستاد و دستشو آورد جلو منم باهاش دست دادم و گفتم:

-مرسی دوسی خیلی خوش گذشت. دوستات هم خیلی با حالن.

سهند خندید و گفت:

-آره مثل خودمن.

ابرویی بالا انداختم و گفتم:

-سقف ماشین رو باز کن اعتمادت خورد به سقف.

خندید و گفت:

-برو دیگه بچه، زبون نریز.

خندیدم و خداحافظی کردم و از ماشین پیاده شدم و صبر کردم که بره. واسش دست تکون دادم و رفتم داخل. لبخندی رو لبم بود. تا وارد حیاط خاله اینا شدم با دیدن ماشین رادین تمام خوشیم دود شد و رفت و همه چیز دوباره از جلو چشمم رد شد.

****

دفتر خاطراتمو بستم و چشام رو مالیدم و گردنم رو که خشک شده بود تکون دادم. مچ دستم درد می کرد با اون یکی دستم یکم ماساژش دادم. نگاهی به ساعت کردم شیش بود. بلند شدم و رفتم حموم. خاطراتم دوباره زنده شده بود. با نفرت به تمام اون روزا فکر کردم و سریع دوش گرفتم و اومدم بیرون. با حوله رفتم تو آشپزخونه و کتری گذاشتم و پنیر و مربا رو هم بیرون گذاشتم، قوری رو شستم و دوباره گذاشتم جفت کتری. آب جوش اومده بود، ریختم تو قوری و زیرش رو روشن کردم و برگشتم تو اتاقم. موهام رو سشوار کشیدم و کرم به بدنم زدم و زد آفتاب هم زدم به صورتم. خیلی وقت بود که دیگه آرایش نمی کردم. شلوار پارچه ای که واسه شرکت می پوشیدم رو پوشیدم و یه تیشرت هم واسه زیر مانتوم. داشتم می رفتم تو آشپزخونه که صبحانه بخورم که تلفن زنگ خورد. رفتم سمتش شهرزاد بود. جواب دادم.

 .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::. 

-بله.

شهزراد با لحن شادی گفت:

-به به یسنا خانوم چه عجب صدات رو شنیدم. ما نیستیم بهت خوش می گذره.

لبخند گذرایی زدم و گفتم:

-خوشی کجا بود بابا؟ تفریحم شرکته استراحتم هم که خونه.

شهرزاد خندید و گفت:

-من سه ماه نبودم تو هنوز آدم نشدی؟

و بعد با لحن حق به جانبی ادامه داد.

-تو اگه قرار بود آدم بشی تو این بیست و هشت سال عمری که از خدا گرفتی آدم می شدی.

خندم گرفت، خودشم می خندید.

-همه که نمی شه مثل تو باشن گلی.

شهرزاد با لحن بانمکی گفت:

-خب تو هم حالا. من فردا ساعت هفت صبح اونجام. چیزی لازم نداری؟

فکر کردم چی می تونم از مشهد لازم داشته باشم. اها.

-التماس دعا.

شهرزاد- اون که رو شاخته. چیز دیگه؟

-نه مرسی سلامتی عزیزم.

شهرزاد- پس هر چی خودم خواستم میارم.

-شهرزاد به خدا چیزی لازم ندارم.

شهرزاد- گمشو تو هم من هر چی دلم خواست میارم. فعلا برم دیگه. روز آخری تو بهزیستی کارام رو انجام بدم.

-باشه. خدا نگهدارت.

-می بینمت.

قطع کردم. فکر کردم چقدر با گذشته فرق کردم قبلا کسی بهم می گفت سوغاتی چی می خوای کلی چیز واسش ردیف می کردم. ولی حالا ...

چه کم توقع شدم من! پوزخند تلخی زدم و رفتم تو آشپزخونه. دو لقمه به زور چایی شیرین خوردم. اونم به خاطر اینکه ضعف نکنم. برگشتم تو اتاق و مانتوی مشکی ساده ی بلندم رو پوشیدم و با مقنعه. کیفم و نقشه ها رو برداشتم و رفتم.

تو پارکینگ نگاهی به ماشینم انداختم یه موقع عاشق بی ام دابلیو بودم ولی الان چند ساله با یه مزدا سر می کنم. خیلی عوض شدم احساس می کنم خودم هم خودم رو نمی شناسم. ماشین رو روشن کردم و با آوردن نام خدا حرکت می کنم. آپارتمانم تو بلوار جمهوری شیراز هست. یه منطقه نسبتا آروم. و شرکتی که در حال حاضر کار می کنم تو بلوار پاسداران. از ترافیک صبح خبری نیست. اینجا تهران نیست. تقریبا زود می رسم. ماشین رو پارک می کنم.

به نگهبان شرکت سلام کردم و رفتم تو. مستقیم به سمت اتاقم رفتم. هنوز کسی نیامده بود. خیلی جدیدا وقت شناس شده بودم. سعی کردم ذهنم رو از گذشته منحرف کنم واسه همین نقشه های شرکت مهندس افروز رو در آوردم و بازرسی کردم دوباره. انقدر تو کارم غرق شدم که متوجه گذر زمان نشدم.

با صدای تقه در سرم رو بلند کردم و عینک مطالعم رو در آوردم و گفتم:

-بفرمایید.

در باز شد و با دیدن مهندس مسیح نیکوزاد از روی صندلیم بلند شدم. پوزخندی زدم و تو دلم گفتم:

-من با این همه غرورم به کجا رسیدم.

مسیح با دیدنم لبخندی زد و گفت:

-راحت باش. اومدم دنبال نقشه ها آمادن که؟

نقشه ها رو جمع کردم و گفتم:

-آره آره اتفاقا تازه داشتم بازرسیشون می کردم.

مسیح اومد نزدیک و نقشه ها رو ازم گرفت و گفت:

-اگه کاری نداری نقشه های شرکت آدینه رو شروع کن طراحی. باید تا هفته دیگه تحویل بدیم.

سری تکون دادم و مسیح دوباره تشکر کرد و رفت. با بچه های شرکت فقط در حد سلام و علیک و همکار بودن آشنایی داشتم واسه همین لحظه های بی کاری همش تو اتاقم بودم.

نشستم و شروع کردم به نقشه های جدیدرو طرح زدن. تا ساعت چهار یه بند کار کردم. کارم که تمام شد سریع وسایلام رو جمع کردم و زدم بیرون. گرسنم بود تو راه زنگ زدم واسه سفارش ناهار که تا من می رسم بیاد.

ناهار رو که خوردم ظرفا رو پرت کردم تو سینک و رفتم رو تخت که بخوابم ولی چشمم به دفتر خاطرات و شیشه مشروبم افتاد یه پیک واسه خودم ریختم و دفتر رو برداشتم. کلا بی خیال خواب شدم. باید تمامش می کردم این داستانو قبل از اینکه بیشتر زجر بکشم.

***

خواستم راه اومده رو برگردم یا زنگ بزنم سهند بیاد دنبالم ببرم خونه که دیدم سارا اومده بود تو حیاط از همون در ورودی داد زد.

-سلام.

اوف. حوصله دیدن رادین یا اعضای خانوادشو ندارم. اَه یسنا تو چقدر آدم بدی هستی چرا گناه رادین رو پای بقیه می نویسی؟ یسنای درونم گفت:

-گناه رادین یعنی تو بی نقش بودی تو گناهش؟

توجه ای بهش نکرد و به سارا که دیگه نزدیکم بود سلام کردم و بعد با هم، هم قدم شدیم که بریم تو.

سارا- راستی رادین اینا اینجانا.

خودمو زدم به اینکه ماشینشو ندیدم و گفتم:

-اِ جدی؟

ساره با بی خیالی گفت:

-آره اتفاقا رادین حالتو پرسید که خاله بهش گفت رفتی بیرون.

پس واسش حالم مهم بود. سری تکون دادم و رفتم داخل. پالتو و شالم رو دم در آویزون کردم و لباسم رو مرتب کردم. تو آینه به خودم نگاهی انداختم و یه لبخند مصنوعی. اوکی همه چیز حله.

با صدای بلند و در حالی که سعی می کردم شاد باشه گفتم:

-سلام به همگی.

نگاه همه به سمت من چرخید. زیبا جون با دیدنم بلند شد و اومد سمتم. رفتم پیشش و بغلش کردم.

زیبا جون- سلام عزیزم خوبی دخترم؟

با لبخند گشاد و زشتی گفتم:

-مرسی شما خوبید ما رو نمی بینید؟

خندید و گفت:

-چهارشنبه همو دیدیما شیطون خانوم.

و بعد به سمت عمو رامبد و عمو سهراب و میلاد و یلدا و خاله لیدا رفتم. بعد احوال پرسی و مراسم ماچ و بوسه رفتم سمت جوونا. هر لحظه به جایی که رادین نشسته بود نزدیک می شدم بیشتر استرس می گرفتم. نمی دونستم عکس العملش بعد از حرفای ظهرم می تونه چی باشه. هر چی باشه زیاد خوشایند من نیست. ایستادم رو بروشون و با لحن ساختگی که سعی می کردم زیاد تابلو نباشه گفتم:

-شماها خجالت نمی کشید بدون من دور هم جمع شدید؟ یه پیغام پسغام می فرستادید می اومدما.

سامان با یه نگاه سر تا پام رو گذروند و گفت:

-فکر نمی کنم والا. به تو انقدر خوش گذشته که تا الان با دوستت بیرون باشی حالا کدوم دوستت ا... اعلم.

خندیدم و نگاه به رادین افتاد با ناراحتی بهم نگاهی کرد و بعد دوباره مشغول حرف زدن با ساناز شد.

-سامان حالا من یه شب رفتم بیرون. بعدم با غریبه که نرفته بودم.

سامان ابرویی بالا انداخت و گفت:

-با غریبه نرفته بودی؟ یه شب خوش گذرونیتو کردی؟ فقط نگو با تینا بیرون بودی که یه ساعت پیش به رادین زنگ زده بود تو خونه بود.

تینا به رادیم؟ آخه چی کارش داشته؟ با بی حواسی گفتم:

-نه بابا تینا کجا بود؟ با یکی از دوستام بودم.

سامان- خوبه حالا بیا بشین ببینم. شام که خوردی؟

حواسم به حرفش نبود فقط سری تکون دادم. تینا چی کار رادین داره آخه؟ یه مدت خیلی باهاش صمیمی شده. اَه لعنتی. با حرف سارا از فکر بیرون اومدم.

سارا- میگما یسنا مهمونی، جایی بودی؟ خیلی تیپ زدی.

لبخندی زدم و گفتم:

-مهمونی که نه فقط یه دور همی دوستانه بود.

سامان با شیطنت پرسید.

-فقط دختر؟

سعی کردم بی خیال رادین و تینا بشم و با لحن شیطونی گفتم:

-حالا. اونش دیگه به خودم مربوطه.

سنگینی نگاه رادین رو روی خودم حس کردم برگشتم سمتش و مچش رو گرفتم. بدونی که سعی کنه نگاشو بدزده یا دست پاچه بشه سرش رو برگردوند و رو به سامان گفت:

-سامان الکی خودتو سبک نکن اگه می خواست چیزی بگه همون اول کار می گفت.

نگاهی بهش انداختم و با لبخند خبیثی گفتم:

-آره همینو کاشکی زودتر می گفتی.

رادین نگاش یخ شد و زل زد تو چشام منم تو چشمای سبزش که احساسی توش نبود زل زدم.

زنگ گوشیم باعث شد نگام رو از چشاش بگیرم و به صفحه ی گوشیم نگاه کنم. سهند بود لبخندی زدم و جواب دادم.

صدای غرغر کردن سهند باعث شد لبخند بزنم.

سهند- الهی جز جیگر بگیری. خیری نبینی. از دست تو دختره ی پررو. چرا با من این جوری می کنی؟

سهند هی مثل پیرِزنا غرغر می کرد و من می خندیدم. سهند ادامه داد.

-دختره ی ورپریده مگه دارم جک میگم که می خندی؟ هان؟ اصلا رو آب بخندی؟

با خنده پریدم تو حرفش و گفتم:

-چته مثل این پیرِ زنای هفتاد ساله غرغر می کنی؟

سهند داد زد.

-تازه می پرسی چمه؟ خیلی پررویی ...

دوباره پریدم تو حرفش و گفتم:

-بنال ببینم چه مرگته بچه؟ مگه چی کارت کردم که انقدر نفرینم می کنی؟

خودشم خندش گرفته بود و گفت:

-می خواستی چی بشه؟ دوست دخترم از دستم پرید حالا مجبورم برم یه پیرِزن غرغروی هفتاد ساله بگیرم با خودم ببرم مهمونی.

خندیدم و گفتم:

-اتفاقا پیرِزن هفتاد ساله خیلی بهت میادا. حالا چرا از دست رفت؟

سهند با حرص گفت:

-نمی دونم کدوم از اون ورپریده ها بهش زنگ زده گفته. اونم زنگ زده بهم میگه چرا بهم خیانت کردی؟ آخه یکی نیست بهش بگه با دختر بچه باهات خیانت می کنم؟ بعدم سن من از دختر بازی گذشته.

با لحن یه دختر بچه لجوج گفتم:

-دختر بچه خودتی. حالا چرا زنگ زدی به من؟ می خوای بهش زنگ بزنم بگم اشتباه کرده؟

سهند- نه بابا وقتی بهم اعتماد نداره چی کارش کنم؟ من بهش گفتم بیا بریم، خودش گفت عموم اینا اینجان. خودش میاد منت کشی نگران نباش.

-من که نگران نیستم فقط خواستم جبران خوش گذرونی امروز رو که مدیونت بودم بکنم.

سهند- باشه. میلاد چیزی نگفت دیر رسیدی؟

-نه بابا. فعلا کاری نداری؟

سهند- نه از اولم نداشتم زنگ زدم یکم بهت بخندم.

-هوی پررو. خدافظ. ازت خوشم نمیاد اصلا.

و گوشیو قطع کردم و دوباره نگاه رادین. بازم بهش نگاه کردم ولی سریع به خودم اومدم من چه غلطی می کردم. ها؟ نباید بهش توجه کنم. با سختی نگام رو ازش گرفتم و بلند شدم رفتم سمت یلدا آروم تو گوشش گفتم بریم. اونم سری تکون داد و به میلاد اشاره داد که بریم. با بلند شدن میلاد عمو رامبد و زیبا جون و رادین هم بلند شدن. با خاله اینا خداحافظی کردم به زیبا جون و عمو رامبد که رسیدیم بغلم کردن. دوسشون داشتم خدایی وهمشون رو، همه؟ حتی رادین؟ نه اونو دیگه نه. به رادین که رسیدم دستشو آورد جلو، با تردید و هم اینکه جلو چشم بقیه بود دستم رو گذاشتم تو دستش. دیگه حس خوب گذشته ها بهم دست نمی داد. رادین یکم من رو به سمت خودش کشید و جوری که بقیه متوجه نشن گفت:

-یسنا خانوم یه روزی از این بی توجهی و حرفات پشیمون میشی. این رو بهت قول میدم.

زیر لب با حرص غریدم.

-تو خواب ببینی آقای زامیاد من ازتون متنفرم.

و دستمو توی یه حرکت از دستش کشید بیرون و بهش پشت کردم فقط تو لحظه ی آخر چشمای عصبانیش رو به حافظم سپردم.

شب با فکر به رادین و کاراش خوابیدم و به خودم قول دادم امشب آخرین شبی باشه که بهش فکر می کنم. ولی حس عذاب آوره عذاب وجدان و حس تنفرم نمی ذاشت به قولم عمل کنم این رو مطمئن بودم.

***

فردای اون شب صبح زود بیدار شدم و رفتم دانشگاه تقریبا روال عادی زندگی رو در پیش گرفتم فقط دیگه شیطنت نمی کردم می شه گفت ساکت بودم. سرم تو لاک خودم بود با بچه ها بیرون نمی رفتم یا اگه می رفتم زود بر می گشتم خونه. سهند رو فقط تو شرکت می دیدم و رادین که آینه ی دق من بود رو تو دانشگاه یا مهمونی های خانوداگی که از هر سه تا من یکیش رو می رفتم. دیگه همه فهمیده بودن ما دو تا یه چیزیمون شده آخه تابلو به هم کم محلی می کردیم. البته بیشتر من کم محلی می کردم و اونم شده بود یه پسر از دماغ فیل افتاده. چند باری هم میلاد و یلدا پرسیدن چرا شما دو تا این جوری می کنید؟ که من از زیر جواب دادن در رفتم. چی بهشون می گفتم؟ واقعیت رو؟ هر چند فکر نکنم زیاد اهمیتی واسشون داشته باشه. آخه ادعای تفکر اروپاییشون بالاس. رابطم با تینا هم خیلی کم شده بود. آخه زیاد دور و بر رادین می پلکه. می دونه باهاش تموم کردما ولی خب هر چی باشه دوست پسرم بوده اونم از نوع فابریک. دوست ندارم باهاش بریزه رو هم. اگه اون قدیمیا بودن مشکلی نداشتم ولی رادین رو یه زمانی دوست داشتم. یه زمانی؟ مگه حالا ندارم؟ خب چرا دارم ولی نه مثل گذشته ها. حالا انگاری چقدر باهاش بودم که میگم گذشته ها. در کل دوست نداشتم دور و بر رادین باشه.

***

-اَه کی پرده اتاق من رو کشیده؟

یلدا اومد نزدیکم و پتوم رو کشید و با لحن عصبانی گفت:

-یسنا خجالت بکش. ساعت یک ظهره بلند شو این آخرین امتحانم بخون خوب بده. بلند شو خانومی.

با غر غر بلند شدم.

-نمی ذارن آدم یه روز راحت بخوابه. فقط آدمو زجر میدین.

یلدا با اخم گفت:

-یکی حرفات رو بشنوه فکر می کنه داریم ازت کار می کشیم.

و رفت بیرون منم خودمو انداختم تو حموم و دوش گرفتم که خواب از سرم بپره. امروز آخرین امتحانم بود. دو، سه روزی بود که زیاد می خوابیدم و کسل بودم و حال نداشتم درس بخون و دلمم خیلی درد می کرد. فکر کنم مسموم شده بودم. باید یه سر برم دکتر. با این نوید از حموم بیرون اومدم و در حالی که یکی از آهنگای گوگوش رو زیر لب زمزمه می کردم لباس پوشیدم. از پله ها رفتم پایین بوی غذا کل خونه رو گرفته بود. چرا اینجوری شدم؟ عق عق. دویدم سمت دستشویی و تمام محتویات معدم رو که زیادم نبود آوردم بالا. صورتم رو شستم و سرم رو که بالا آوردم چشمم به قیافم افتاد، رنگ میت شده بودم. بدنم سست بود. دوباره صورتم رو بردم زیر آب. از دستشویی که خواستم بزنم بیرون دوباره بوی غذا و دوباره حالت تهوع. دستمو گذاشتم رو دماغم و رفتم تو آشپزخونه. یلدا با دیدنم گفت:

-چیه؟

سری به معنی هیچی تکون دادم. بوی غذا خیلی بد بود سریع یه تیکه کیک با یه لیوان شیر برداشتم و در مقابل چشمای متعجب یلدا و زینب زدم بیرون.

خودمو انداختم تو اتاقم و دستمو برداشتم و یه نفس راحت کشیدم.

-اووف راحت شدم چی بود این بوی گند؟ حال آدم بهم می خورد.

و شیرم رو خوردم و رفتم نشستم سرِ درسم. هرچی یلدا اون روز بهم اصرار کرد که ناهار بخورم قبول نکردم حتی غذا آورد تو اتاق که بوش بهم خورد و حالم دوباره بد شد.

****

-تینا ولم کم کن به خدا حالم خوب نیست دیشب تا صبح تو دستشویی بودم می آوردم بالا.

گیر داده بود و اصرار می کرد حالا که امتحانا تموم شده بریم خرید.

با عصبانیت داد زدم.

-مگه خبرت سه روز دیگه نمی خوایم بریم قبرستون؟ خب اونجا خرید می کنیم.

تینا که از داد من جا خورده بود گفت:

-چه مرگته تو امروز؟ مثل سگ پاچه می گیری؟ البته مال امروز نیست چند وقتیه اینجوری هستی، معلوم نیست کی بهت رکب زده که سر من داری خالی می کنی.

با عصبانیت غریدم:

-خفه شو آشغال، بهت میگم دیشب تا صبح می آوردم بالا تو میگی یکی بهت رکب زده؟ مرد نیست کسی بخواد این کارو بکنه.

تینا قهقه زد و گفت:

-باشه بابا. حالا چه مرگت بود دیشب حالت تهوع داشتی؟ شاید حامله ای.

انگاری بهم دستگاه شک پونصد ولتی زدن و با ناباوری گفتم:

-مگه مریم مقدسم بخوام عیسی به دنیا بیارم؟

تینا خندید و منم سعی کردم بخندم که نخندیدنم بهتر بود، کاملا مصنوعی بود.

حامله؟ چی؟ یعنی امکان داره؟ نه نداره. آخه چجوری؟ و برای بار هزارم خاطرات اون شب لعنتی از جلوی چشمم گذشت. از روی نیمکت محوطه دانشگاه بلند شدم و تلو تلو خوران یه سمت ماشین رفتم. تینا داد زد.

-هوی یابو کجا سرت رو انداختی میری؟

بهش محل ندادم و به راهم ادامه دادم.

-نه امکان نداره؟ همش با یه شب؟ مثل این فیلما. حتما مریضم. آره آره مسموم شدم.

به یه چیزی برخوردم. سرم رو بلند کردم که با چشمای شیطون بهراد دوست رادین برخوردم. اخم کردم ولی اون با لبخند گفت:

-به به یسنا خانوم کم پیدایی.

زیر لب آروم گفتم:

-باید برم.

و داشتم می رفتم که بازوم رو گرفت. نگاه سردی بهش انداختم و گفتم:

-ولم کن باید برم.

با تعجب پرسید:

-یسنا خوبی؟

زیر لب گفتم:

-نه نیستم. چرا باید باشم؟

و بازوم رو کشیدم بیرون و راهمو گرفتم و رفتم سمت ماشین فهمدیم تعجب کرده. سوار ماشین شدم، حالم واسه رانندگی زیاد مساعد نبود ولی به هر بدبختی بود با اون حال شوک زده خودم رو به اولین داروخونه رسوندم و یه بِی بی چک گرفتم. داروخونه ای هم فهمید حالم خوب نیست خودم رو به ماشین رسوندم و با آخرین سرعت به خونه رفتم. باید به خودم ثابت می کردم دروغه. آره دروغه. حتما، این امکان نداره. تو راه تمام علائم زن باردار رو واسه خودم مرور کردم. یلدا گفته بود. من همش رو دارم ولی من نمی تونم باردار باشم آره نمی تونم. اونم بچه رادین عوضی. با آوردن اسم رادین حرصم گرفت، تمام بدبختیام تو این اسمه. دوباره یاد موضوع بارداری افتادم. وای چیکار کنم؟ خب معلومه اگه حامله نبودم که بهتر ولی اگه حامله بودم از بین می بردمش. آره من نمی تونم زندگیم رو پای بچه بذارم. بچه؟ پوزخندی زدم. من از بچه ها متنفرم.

***

ضجه می زدم گریه می کردم به سر و صورتم ناخون می کشیدم. داد می زدم.

-وای خدا چی کار کنم؟ جواب یلدا و میلاد رو چی بدم؟ من از اعتمادشون سوءاستفاده کردم.

با نفرت ادامه دادم.

-همش تقصیره رادینه. من این بچه رو نمی خوام.

عصبی بودم. داغون بودم. گریه می کردم دلم می خواست یکی رو بزنم و چه کسی بهتر از رادین. عصبی سری تکون دادم و به حالت هیستریک خندیدم. از روی زمین بلند شدم و تلو تلو خوران به سمت در اتاقم رفتم. لحظه آخر برگشتم و روسریم رو کشیدم رو سرم که چشم به آینه افتاد از دیدن قیافه خودم جا خوردم. این من نبودم. سری تکون دادم و با آخرین سرعت از اتاق زدم بیرون.

نمی دونم الان چطور در آپارتمان رادین ایستادم فقط این رو می دونم که باید اینجا باشم والان هستم. تو راه نزدیک بود ده باری تصادف کنم ولی خب بالاخره رسیدم. دستم رو گذاشتم روی زنگ و تا زمانی که رادین در رو باز نکرد بر نداشتم. با قیافه متعجب نگام می کرد و با یه لحن متعجب پرسید:

-اینجا چی کار می کنی؟

با عصبانیت هولش دادم کنار و رفتم تو. رادین از رفتارم متعجب بود. در رو بست و پرسید:

-این چه سر و وضعیه واسه خودت درست کردی؟

به چشماش نگاه کردم. تعجب رفته بود و به جاش سردی اخیر جاش رو گرفته بود. تمام نفرتم رو از رادین و اون بچه لعنتی تو چشام ریختم و داد زدم.

-این سر و وضع رو تو و اون بچه ی عوضی واسم درست کردین.

چشای رادین گرد شد و خودم با آوردن اسم بچه اشک تو چشام جمع شد. یاد حماقتم افتادم. تعجب و حیرت رادین رفت و پوزخندی زد و گفت:

-من؟ بچه؟ من به تو چی کار دارم آخه؟ بچه کجا بود؟

با نفرت بهش زل زدم و ادامه دادم.

-آره الان بهم کار نداری ولی قبلا کار داشتی و حاصل اون کارت این بچه حروم زادس.

و اشکم سرازیر شد و محکم کوبوندم رو شکمم. رادین از حرفم انگار شک زده شده بود سرِ جاش ایستاده بود. بعد چند دقیقه به خودش اومد و به من که اشک می ریختم نگاهی کرد و با لحن خونسردی گفت:

-از کجا معلوم بچه ی من باشه؟

چشام گرد شد و داد زدم.

-چــــــی؟ تو فکر کردی من خرابم؟

و به سمتش حمله کردم و به سر و صورتش می زدم رادین که از حرکتم شکه شد یه دقیقه طول کشید که به خودش بیاد و بعد سعی کرد جلوم رو بگیره دستام رو گرفت و من که در تلاش بودم دوباره بزنمش با پا افتادم به جونش. از دستام کشیدم و پرتم کرد رو مبل و داد زد.

-چته وحشی مثل الاغ لگد می زنی؟

داد زدم:

-الاغ تویی و اون بچه ی حروم زادت.

رادین یه چشم غره ایی بهم رفت و نشست رو مبل رو به روم و گفت:

-آروم باش بذار درک کنم این چیزایی که گفتی.

و خودش ساکت شد و زل زد به من، منم بهش چشم غره ای رفتم و سرم رو تکیه دادم به مبل و چشمام رو بستم و سعی کردم این موضوع رو خودمم درک کنم. یعد حدود ده دقیقه صدای خنده رادین باعث شد چشام رو باز کنم با تعجب نگاش کردم و گفتم:

-چه مرگته؟

سعی کرد نخنده ولی نمی تونست و بین خنده گفت:

-من رادین، رادین زامیاد دارم بابا میشم.

چشمام گرد شد و داد زدم:

-بابا کدوم الاغیه؟ من اومدم اینجا که بریم پیش یه دکتر این بچه رو از بین ببرم.

چشای رادین از عصبانیت سرخ شد و داد زد:

-کی گفته این بچه باید از بین بره؟

داد زدم:

-کی گفته باید بمونه؟

رادین هم داد زد:

-من میگم.

جیغ زدم:

-تو غلط کردی.

رادین بلند شد از سرِ جاش با عصبانیت و اومد سمتم و انگشتش رو به حالت تهدید تکون داد و گفت:

-ببین دارم بهت چی میگم. این بچه ی منه و قراره زنده بمونه وای به حالت بلایی سرش بیاد.

اشکم دوباره در اومد و جیغ زدم:

-ولی من بچه نمی خوام از بچه ها متنفرم. می فهمی؟ من از اعتماد یلدا و میلاد سوءاستفاده کردم.

و با پوزخند ادامه دادم.

-و از دوست پسرم حاملم.

رادین اومد نزدیکم و با عصبانیت تو چشمام نگاه کرد و گفت:

-هیچ بلایی سر این بچه نمیاری این بچه مال منه.

دوباره داد زدم:

-چرا زبون آدمیزاد نمی فهمی؟ این بچه از بین میره من دوستش ندارم. بعدم قراره تو بدنِ من رشد کنه و من نمی خوام همچین موجود چندشی رو به دنیا بیارم.

بعد از این حرف یه طرف صورتم سوخت. دوباره اشکم اومد پایین، رادین به خاطر یه بچه من رو زد. عوضی ازت متنفرم.

رادین داد زد:

-اون بچه ی منه و بچه ی من می مونه و به دنیا میاد به من ربطی نداره تو چی می خوای. الانم می ریم به یلدا و میلاد می گیم. و فردا صبح هم عقد می کنیم و تو میای اینجا و تا به دنیا اومدن این بچه اینجا می مونی بعدش هر قبرستونی بخوای می تونی بری.

و به سمت اتاقش رفت و من اشک می ریختم چطور به یلدا می گفتم؟ چطور باید یه بچه رو به دنیا بیارم؟ من هنوز خودم بچم. این نهایت خودخواهی رادین بود. کم کم به این نتیجه رسیدم که اومدنم پیش رادین فقط حماقت بود.

رادین بعد چند دقیقه برگشت و گفت:

-بلند شو می ریم خونتون.

اخم کردم دلم نمی خواست بلند بشم رادین اومد نزدیکم و دستمو گرفت و بلند کرد و کشیدم سمت دستشویی درش رو باز کرد و گفت:

-برو دست و صورتت رو بشور این جوری ببیننت سکته می کنن.

با اکراه رفتم تو دستشویی دستم رو ول نکرد و با اخم گفتم:

-دستمو ول کن فرار نمی کنم تو دستشویی.

رادین ابرویی بالا انداخت و دستمو ول کرد و منم رفتم تو و درو محکم بستم. رادین از اون پشت داد زد:

-هوی اگه بخوای دو روز درای این خونه رو این جوری ببندی که کنده میشن.

محلش ندادم و به صورتم نگاه کردم حالا فهمیدم چرا گفت سکته می کنن. صورتم تقریبا سیاه بود و چشام قرمز. دست و صورتم رو شستم و به قیافم نگاهی کردم. من کی بودم؟ یه زن بدبخت فلک زده.

از دستشویی زدم بیرون.

پشت رادین به من بود و داشت با تلفن حرف می زد.

-باشه مامان. شما تا نیم ساعت دیگه اونجا باشید من یه خبر خوب واست دارم.

بیشعور من قرار این وضع رو تحمل کنم بعد این خوشحاله. بیشعورِ عوضی.

-دست گل و شیرینی هم بگیرید. می بینمتون.

با نفرت بهش نگاه کردم. جین مشکی با کت مشکی پوشیده بود. برگشت سمتم و با دینم گفت:

-بریم دیگه.

از ماشین پیاده شد و رفت سمت سوپر مارکت. با بی خیالی نگاهی به عابرا انداختم چقدر بی خیال و خوشبخت بودن. با صدای بسته شدن در به خودم اومدم و به سمت رادین برگشتم آبمیوه و کیک رو گرفت جلوم و گفت:

-بخور. رنگ به روت نیست.

سرم رو برگردوندم سمت پنجره و با لحن سردی گفتم:

-سیرم.

رادین با لحنی که معلوم بود حرصش در اومده گفت: 

-من ازت پرسیدم گرسنه ای؟ اون واسه من مهم نیست من می ترسم حال بچم بد بشه.

و گرفتش جلو دهنم. بغضم گرفت و اشک تو چشام جمع شد. هنوز هیچی نشده، شد بچش. پس من اینجا بوقم؟ من دارم این لعنتی رو حملش می کنم. آب میوه رو خوردم و بغضم هم باهاش قورت دادم. رادین وقتی دید آبمیوه رو خوردم کیک رو گرفت جلوم و گفت:

-خوبه. حالا مثل یه دختر خوب کیکم بخور تا بچه گرسنه نباشه.

با لحن عصبانی گفتم:

-من اگه دختر خوبی بودم که از دوست پسرم حامله نمی شدم.

رادین خندید و گفت:

-غصه نخور دوست پسرت از فردا میشه شوهرت.

با غیظ نگاش کردم و اونم ماشین رو حرکت داد و رفت سمت خونه.

هر چی بیشتر به خونه نزدیک میشد عمق فاجعه رو بیشتر درک می کردم. انگار تازه داشتم باور می کردم من بار دارم. حالت تهوع بهم دست داد و با دست به رادین اشاره دادم بزن کنار. هر چند که ترجیح می دادم همونجا تو ماشینش بیارم بالا و اونجا رو به گند بکشم.

رادین سریع زد بغل خیابون و منم خودم رو پرت کردم پایین و آوردم بالا. هر چند محتویات معده بدبختم فقط آب بود.

رادین با نگرانی پیاده شد و پرسید.

-یسنا حالت خوبه؟

با نفرت نگاش کردم و گفتم:

-باید خوب باشم؟ اینا همش واسه اون بچه عوضی تو هستش.

و بدون توجه بهش برگشتم و سوار ماشین شدم. رادین هم بعد چند دقیقه اومد. می دونستم کلافه س اصلا بهش نگاه نکردم. با سرعت خیلی آهسته ای به سمت خونه رفت.

ماشین رو پارک کرد و پیاده شد منم اصلا دلم نمی خواست پیاده بشم. اومد سمت من و درو باز کرد و با لحن شوخی گفت:

-خب بفرمایید بانوی من.

از ماشین پیاده شدم و بهش اخم کردم. رو لبش لبخند بود و توی چشاش یه غم. غم؟ اونم رادین؟ اون که داشت به آرزوش می رسید دیگه چرا غم داشت؟ به سمت در خونه رفتم و رادین هم با تعلل دنبالم اومد با کلید در رو باز کردم و هر دو رفتیم تو خونه. هر چی بیشتر می رفتیم بیشتر دلم می خواست زمان رو برگردونم به عقب. به وقتی که یه دختر شاد بودم.

رادین اومد کنارم و دستمو گرفت. چندشم شد سعی کردم دستمو بکشم بیرون ولی رادین نذاشت.

همراه رادین رفتم تو. استرس داشتم و بدنم سرد شده بود. رادین نگاهی بهم انداخت و یه لبخند زد و گفت:

-سعی کن آروم باشی.

آروم چه واژه غریبی. خیلی پررو بود.

رفتیم تو پذیرایی و یلدا و زیبا جون جفت هم بودن و عمو رامبد و میلاد هم با هم حرف می زدن. چطوری می تونستم شادی این جمع رو ضایع کنم؟

پوزخندی زدم و بلند سلام کردم رادینم سلام کرد.

به پیشنهاد رادین من رفتم طبقه بالا و خودش موند که با بقیه صحبت کنه.

شاید این اولین باری بود که ازش ممنون بودم که نذاشت تو اون جمع باشم یه محیط پر از استرس. روی تختم دراز کشیده بودم و منتظرم بودم میلاد با یلدا بیان بالا و سرزنشم کنن.

به این فکر می کردم که من این بچه رو نمی خوام چرا باید بخاطر رادین نگهش دارم؟ من یسنا هستم هر جور شده این بچه رو سقطش می کنم حتی اگه رادین من رو مجبور کنه باش ازدواج کنم من این بچه رو از بین می برم و ازش جدا میشم.

با این فکر تا حدودی آروم شدم. با صدای در اتاق روی تخت نشستم. یلدا بود.

با یه لبخند اومد نزدیکم. یعنی خوشحاله که داره مادربزرگ میشه؟ یه مادر بزرگ جوون؟ سعی کردم لبخند بزنم ولی خیلی ناشیانه بود. روی تخت نشست. یلدا دستم رو تو دستش گرفت و گفت:

-چرا خودت بهمون نگفتی دختر کوچولوم؟

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

-من اصلا نمی خواستم بگم. اصرار رادین بود.

اشک تو چشام جمع شده بود. یلدا دستش رو گذاشت زیر چونم و گفت:

-خوشگلم هر دختری یه روز ازدواج می کنه پس چه بهتر که با کسی باشه که دوستش داره.

و من رو کشید توی بغلش سرم رو گذاشتم روی سینش و گفتم:

-مامان به خدا نمی خواستم این جور بشه، باور کنه خیلی اتفاقی شد.

یلدا سرم رو نوازش کرد و گفت:

-خب اگه باهاش رابطه داشتی من ناراحت نیستم ولی نذار بابات بفهمه ناراحت میشه اون تو رو خیلی دوست داره.

گریه می کردم با هق هق و زیر لب نالیدم.

-ولی حاصل همین رابطه ی کوفتی این بچه ای هست که تو شکممه. بچه ای که نمی خوامش.

دست یلدا از نوازشم ایستاد و با لحنی که سراسر تعجب بود پرسید.

-حاملــــه ای؟

ای تو روحت رادین که بهش نگفتی، پس پایین چه غلطی می کردی؟ فقط گفتی می خوایم با هم ازدواج کنیم؟ تازه اردواج هم تو می خوای بکنی نه من.

سرم رو از تو بغلش بلند کردم و پرسیدم:

-نمی دونستی؟

یلدا سرش رو به علامت نه تکون داد و آروم زیر لب طوری که انگاری داره با خودش حرف می زنه گفت:

-پس واسه همین گفت واسه پنج شنبه این هفته.

یلدا نگام کرد رگه های عصبانیت تو چشاش بود ولی سعی می کرد لحنش آروم باشه و صداش رو نبره بالا و گفت:

-چند وقتته؟

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

-حدود یک ماه و نیم.

-به من نگاه کن یسنا.

سرم رو بلند کردم و نگاش کردم یه اخم غلیظ صورتش رو پوشونده بود.

-یسنا قبل از اینکه بابات بفهمه با رادین ازدواج می کنی.

نالیدم:

-ولی مامان من این بچه رو نمی خوامش.

یلدا با عصبانیت گفت:

-چـــــــی؟ یه بار دیگه تکرار کن.

آروم تکرار کردم.

-من این بچه رو نمی خوام، می خوام سقطش کنم.

یه طرف صورتم سوخت. اشک تو چشام دوباره جمع شد ولی نذاشتم بغضم بشکنه.

یلدا با عصبانیت گفت:

-این رو زدم تا از بین بردن یه بچه معصوم که تو به وجود اومدنش خودش هیچ نقشی نداشته حرف نزنی.

و بعد از جاش بلند شد و رفت سمت کمد لباسم و یه بلوز و شلوار سورمه ای مجلسی در آورد و گفت:

-بلند شو لباست رو عوض کن و بیا پایین حرفی هم از بارداریت نزن هر چی من گفتم تایید کن تا ببینم چه خاکی تو سرم بریزم. آخر هفته هم طبق حرف رادین ازدواج می کنی بی سر و صدا.

نالیدم:

-مگه یه زن بیوه هستم که بی سر و صدا ازدواج کنم؟

یلدا چشم غره ای رفت و گفت:

-حرف نباشه. چند دقیقه دیگه پایینی.

و از اتاق رفت بیرون.

من چقدر بدبخت بودم حتی مادرم نزدیک ترین کسِ زندگیم هم پشتم رو خالی کرد. با بدبختی لباس پوشیدم رفتم پایین.

***

همه چی خیلی سریع اتفاق افتاد سریع تر از اونچه بقیه و خودم انتظار داشتیم. حالم خیلی بد بود. تو این چند روز از بی توجهی که نسبت به نظرم می شد بدم می اومد از همه احساس تنفر داشتم و بیشتر از همه از رادین. قرار شد شب جمعه یه مهمونی کوچیک که فقط فامیلای نزدیک هستن بگیریم. یلدا به زیبا جون هم جریان رو گفته بود بازم به اون که خیلی هوام رو داشت و مرتب یه چیزی به خوردم می داد و تقویتم می کرد. نمی خواستم تو هیچ کدوم از کارا بهشون کمک کنم ولی یلدا با نیشگوناش مجبورم می کرد که تو خرید لباس و حلقه همراهیشون کنم. تینا هم باهامون می اومد که خیلی هم با رادین صمیمی بود. البته اشکان و بهراد و بهناز هم بودن. تمام چیزایی که خریدم به سلیقه بقیه بود حتی حلقم. وقتی زیباییش رو دیدم شعر فروغ افتادم.

دخترک خنده کنان گفت: که چیست؟

راز این حلقه زر

راز این حلقه که انگشت مرا 

این چنین سخت گرفته است به بر

راز این حلقه که در چهره ی او 

این همه تابش و رخشندگی است

مرد حیران شد و گفت:

حلقه خوشبختی است، حلقه زندگی است

همه گفتند مبارک باشد

دخترک گفت: دریغا که مرا

باز در معنی آن شک باشد

سال ها رفت و شبی

زنی افسرده نظر کرد بر آن حلقه زر

دید در نقش فروزنده ی او

روزهایی که با امید وفای شوهر

به هدر رفته، هدر

زن پریشان شد و نالید که وای

وای، این حلقه که در چهره ی او 

بازهم تابش و رخشندگی است

حلقه بردگی و بندگی است

مرور شعر فروغ تو ذهنم باعث شد بیشتر به این نتیجه برسم که رادین رو نمی خوام اونم رادینی که سابقه درخشانی پیش من نداره. به کی و به چه زبونی باید می گفتم من علاقه ای به ازدواج و بچه داری ندارم.

البته بارها به یلدا و زیبا جون گفتم، میگن گناهه بچه رو از بین ببری. میگم عزیز من دیه میدم میگن پدرش راضی نیست. آخه یکی نیست بگه این رادین رو چه به بابا بودن.

دیزاین خونه رادین به سلیقه تینا کاملا عوض شد و یه اتاق بچه. از الان به رادین گفتم اتاقامون جداست. اونم گفت:

-باشه تو فقط به فکر بچه باش.

بهشم گفتم حق طلاق با من که گفت:

- غلط می کنی.

که میلاد و بابا رامبد رو انداختم جلو. از اون شب خواستگاری کذایی عمو رامبد تبدیل شد به بابا رامبد. تمام وسایلام رو به خونه رادین انتقال دادن و خودمم الان تو آرایشگاه منتظر اون عوضیم که قرار تا یک ساعت دیگه شوهرم بشه.

***

-برای بار سوم عرض می کنم دوشیزه محترم مکرمه آیا بنده وکیلم؟

برو بابا دلت خوشه دوشیزه کجا بود. با اینکه ازم خواسته بودن بگم با اجازه بزرگترا ولی تو دهنم نمی چرخید که بگم واسه همین فقط به یه بعله اکتفا می کنم.

-بله.

صدای جیغ و سوت و کِل فضای سالن رو گرفت. و بازار ماچ و بوسه تبریک راه افتاد.

پوزخندی زدم ندیده بودم واسه بدبختی کسی خوشحالی کنن ولی حالا داشتم می دیدم نزدیک ترین افراد زندگیم واسه اسارتم خوشحالن. تو دلم خون گریه می کردم. وقتی رادین حلقه رو تو دستم کرد شعر فروغ وضوحش تو ذهنم بیشتر می شد و احساس می کردم این شعر رو واسه من گفته. وقتی ازم خواست حلقه رو بذارم تو انگشتش دستم می لرزید. کسایی که دورمون بودن می گفتن از خوشحالی استرس داره.

استرس چیه؟ من می ترسم از زندگی با یه بچه. من از بچه ها می ترسم چرا هیچ کس درکم نمی کنه؟ خدا من واست چیم؟ من یه اشتباهی کردم حالا باید تا آخر عمر تاوان پس بدم.

مراسم خیلی زود گذشت و همه ی اون ظاهر سازیام همه تمام شد و الان رو تخت افتادم از خستگی دارم می میرم. بلند شدم از روی تخت که برم دوش بگیرم. چشمم تو آینه به خودم افتاد و به لباس سفید سادم. لبخند تلخی زدم و به خودم گفتم:

-تمام شد یسنا خانوم تمام. آزادی خداحافظ.

***

-ببین لعنتی دارم بهت میگم بار آخرت بود که دویت دخترت رو این جا میاری؟ بفهم دیگه اینجا تنها زندگی نمی کنی که بتونی دوست دخترای رنگا رنگت رو بیاری.

داد می زدم و همه ی چیزایی رو که تو این دو ماه می خواستم به این عوضی بگم رو می گفتم. رادین با شنیدن حرفای من پوزخندی زد و گفت:

-چیه نکنه حسودیت میشه؟ خب عیبی نداره اگه می خوای دوست دخترام رو نیارم می تونی خودت وظیفه اونا رو انجام بدی. مثلا دو ماه ازدواج کردم ولی هنوز از زنم جدا می خوابم.

با نفرت نگاش کردم این آدم چندش آورترین آدمی بود که می شناختم تو این دو ماه تمام کثافت کاریاشو دختر بازیاشو تحمل کردم. دیگه نمی تونم. نگاهی از سر تاسف بش انداختم و به سمت قفسی که تو این چند ماه خودم رو توش حبس کرده بودم رفتم. در رو محکم به هم زدم و خودم رو انداختم رو تخت. صدای بهم کوبیده شدن در خونه باعث شد روی تختم نیم خیز بشم. ولی بی خیالش شدم رادین ارزش هدر دادن انرژیم رو نداشت.

دوباره دراز کشیدم و دستم رو گذاشتم رو شکمم و به بچه ای که توی بطنم بود بود گفتم:

-ببین لعنتی اگه تو نبودی من الان دانشگاه بودم مجبور نبودم این ترم مرخصی بگیرم و یه زن تنها خونه نشین بشم. مجبور نبودم رادین رو تحمل کنم. مجبور نبودم تظاهر به خوشبختی کنم وقتی که نیستم.

اشکم آروم از گوشه چشمم پایین اومد. کاسه صبرم لبریز شده بود دیگه تحمل نداشتم. تو این دو ماه خودمو تو خونه حبس کرده بودم و رادین داشت خوش می گذروند این انصاف نبود.

تو زندگی الانه من هیچی انصاف نیست. هیچی.

نشستم روی تخت و پاهام رو جمع کردم تو بغلم و اشک می رختم.

تلفن خونه زنگ خورد حس و حال جواب دادن نداشتم رفت رو پیغام گیر.

-سلام دختر خوب کجایی تو؟ نمی گی دلمون واست تنگ شده؟ اگه شوهر داری انقدر خوش می گذره بگو ماهم شوهر کنیم عزیزم. اومدی خونه بهم یه زنگ بزن منتظرتم. بابای هانی.

و صدا قطع شد. خوش به حالت بهناز چقدر خوشبخت و آزاد بودی. و پوزخندی زدم و گفتم:

-مطمئنم شوهر داری نفرت انگیزترین کار دنیاس. شوهری که دیگه حتی حالت رو نمی پرسه و مثل یه شی هستی تو خونش. و خودت با یه بچه تو شکمت که کوچیک ترین علاقه ای بهش نداری کجاش خوش می گذره؟

و دوباره اشکام. انقدر گریه کردم که خوابم برد.

با احساس سر درد چشمام رو باز کردم، چشمام هم درد می کرد همش به خاطر گریه بود.

دلم ضعف می رفت بدبخت بچه وقتی من گرسنم بود حتما تا الان چیزی از اون نمونده بود.

با این فکر لبخند تلخی زدم و با کرختی از روی تخت بلند شدم و چراغ اتاق رو روشن کردم از دیدن تیپ و قیافم تو آینه خندم گرفت. کجاست اون یسنایی که تو بدترین موقعیت ها هم آرایش داشت و تیپ می زد.

به بدنم کش و قوسی دادم و از اتاق زدم بیرون همه جای خونه تاریک بود آخه پرده ها رو می کشیدم. دیگه عادت کرده بودم رادین هیچ وقت خونه نبود.

چراغ حال رو روشن کردم چشمم افتاد به ساعت. تازه سه بود دو ساعت بیشتر نخوابیده بودم. رفتم تو آشپزخونه. پر بود از ظرفای کثیف و جامای مشروب نشسته شده.اهمیتی ندادم و در یخچال رو باز کردم و مثل اینکه در کمدم باز ایستادم تا ببینم دلم چی می خواد.

-کی بیدار شدی؟

داد زدم.

– هـــــــی.

و برگشتم دستم رو گذاشتم رو قلبم رادیم بود. با خونسردی ایستاده بود نگام می کرد اخمی کردم و گفتم:

-بی شعور هنوز نمی دونی یه زن حامله رو نباید اینجوری بترسونی؟

پوزخندی زد و گفت:

-این زن حامله که بود و نبود من تو خونه واسش اهمیتی نداره حالا چرا ترسیده؟

با بی خیالی کیک کاکائویی رو در آوردم و بدون این که در یخچال رو ببندم، گذاشتمش روی میز.

-خب فکر کردم تنهام تو خونه.

رادین ابرویی بالا انداخت و گفت:

-در کمد رو می بستی حداقل. حامله ای چلاق که نیستی.

بهش محل ندادم و دوباره برگشتم سمت یخچال اونم اومده بود که در رو ببنده. تا خواست در یخچال رو ببنده با دستم گرفتمش و آبمیوه رو در آوردم.

بهم زل زده بود ولی من بدون توجه به اون یه کیک بزرگ رو کامل خوردم. خاک تو سرم حداقل فکر تناسب هیکلم باشم. بعد با ناراحتی فکر کردم خواه ناخواه بد هیکل میشم با این بچه.

دستم رو گذاشتم رو شکمم و زیر لب گفتم:

-به خاطر تو من یه خیکی میشم.

با صدای رادین از فکر هیکلم بیرون اومدم.

-ناهار چی خورده بودی؟

با بی خیالی گفتم:

-زهرمار.

رادین اومد نزدیکم و صندلی آشپزخونه رو کشید عقب و با لحن عصبانی گفت:

-زهرمار واسه خودت، ناهار بچم چی بوده؟

بغضم گرفت. بچم، بچم آخه این لعنتی می خواست واسش چی کار کنه؟ من داشتم حملش می کردم من مادرش بودم.

رادین دوباره پرسید:

-نشنیدم چی گفتیا.

سرم رو بلند کردم و نگاش کردم با چشمای سبزش در حال بر انداز کردنم بود و منتظر جواب. پوزخندی زدم و گفتم:

-شیره جون من رو خورده.

و بدون اینکه نگاش کنم صندلی رو کشیدم عقب و به سمت اتاقم رفتم.

با احساس اینکه دستم کشیده شد به عقب برگشتم رادین با اخم بهم نگاه می کرد زل زدم تو چشماش، نمی خواستم فکر کنه ازش ترسیدم. یه لبخند نشست رو لبش و گفت:

-نه خوشم اومد جربزت خیلی بالاس.

و بعد در حالی که سعی می کرد صداش رو بالا نبره ادامه داد:

-مگه نگفتم حواست به بچه باشه؟ خوراک خودت به جهنم به خوراک بچمون اهمیت بده.

بچمون؟ زدم زیر خنده یه خنده عصبی.

رادین با تعجب نگام می کرد و با تعجب پرسید:

-چی شده یسنا؟

عصبی بودم. داد زدم:

خیلی پررویی می پرسی چی شده؟

و بعد دستم رو از تو دستش کشیدم و در حالی که دو تا دستم رو تو هوا تکون می دادم ادامه دادم:

-خیلی بیشعوری. حالا شده بچمون؟ اون موقع که من نمی خواستم بچه تو بود باید زنده می موند. حالا شده بچمون؟

رادین به حالت کلافه دستش رو توی موهاش تکون داد و می دونستم فقط به خاطر وضعیتم حرفی نمی زنه وگرنه یه کتک درست و حسابی ازش خورده بودم تا الان.

اومد حرفی بزنه که صدای آیفون باعث شد چشای هر دومون بره سمت تصویر.

رادین رفت درو باز کرد و بدون اینکه نگام کنه گفت:

-این زنه اومده خونه رو تمیز کنه تو برو آماده شو می خوایم بریم بیرون.

-من جایی نمیام.

رادین برگشت سمتم و اخم کرد و گفت:

-تو هر جا من بخوام میای.

بدون اینکه به حرفش توجه کنم رفتم تو اتاق و خوابیدم روی تخت. از وقتی خونه نشین شده بودم خیلی می خوابیدم. پنج کیلو چاق شده بودم البته حق داشتما.

صدای احوال پرسی رادین از بیرون می اومد و بعد صدای پاهاش که به سمت اتاق من می اومد.

یک، دو، سه. و در باز شد و اومد تو در رو بست و نشست بغل تخت. چشام بسته بود و پشتم هم بهش بود. هیچی نگفت منتظر بودم بگه:

- مگه من نگفتم حاضر شو؟

آروم دستش رو توی موهام بازی می داد با اینکه خیلی از این کار خوشم می اومد ولی دوست نداشتم رادین این کار رو انجام بده. با لحن ملایمی گفت:

-یسنا خانومی می دونم خواب نیستی بلند شو تا بریم به کارامون برسیم.

این یعنی چی می خواد که شدم خانومی؟ تازه چه کار مشترکی می تونیم داشته باشیم؟

بلند شدم توی تخت نشستم و بش نگاه کردم و پرسیدم:

-فکر نمی کنم من و تو کار مشترکی داشته باشیم.

و ساکت شدم.

-آها راستی یه چیزی من در حال حاضر تنها کاری که دارم به دنیا آوردن بچه ی شماس.

و روی بچه شما تاکید کردم. رادین نگام کرد و سری به عنوان تاسف تکون داد و گفت:

-بلند شو باید بریم خرید. پس فردا عیده.

عید؟ چقدر زود گذشته انگار همین دیروز بود که فهمیدم حاملم. با گنگی و تعجب پرسیدم:

-مگه امروز چندمه؟

رادین لبخندی زد و جواب داد:

-بیست و هشت اسفند.

آروم زیر لب زمزمه کردم:

-بیست و هشت اسفند؟

رادین بلند شد از روی تخت و به سمت کمد لباسام رفت و یه مانتوی مشکی کوتاه و یه جین سفید در آورد.

-یسنا اینا رو بپوش. امشب چهارشنبه سوریه بعد خرید می ریم باغ فشم بچه ها هم اونجان با مامان اینا.

چهار شنبه سوری؟ بچه ها؟ بلند شدم رفتم جلو آینه و با دیدن صورت پر از موی خودم گفتم:

-میشه من نیام؟

رادین با تعجب پرسید:

-چرا؟

برگشتم سمتش و با حالت مظلومی گفتم:

-آخه با این وضع؟

رادین خندید و گفت:

-آها اونو میگی؟ من نوبت آرایشگاه گرفتم واست اگه زودی آماده بشی به همه کاری می رسیم.

و رفت بیرون. نوبت آرایشگاه؟ اونم دوست نداره با زنش که صورتش پر از مو هست بیرون بره فقط به خاطر مامانش و مامانم ایناس.

شونه ای بالا انداختم و لباسام رو پوشیدم یه کت اسپرت سفید هم روی مانتوم پوشیدم. خواستم کفش پاشنه بلند بپوشم که گفتم بی خیال و آل استار مشکیام رو پوشیدم و رفتم بیرون از اتاق.

رادین با دیدنم لبخندی زد و بلند شد که بریم. وقتی خواستیم از خونه بریم بیرون دستش رو گذاشت روی کمرم که خودم رو کشیدم کنار.

رادین متوجه شد ولی هیچی نگفت.

****

-زیبا جون حالا انقدر نبوسم تا شب اینجام فرار نمی کنم که.

بابا رامبد خندید و گفت:

-آخه عزیزم خیلی وقته ندیدیمت دلمون واست تنگ شد.

لبخندی زدم و هیچی نگفتم از وقتی رسیدیم، بازار ماچ و بوسه به راهه. رادین که سرش پیش جوونا گرمه و تینا هم که چسبیده بهش انگار نه انگاری دوسته منه. رفته چسبیده به شوهرم.

سنگینی نگاه یکی رو روی خودم احساس کردم. سرم رو به سمت نگاه برگردوندم یلدا بود. از بعد عروسی خیلی باش سر و سنگین شده بودم. احساس می کردم منتظره برم طرفش. هر چی باشه اون یه مادره فقط به فکرم بود نباید مقصر بدونمش.

لبخندی زدم و از کنار زیبا جون بلند شدم و به سمت یلدا رفتم. آغوشش رو باز کرد و منم خودم رو انداختم تو بغلش. اون منو به خودش فشار می داد و منم بوش می کرم دلم واسش تنگ شده بود تو این مدت باهاش قهر بودم و حرف نمی زدم.

چند دقیقه ای کنارش نشستم و باهام حرف زد که صدای احوال پرسیا دوباره رفت بالا. چشام رو چرخوندم ببینم کیه.

با دیدن سهند لبخند گشادی زدم از شب عروسیم ندیده بودمش. سهند با میلاد و بابا رامبد که حرف زد رسید به ما. و با لحن شوخی گفت:

-به به بانو های زمانی. خوبی یلدا خانوم؟ شما چطور یسنا جون؟ عروسی بهت ساخته چاق شدی.

ابروهام رو تو هم گره دادم. و با لحن تندی گفتم:

-مال بارداریه. چاقم خودتی.

چشاش گرد شد و گفت:

-حامله ای؟

سری تکون دادم و گفتم:

-آره مگه نمی دونستی؟

یلدا عذر خواهی کرد و بلند شد رفت. سهند سریع سرِ جاش نشست و گفت:

-باورم نمی شه. ولی تو خودت هنوز بچه ای.

لبخند تلخی زدم و هیچی نگفتم. سهند با همون لحن متعجبش ادامه داد:

-نگو که ازدواج یه دفعییت به خاطر بارداریت بود؟

هیچی نگفتم و سرم رو انداختم پایین. من این بچه رو نمی خواستم. سهند فهمید ناراحت شدم دستم رو گفت و گفت:

-غصه نخور. خب چرا از بین نبردیش؟

آروم گفتم:

-رادین نذاشت.

انگار سهند عصبی شد و گفت:

-نذاشت؟ چرا؟

-گفت بچم رو می خوام.

سهند سری تکون داد و گفت:

-جالا خودش کجاس؟

-پیش بچه ها.

سهند که انگاری با نگاش دنبالش گشته بود با لحن عصبی که انگاری حرصش در اومده بود گفت:

-زن حاملش رو اینجا گذاشته و خودش رفته با دوست زنش و دختر خاله زنش لاس می زنه.

با این حرف سهند به رادین نگاه کردم. دندونامو رو هم فشار دادم و زیر لب گفتم:

-اینجا هم دست بر نمی داری؟

دست رادین دور کمر تینا حلقه شده بود و صورتش سمت ساناز بود و می خندید.

سهند بلند شد و دست منم گرفت و گفت:

-بلند شو بریم یه کوچولو برقصیم.

با لحن ناراحتی گفتم:

-حال ندارم.

سهند تو چشاش شیطنت برق زد و گفت:

-حالا که اون داره بهش خوش می گذره بذار به تو هم خوش بگذره.

و دستمو کشید و بلندم کرد که افتادم تو بغلش. لبخندی زدم حق با سهند بود.

سهند به سمت اسپیکر رفت و صدای موزیک رو برد بالا و چراغا هم خاموش شد. بعد دست منو کشید و رفتیم وسط و شروع کردیم به رقصیدن. واقعا به این تخلیه انرژی احتیاج داشتم. سامان هم با رادا خواهر رادین اومد که برقصن کم کم بقیه هم اومدن و بزرگترا هم نگامون می کردن. آخرین نفر رادین اومد که تینا همش تو بغلش بود و یه جوری خودش رو می چسبوند به رادین یعنی داشتن می رقصید. ما هم که خر نمی دونم شاخی چیزی دیدن. نگام رو ازش گرفتم که خورد به نگای بهراد یه لبخند تلخ رو لباش بود. پس اونم متوجه شده بود. یعنی تینا رو دوست داشت؟ نه بابا فکر نکنم آخه بهراد با اون غرورش میاد از تینا خوشش بیاد؟ فقط واسه هرزگی رادین ناراحت بود.

***

-یسنا بیا بپریم به خدا ترس نداره.

و سهند که دستش رو جلوم دراز کرد. رادین داشت نگاهم می کرد بهش نگاه کردم و دستم رو گذاشتم تو دستش و چند باری با سهند از روی آتیش پریدیم.

سهند با خنده همش می گفت بگو سرخی من از تو زردی تو از من.

و منم با خنده پشت سرش تکرار می کردم بعد از ده دقیقه مداوم بالاخره خسته شد و دستم رو کشید و روی نیمکت کنار بهراد نشستیم و سهند گفت میره که آب بیاره.

بهراد نگاهی بهم کرد و منم نگاش کرد و لبخندی زدم.

-یسنا خیلی وقته ندیدمت هر وقت حالت رو می پرسم از رادین فقط میگه خوبه.

لبخند تلخی زدم و گفتم:

-آره جسمی خوبم ولی روحی نه.

بهراد آهی کشید و گفت:

-می دونم چی کار می کنه می دونم تو هم خسته شدی. رادین میگه فقط منتظری بچه به دنیا بیاد.

سری تکون دادم و گفتم:

-آره منتظرم خیلی هم منتظرم.

و به رادین نگاه کردم که با تینا مشغول بود نمی دونم تینا چی تو گوشش می گفت که می خندید. هر کسی مشغول کار خودش بود و کسی حواسش به اون دو تا نبود فقط من و بهراد نگاشون می کردیم. لیوان آب جلوم گرفته شد سهند بود لبخندی زدم و زیر لب تشکر کرد و خوردم. سهند دستشو گذاشت روی شونم و گفت:

-غصه نخور همه چی درست میشه.

هیچی نگفتم و نگام رو سمت بهراد گرفتم که سری به نشونه تایید تکون داد و از روی نیمکت بلند شد و رفت. انگار به تاییدش احتیاج داشتم چون لبخند گذرایی زدم.

بقیه شب هم رادین با تینا سرگرم بود و منم بیشتر کنار سهند بودم که اونم پیش میلاد و رامبد نشسته بود و راجع به شرکت حرف می زد.

***

نگاهی به تیپم کردم واز اتاق خواب سابقم توی خونه یلدا اینا زدم بیرون.

از پله ها که پایین رفتم همه بودن و نشسته بودن منتظر سال تحویل تنها جای خالی کنار رادین بود. رفتم کنارش نشستم که دستش رو دورِ کمرم حلقه کرد آروم بهش گفتم:

-دستتو بکش.

به حرفم اهمیتی نداد و به ادامه حرفش با میلاد پرداخت. خودم سعی کردم دستشو بردارم که حلقه دستش رو محکم تر کرد.

میلاد- یسنا عزیزم چرا انقدر ورجه و ورجه می کنی؟ آروم بشین تا سال تحویل بشه.

رادین با این حرف میلا به سمت چرخید و لبخند گشادی زد و منم بهش چشم غره ای رفتم که از چشم یلدا دور نموند که سری تکون داد واسم.

آخیش بالاخره سال تحویل شد. داشتم به این فکر می کردم میگن لحظه سال تحویل هر کاری بکنی تا آخر اون سال اون کار رو انجام میدی نکنه من تا آخر سال تو بغل این باشم؟ خدا نکنه.

بازار ماچ و بوسه دوباره راه افتاد و عیدی. لخند خبیثی رو لبم بود.

آخ که من عاشق این قسمتشم. همه رو بوسیدم به جز رادین. و از همه عیدی گرفتم به جز رادین. رفتم سمتش و دستم و دراز کردم و گفتم:

-عیدیم؟

ابروش رو بالا انداخت و به لپش اشاره کرد. سری تکون دادم و گفتم:

-بی خیال عیدی عمرا این کارو کنم.

و بدون توجه به عکس العملش به سمت اتاقم رفتم تا ناهار آماده بشه. البته پیشنهاد بزرگترا بودا. می گفتن تو برو استراحت. منم که از خدا خواسته.

روی تختم خوابیده بودم که احساس کردم دستی دور کمرم حلقه شد و سری که توی موهای باز و پریشونم رفت. برگشتم سمت رادین. و با اخم گفتم:

-کی گفت تو بیای؟

رادین لبخندی زد و گفت:

-واسه اومدن پیشِ زنم هم کسی باید بهم بگه؟

سعی کردم خودم رو از حصار دستش در بیارم و همون جور گفتم:

-نه نمی خواد کسی بگه ولی تو بهتر بری پیش دوست دخترات و تینا جون و دستای کثیفت رو به منم نزن.

با این حرفم اخم کرد و دستش رو برداشت و منم بلند شدم و رفتم سمت گوشیم و یه پیغام تبریک واسه بهراد و بهنام و بهناز و صد البته سهند فرستادم. رادین روی تختم خوابیده بود و بهم نگاه می کرد.

-یسنا.

-هوم.

-هوم یعنی چی؟

-بگو.

-چی بگم؟

-همونی که به خاطرش صدام کردی.

پوزخندی زد و گفت:

-به اسم بچه فکر کردی؟

اسم بچه؟ خب معلومه که نه. آخه من به خودش فکر می کنم که به اسمش فکر کنم؟ با خونسردی جواب دادم:

-مگه بچه ی تو نیست؟ اسمشم خودت انتخاب کن.

رادین لبخند تلخی زد و گفت:

-من فکر کردم.

هیچی نگفتم و جواب تبریک یکی از بچه های دانشگاه رو دادم.

دوباره ادامه داد:

-نمی خوای بدونی؟

با بی خیالی گفتم:

-خب بگو.

رادین دستش رو گذاشت زیر سرش و گفت:

-بذاریم رها.

نگاش کردم و گفتم:

-تو می ذاری نه من. این یک، دوما شاید بچه پسر بود.

نیشخندی زد و گفت:

-چه تاکیدی داری که بچه ی منه. یعنی تو نمی خوایش؟

سری تکون دادم و گفتم:

-نچ نچ.

رادین سری تکون داد و گفت:

-اگه پسر بود اسمش رو میذارم یاسا. بهشم میگم اسمش رو از روی اسم مامانش گذاشتم.

لبخندی زدم و گفتم:

-خوبه. البته نمی خواد بهش بگی مامانش منم یه مامان جدید واسش پیدا کن.

-اون که صد در صد ولی خب بازم میگم مامانش تویی و ولش کردی رفتی.

-آره خوبه. هر چی دلت می خواد بگو هر چی نباشه بچته.

و بعد از روی تخت بلند شدم و رفتم سمت در و ادامه دادم:

دیگه ناهار آماده شده من که رفتم.

***

به شکم بالا اومدم نگاهی کردم و اشک ریختم. هیکلم خراب شده بود. رادین بهم خیانت می کرد و من تنهای تنها بودم. رادین رو دوست نداشتم همین طور این بچه رو. هیچ کدوم رو نمی خواستم. از این پسری که تو شکمم بود و امید هر دو خانواده برای بهبودی روحی من متنفر بودم. من گذشتم رو می خواستم. داداشم رو. شیطنتام رو.

من می خواستم برم پیش میران. از رادین متنفر بودم. از این بچه. نباید می ذاشتم انقدر رشد کنه که دیگه نشه نابودش کرد.

فکری توی ذهنم جرقه زد. اونو نمی شه نابود کرد خودم رو که می شه نابود کنم. اون جوری بچه هم می میره و داغش رو دل رادین عوضی می مونه.

اونا هیچ کدوم نمی دونستن دلیل من برای افسردگی فقط حضور رادین و بچشه. اونا درکم نمی کردن. اروم پاهام رو تو شکمم جمع کردم و تو اون اتاق تاریک اشک ریختم. من می خواستم بمیرم. تیغ رو آروم گذاشتم روی دستم و کشیدم. خون از رگم جهید بیرون روی لباسه سفیدِ خوابم ریخت. به رگم نگاه کردم که خون ازش بیرون می اومد انقدر نگاه کردم که احساس کردم توانایی باز نگه داشتن چشمام رو ندارم و دوست داشتم بخوابم واسه همیشه نمی دونم چرا پشیمون نبودم احساس می کردم در یک قدمیه خوشبختی ابدی هستم. دوباره چشمام رو به سختی باز کردم و به دستم نگاه کرد که چشام که سیاهی رفت و دنیا در مقابلم تیره شد.

***

با احساس سوزش چشمام رو باز کردم. دستم می سوخت و همین طور زیر شکمم. یعنی من کجام؟ جهنم؟ آره حتما همین طوره من تو جهنمم این سوزش ها هم واسه اونه.

نور مهتابی توی چشمم می زد. دوباره به سختی چشمام رو باز کردم تار می دید. یه صدای زیبا بهم گفت:

-بالاخره به هوش شدی؟ دختر تو که همه رو کشتی از نگرانی.

این فرشته هست؟ مگه تو جهنم هم فرشته هست؟ اونم فرشته به این قشنگی. حتما تو جهنم نیستم یعنی تو بهشتم؟ یعنی خدا از گناهای این بنده حقیرش گذشته. پوزخندی زدم و زیر لب گفتم:

-امکان نداره.

همون صدا پرسید:

-چی امکان نداره؟

تو ذهنم سعی کردم تجزیه، تحلیل کنم. من که نه تو جهنمم نه تو بهشت. پس نتیجه اینه که من زندم. از صاحب صدا پرسیدم:

-من کجام؟

لبخند مهربونی زد و گفت:

-تو بیمارستان.

بیمارستان؟ یعنی یکی نجاتم داده و این فرشته هم پرستاره.

نگاش کردم و پرسیدم:

-اینجا چی کار می کنم؟

لبخندی زد و سرم رو توی دستم حرکت داد و گفت:

-یعنی یادت نیست؟

یادم نیست؟ معلومه که یادمه. من خودکشی کردم.

دوباره پرسیدم:

-چند وقته اینجام؟

-یک هفته ای میشه.

یک هفته؟

-از اون روز بی هوشم؟

-آره عزیزم.

دوباره سوزش زیر شکمم. زیر شکمم؟ دستم رو گذاشتم. هیچی نبود. پس بچه کجاس؟ نکنه مرده؟

با تعجب به حرکتام نگاه می کرد و من با بهت پرسیدم:

-بچه چی شد؟

لبخندی زد و گفت:

-نگران نباش زنده س.

با سردی گفتم:

-نگران نیستم. حوصله نداشتم جواب رادین رو بدم. ولی اون هنوز موقعش نبود.

پرستاره با تعجب نگام کرد و جواب داد:

-وضعیتت اضطراری بود و مجبور شدن سزارین کنن.

آهانی گفتم و سرم رو برگردوندم سمت پنجره.

صدای پرستاره که گفت:

-مامانت می خواد ببینتت.

باعث شد برگردم سمتش. نمی دونم تو نگام چی دید که ادامه داد:

-اون تو این یک هفته خیلی نگرانت بود.

دوباره سرم رو برگردوندم سمت پنجره و هیچی نگفتم. فقط صدای در رو شنیدم که رفت. 

رفت؟ فرشته هم رفت، آره رفت که یلدا رو بیاره. واسم مهم نبود یلدا الان سرزنشم می کنه اصلا مهم نبود. مرگ و زندگی خودم دست خودم بود. نباید به کسی توضیح بدم.

فکرم رفت سمت اون بچه. یعنی خوبه؟ راستی شکل کی شده؟ من؟ یا رادین؟ یا هیچ کدوم؟

لبخندی زدم صدای باز شدن در باعث شد سرم رو بچرخونم. ای یلداس؟ چقدر شکسته شده. با تعجب و بهت نگاش می کردم. یلدا با قدمای نا مطمئن به سمتم اومد لبخند کج و کوله ای زدم. یلدا به خودش جرات داد و با دو قدم بلند خودش رو به من رسوند و گرفتم تو بغل و زد زیر گریه.

من باهاش چی کار کردم؟ داغونش کردم. کجاست اون یلدای محکم و قوی؟ اونی که ناراحتیش رو یه جوری پنهان می کرد که مبادا ما ناراحت بشیم یعنی به خاطر من به اینجا رسیده؟

یلدا آروم می گفت:

-چرا این کارو کردی؟ فکر من و پدرت نبودی؟ حالا رادین به جهنم میران داداشت چی؟ ما رو نصفه جون کردی تا بهوش بیای.

و من رو به خودش فشار می داد. سعی کردم از خودم جداش کنم و در همون حال گفتم:

-حالا که اینجام.

و یه لبخند مصنوعی زدم. یلدا با دستمال اشکش رو پاک کرد و گفت :

-الان خوبی؟ درد داری؟

سعی کردم درد زیر شکمم رو پنهان کنم طی سال ها زندگی با یک متخصص زنان و زایمان فهمیده بودم درد بعد از سزارین عادیه.

-نه زیاد خوبه.

یلدا با شک گفت:

-هر وقت درد داشتی بگو خب؟

سری تکون دادم، یلدا بلند شد با تعجب نگاش کردم و پرسیدم:

- کجا؟

یلدا لبخندی زد و گفت:

-میلاد و بقیه هم می خوان ببیننت.

سری تکون دادم ولی یادم اومد دلم می خواد تنها باشم. قبل از اینکه یلدا از اتاق بره بیرون گفتم:

-یلدایی.

یلدا برگشت سمتم و گفت:

-جانم؟ چیزی لازم داری؟

سری تکون دادم و گفتم:

-نه فقط یه خواهش دارم، میشه بقیه رو تو یه فرصت بهتر ببینم الان خوابم میاد.

یلدا- باشه دخترم هر جور راحتی.

و رفت. نفسی از سر آسودگی کشیدم و چشمام رو گذاشتم روی هم. هیچ علاقه ای به دیدن بچم نداشتم. بچم؟ از کی شده؟ تا هفته پیش که بچه ی رادین بود. لبخندی زدم و گفتم نه دوست دارم ببینمش حداقل بفهمم شبیه کی شده؟ یاسای من. چه زود مالکش شدم.

با فکر کردن به یاسا ی هفت روزه خوابیدم.

****

صدای گریه بچه روی اعصابم بود. من کاملا با بقیه مخالفم که میگن بچه شیرینه به نظرم یه موجود نق نقو و گریه ای و خیلی زشته. خوشحالم که رادین واسش پرستار گرفته و یلدا و زیبا هم هستن.

سرم رو گذاشتم زیر بالشتم و سعی کردم بخوایم ولی مگه صدا می ذاشت؟

یکی پتو از روم کشید رادین بود که با عصبانیت نگام می کرد با پررویی نگاش کردم و پرسیدم:

-کاری داری؟

رادین دستشو زد به کمرش مثل این خاله خان باجیا شده بود. خندم گرفت ولی سعی کردم نخندم. رادین با اخم گفت:

-صدای گریه بچه رو نمی شنوی؟ چرا نمیری آرومش کنی؟

با حالت حق به جانبی گفتم:

-به دو دلیل. اول اینکه خوابم میاد و این کار وظیفه پرستاره که بخوابونتش و دوم هم این که اون از اول بچه ی تو بوده پس خودت بخوابونش.

رادین سری به علامت واست متاسفم تکون داد و رفت بیرون. شونه ای بالا انداختم خب مگه دروغ می گفتم؟ خودش هی گفت بچم، بچم.

پتو رو کشیدم روی سرم و سعی کردم بخوابم.

تو آینه به خودم نگاه کردم یکم چاق شده بودم ولی زیاد مشخص نبود. بی خیال بابا با ورزش درست میشه. خب حالا با خیال راحت می تونم لباسای مورد علاقم رو بپوشم.

یه تاپ قهوه ای تنگ و با یه شلوارک کوتاه سفید و صندلای قهوه ایم پوشیدم. موهام رو دورم ریختم و آرایش کردم و از اتاق زدم بیرون. 

رادین با بهراد توی پذیرایی بودن، بدون توجه به چشم غره رادین رفتم سمت بهراد و باهاش احوال پرسی کردم.

بهراد به شوخی گفت:

-یسنا خوشحالم هیکلت اومده سرِ جاش اون جوری اصلا قابل تحمل نبودی.

خندیدم و گفتم:

-آره حتما همین طوره که میگی.

و یه چرخ زدم و گفتم:

-خب هیکل الانم چطوره؟

بهراد انگشت شصتش رو به نشونه ی اوکی آورد بالا و گفت:

-با اینکه از قبل از بارداری پرتر شدی ولی هیکل الانت با حال تره.

خندیدم و گفتم:

-دقیقا منم نظرم همینه.

چشمم خورد به رادین که نشسته بود و حرص می خورد. به چرخ تا به چرخیم رادین خان. الان نوبت منه. پوزخندی تحویلش دادم و ادامه دادم:

-یه مین صبر کنید تا زنگ بزنم تی تی هم بیاد.

و بدون توجه به اخم رادین و لبخند بهراد به سمت گوشیم رفتم و بهش زنگ زدم.

-درود تی تی جون.

-به به سی سی جون.

خنده ی مصنوعی کردم و گفتم:

-سی سی چیه آخه؟

-مثل تو که میگی تی تی منم میگم سی سی.

-خب خل و چل تی تی یعنی شکوفه بعد سی سی یعنی چی؟ اصلا می خوای بگم نی نی؟ هان؟

-سی سی از می سی سی پی گرفته شده. اسمش رو که شنیدی؟ رود خونه آمریکاس تو مثل این خروشانی.

با حرص گفتم: 

-خیلی بیشعوری اصلا من رو بگو که زنگ زدم دعوتت کنم.

تینا داد زد:

-چی؟ دعوت؟ کجا؟

با خونسردی گفتم:

-نمی خواد دیگه من خروشانم.

تینا با لحن ملتمسی گفت:

-جون یاسا بگو دیگه.

یاسا؟ خجالتم نمی کشه. پوزخندی زدم و گفتم:

-بهراد اینجاس گفتم تو هم بیای جمع چهار نفرمون تکمیل بشه.

با شک پرسید:

-چهار نفره؟ نفر چهارم کیه؟

با کلافگی گفتم:

-چقدر شوتی خب رادین دیگه.

-اِ اِ رادین هم اونجاس. باشه میام تا ده مین دیگه اونجام.

گوشیو قطع کردم حوصلشو نداشتم. رادین؟ خاک تو سرش از شوهر دوستشم نمی گذره.

به سمت رادین و بهراد رفتم و گفتم:

-میادش الان.

و بعد به سمت آشپزخونه رفتم و قهوه درست کردم و کیک شکلاتی مورد علاقم هم گذاشتم و کلی دیگه خرت و پرت واسه خوردن.

زیبا جون یاسا رو برده بود که یعنی من و رادین تنها باشیم. نه که سه هفته از زایمان و یک هفته هم از مرخص شدنم گذشته فکر می کنه پسرش احتیاج داره با زنش باشه. ولی نمی دونه پسرش واسه خودش ده تا زن جور واجور داره. این زن رسمیش فقط یه شب باهاش بوده و حاصل اون یه شبم اون نوه نق نقوشه.

نیشخندی زدم و به سمت حال رفتم. بهراد و رادین سخت مشغول حرف زدن بودن سینی رو گذاشتم روی میز و خودم کنار بهراد نشستم. رادین چشم غره ای رفت که بی خیالش شدم.

صدای زنگ اومد و رادین رفت که در رو باز کنه. بهراد تو گوشم آروم گفت:

-خیلی بیشعوری یسنا چیو می خوای ثابت کنی با دعوت کردنش؟ اون تو مدت بارداریت ازت دور بوده سعی کرده شوهرت رو بُر بزنه بعد تو دعوتش کردی خونت؟ نمی تونم درکت کنم.

هیچی نگفتم و فقط تو چشماش زل زدم. رنگش رو دوست داشتم عسلی. لبخندی زدم و گفتم:

-بی خیال بهراد من می خوام از زندگیم لذت ببرم.

بهراد با کلافگی و سردرگمی پرسید:

-چجوری؟

به نقشه پلیدم فکر کردم و گفتم:

-می فهمی.

تینا تا وارد شد مانتوش رو در آورد یعنی می خواست بگه خوش هیکلم. رفتم سمتش و بغلش کردم ولی خدا می دونست چقدر ازش بدم میاد.

خودمم نمی تونستم بفهمم بارداری باعث شده به کسایی که زمانی خیلی دوست داشتم حس تنفر پیدا کنم.

تینا خودش رو انداخت کنار رادین و بدون تعارف فنجون رادین رو برداشت و خورد. پوزخندی زدم. چیو می خواست ثابت کنه؟ صمیمیتش با رادین؟

***

ظرفای شام رو توی ماشین چیدم و با بهراد حرف می زدم.

-یعنی از ترم بعد میری دانشگاه دیگه؟

سری تکون دادم و گفتم:

-صد در صد.

-خوبه سعی کن جبران کنی این مدت رو. کمکی لازم داشتی بهم بگو.

-فکر نمی کنم به کمک تو احتیاج داشته باشه با وجود یه شوهری مثل من.

پوزخندی زدم و به رادین نگاه کردم. خدایی این بشر خیلی اعتماد به نفس داشت.

دیس برنج رو گذاشت و برگشت تو حال بهراد هم باهاش رفت. از بهراد خوشم می اومد به تینا محل نمی داد یعنی ندیده بودم زیاد با دختری بپلکه. خیلی مغرور بود. ظرفا که تمام شد رفتم تو حال دیدم رادین داره یه فیلم می ذاره تو دستگاه.

با تعجب پرسیدم:

می خواین فیلم ببینین؟

بهراد ابرویی بالا انداخت و گفت:

-آره پیشنهاد دوست جونت بود.

شونه ای بالا انداختم و جفت بهراد نشستم. به تینا نگاه کردم، جفت رادین نشسته بود. 

-حالا چه فیلمی هست؟

رادین-حلقه.

-دیدمش خیلی وحشتناکه.

تینا با ذوق گفت:

-ولی دیدنش خیلی حال میده ها.

بهراد هم سری تکون داد و منم بی خیال به مبل تکیه دادم و فیلم شروع شد.

رادین و بهراد با بی خیالی فیلم رو می دیدن ولی تینا خودش رو جا کرده بود توی بغل رادین. چراغا هم که خاموش بود. یه جاش خیلی ترسیدم یه جیغ کشیدم که دست یکی دور کمرم حلقه شد. با تعجب به صاحب دست نگاه کردم بهراد بود. بدون توجه به من دستش دور کمرم حلقه شده بود و فیلمش رو می دید.

دیگه آخرای فیلم بود همون جا که دختره از تلویزیون میاد بیرون من پریدم تو بغل بهراد و سرم رو توی سینش قایم کردم. نفسای داغش به صورتم می خورد و باعث می شد داغ بشم. نباید بذارم همچین اتفاقی بیافته. من فقط می خوام با احساسات رادین بازی کنم نه که احساسات خودم به بازی گرفته بشن.

با نشون دادن تیتراژ فیلم از تو بغل بهراد بیرون اومدم و بلند شدم که برم چراغ رو روشن کنم که دیدم سر تینا و رادین تو همه.

منم چراغ رو روشن کردم که هل شدن و سعی کردن سریع از هم جدا بشن رادین نگام کرد تا عکس العمل من رو ببینه که من تمام سردیِ وجودمو ریختم توی نگام و توی چشاش زل زدم و بعد سری به نشونه تاسف تکون دادم و یه پوزخند و بعد رفتم به سمت آشپزخونه.

یه لیوان آب خوردم که از التهابم کم بشه.

از آشپزخونه که بیرونه اومدم بهراد و تینا مشغول خداحافظی بودن. با تینا به سردی دست دادم و از بهراد به خاطر حضورش تشکر کردم.

داشتم موهام رو شونه می کردم که رادین اومد تو اتاق. از تو آینه نگاش کردم و پرسیدم:

-کاری داری؟

-یسنا توضیح میدم.

با خونسردی پرسیدم:

-چیو؟

رادین نگام کرد و بعد منصرف شد از چیزی که می خواست بگه فقط به گفتن هیچی اکتفا کرد.

رفت روی تخت نشست. به تیپش نگاه کردم یه شلوارک سبز یشمی با یه زیر پیراهنی سفید. پرسیدم:

-چرا اونجا نشستی؟

رادین رو تخت دراز کشید و گفت:

-امشب دلم می خواد اینجا بخوابم.

شونه ای بالا انداختم و گفتم:

-باشه پس من میرم تو اون اتاق.

رادین روی تخت نشست و به تاج تخت تکیه داد و گفت:

-میشه امشب تو هم اینجا بخوابی؟

یه نگاه سرد بهش انداختم و گفتم:

-چرا؟

-همین جوری.

بعد انگار باید به توضیح دیگه ای اضافه کنه گفت:

-چیزی ازت نمی خوام.

سری تکون دادم من به خودم مطمئن بودم هیچ تمایلی به رادین نداشتم. از روی صندلی بلند شدم و از توی آینه نگاهی به لباس خوابم انداختم یه تاپ و شلوارک سفید.

از خودم خوشم اومد هنوز مثل زمان دختریم لباس می پوشیدم. به سمت تخت رفتم و بدون توجه به رادین یک طرف تخت خوابیدم.

رادین وقتی عکس العمل و سردی رفتار من رو دید به خودش جرات نزدیک شدن نداد و یک طرف دیگه تخت خوابید.

***

روی میز نشسته بودم و به کارای سهند نگاه می کردم. با غر غر گفتم:

-سهند به خدا حوصلم سر رفت بی خیال شو دیگه دو دقیقه اومدم خودت رو ببینم میرم پیش میلادا.

سهند خندید و به کارش ادامه داد و هیچی نگفت. ای بابا این آدم بشو نیست بی خیال من که رفتم از روی میز بلند شدم و رفتم سمت در که یه دفعه دستم کشیده شد و افتادم تو بغل سهند. سرم رو به روی سینش بود سهند دستش رو گذاشت پشت کمرم و گفت:

-ای ای کجا؟ دو دقیقه صبر کن کارام تمام میشه و با هم می ریم.

سرم رو بلند کردم و نگاش کردم چشاش می خندید خودم رو از توی بغلش بیرون کشیدم و برگشتم روی میز نشستم و گفتم:

-یه ربع بیشتر وقت نداری کارات رو انجام بعد من رو می بری بیرون.

سهند که برگشته بود سرِ جاش بشینه رو به روم قرار گرفت منم تو چشاش نگاه کردم اونم با یه لبخند به چشمام نگاه کرد و گفت:

-بچت هفت ماهه به دنیا اومده بعد تو صبر و قرار نداری؟

بچم؟ یاسا رو می گفت؟ پوزخندی زدم که سهند ابروش رو بالا انداخت و رفت به کارش برسه منم گوشیم رو در آوردم و به بهراد اس ام اس می دادم. تو این چند روز رابطم باهاش صمیمی شده بود ولی اون هنوز خیلی مغرور و از دماغ فیل افتاده بود کلا ندیده بودم زیاد با دختری بپلکه. ولی قبلانا از رادین شنیده بودم کلی دوست دختر داره ولی هیچ کدوم رو بشون علاقه ای نداشته که بخواد بیشتر یه هفته باهاشون بمونه رادین همیشه می گفت خود دخترا میان بهش پیشنهاد میدن.

ولی حالا کی حالِ فکر کردن به این رو داره؟ بیخی بذار به جون این سهند غر بزنم سنگین تره.

-سهند بسه دیگه بلند شو بریم حوصلم پوکید.

سهند سری تکون داد و گفت:

-باشه بذار یه ده مین دیگه.

با قهر گفتم:

-چند دقیقه پیشم گفتی چند مین دیگه اصلا الان یه ربعت تمامه بریم دیگه.

و سهند با غر غر که کاراش مونده رفتیم بیرون یک کمی چرخ زدیم و من کلی خرید کردم. ساعت نه بود که من رو رسوند خونه. موقع پیاده شدن باهاش دست دادم که من رو کشید توی بغلش حرکتش انقدر یه دفعه ای بود که انگار بهم شک دادن و نمی دونستم چی کار کنم من ماها بود تو بغل شوهرم هم نمی رفتم. بعد چند دقیقه به خودم اومدم و با خجالت ازش خداحافظی کردم و پیاده شدم. سریع رفتم توی آسانسور و رفتم سمت خونه وقتی در آسانسور باز شد دختری با آرایش غلیظ و تیپ جلفی دیدم که از خونه ما خارج شد لحظه آخر دستش کشیده شد و سرش از در رفت داخل و بعد برگشت دوباره.

بغضم گرفت رادین نامرد. دختره بدون اعتنا به من از کنارم گذشت و رفت. رادین می خواست در رو ببنده که پام رو گذاشتم لای در و بدون توجه بهش رفتم داخل از دیدنم خیلی تعجب کرده بود ولی هیچی نگفت منم با اینکه ناراحت بودم ولی تو این چند ماه زندکی باهاش یاد گرفتم خونسرد باشم و بهش هیچ توجه ای نکنم.

****

-بابا سهند دارم بهت میگم خیلی راحت جلوی من با دوست دختراش لاس می زنه من نمی خوامش تا الانم فقط به خاطر یلدا باش موندم وگرنه من می خواستم همون موقع بچه رو بندازم و کلا بی خیال رادین بشم.

سهند اومد جفتم نشست و پیک مشروب داد دستم و دستش رو دور شونم حلقه کرد و گفت:

-چطور اون موقع انقدر می خواستیش که حد نداشت. آتیش تندت خیلی زود خوابید فقط یه شب.

لحنش شوخ بود ولی می دونستم داره حقیقت رو میگه. پیکم رو به لبم نزدیک کردم و یه ذره ازش خوردم جوابی واسش نداشتم. خسته شده بودم از دست کارای رادین. یاد گرفته بودم تو این مدت بیام و با سهند درد و دل کنم سنگ صبور خوبی بود.

سهند ادامه داد:

-یسنا حالا می خوای چی کار کنی؟

شونه ای بالا انداختم و گفتم:

-نمی دونم واقعا. فعلا که مجبورم بمونم تا ببینم چی میشه.

سهند سری تکون داد و سرش رو به صورتم نزدیک کرد و گونم رو بوسید. خیلی وقت بود بهش اجازه می دادم بغلم کنه یا ببوستم نمی دونم چرا ولی فکر می کنم به محبتاش احتیاج دارم. لبخندی زدم و منم گونش رو بوسیدم.

از روی مبل بلند شدم و رو به سهند گفتم:

-من دیگه برم ساعت یازدهه.

سهند با شیطنت گفت:

-می موندی امشب رو.

بدون اینکه منظور حرفش رو بگیرم گفتم:

-اگه رادین نمی اومد می موندم ولی یه مدت گیر میده چرا شبا انقدر دیر میای خونه.

سهند از روی مبل بلند شد و دستش رو گذاشت پشت کمرم و گفت:

-یعنی اگه رادین نبود می موندی؟

سری تکون دادم و گفتم:

-آره بابا کی حوصله رانندگی داره تا خونه آخه.

سهند دیگه چیزی نگفت تا دم در آپارتمانش باهام اومد تو لحظه آخر بغلم کرد و گونم رو بوسید و ازم خواست مراقب خودم باشم.

من از سهند خوشم می اومد با اینکه می تونست خیلی کارا بکنه ولی آدمی نبود که دست از پا خطا کنه شیطنت می کرد ولی خیلی خوب بود دوسش داشتم مثل یه دوست، سنگ صبور.

****

کلید انداختم و در خونه رو باز کردم به اولین چیزی که برخوردم نگاه عصبانی و اخمای گره خورده رادین بود. سلام کردم که با تکون دادن سر جوابم رو داد داشتم می رفتم به سمت اتاق خواب که یه دفعه صدای بلندش باعث شد از حرکت بایستم.

-تا این وقت شب کجا بودی؟

زورم اومد از سوالش خودش هیچ وقت خونه نبود یا اگه بود با دوست دخترای رنگو وارنگش بود. پررو. ولی منم کم نیاوردم و با پررویی جواب دادم:

-به تو چه مگه من از تو سوال می پرسم که کجا میری؟

رادین بلند شد اومد جلوم ایستاد چشاش از عصبانیت سرخ شده بود.

-پرسیدم کجا بودی؟

یکی نیست بگه تو رو سننه؟ زل زدم تو چشاش و گفتم:

-با دوست پسرم.

هنوز یک ثانیه نشده بود که از درد کشیده اشک تو چشام جمع شد. ولی نریختم الان نباید بشکنم وقتش نیست واسه همین داد زدم. نمی خواستم بفهمه بغض دارم.

-تو به چه جراتی دست روی من بلند می کنی؟ توی آشغال که هر شب یکی توی بغلته. اصلا دلم خواست خوب کردم بازم می کنم تو کی هستی آخه؟

رادین یه بار دیگه زد و داد زد.

-من یه مردم هر کاری هم دلم می خواد می کنم. حق نداری با من این جوری حرف بزنی بعدم غلط می کنی دوست پسر داری رفتی واسه من خراب شدی؟

دستم آوردم بالا و یک لحظه هم درنگ نکردم و خوابوندم توی صورتش.

با نفرت بهش گفتم:

-خراب تویی و اون دوست دخترای آشغالت.

و از جلوش رفتم کنار و سریع خودم رو انداختم توی اتاق و یه چمدون در آوردم و وسایلام رو انداختم توش فقط چیزای مورد نیازم. پاسپورت، دفترچه حساب و شناسنامه و مقداری پول نقد و طلا.

سریع از اتاق زدم بیرون. رادین با کلافگی قدم می زد تا من رو دید اخم کرد و پرسید:

-کجا؟

چمدونم رو گذاشتم تو آسانسور. رادین بازوم رو گرفت و در حالی که سعی می کرد داد نزنه پرسید.

-پرسیدم کجا؟

زل زدم تو چشاش و با تمام نفرتی که ازش داشتم نگاش کردم.

-همون جایی که تا الان بودم.

رادین دستش رو برد بالا که بزنه ولی این بار من سریع تر بودم و خوابوندم تو گوشش و گفتم:

-بار آخرت بود که من رو زدی.

و بازوم رو از توی دستش آزاد کردم و خودم رو انداختم توی آسانسور و رفتم.

با بغضی که تو گلوم بود بی هدف توی خیابونا رانندگی می کردم جایی رو نداشتم برم یعنی داشتم ولی دوست نداشتم برم و خودم رو کوچیک کنم دلم واسه بچگیام تنگ شده بود واسه روزایی که بزرگترین غمم شکستن نوک مدادم یا زخم شدن زانو هام بود. دلم واسه روزایی که با تینا می رفتیم مدرسه تنگ شده بود.

با به یاد آوردن اسم تینا قلبم فشرده شد بهترین دوستم کجایی؟ چرا باهام غریبه شدی؟ به خاطر یه آدم بی ارزش ازم فاصله گرفتی؟ ارزش داشت آخه بی معرفت؟ ارزش داشت دوست بهترین دوران زندگیت رو بفروشی؟

و بعد سرم رو به نشونه ی تایید تکون دادم و بلند بلند گفتم:

-حتما ارزش داشت دیگه که این کار رو کردی.

واقعا دیوانه شده بودم با خودم حرف می زدم ماشین رو دادم کنار خیابون و سرم رو گذاشتم روی فرمون و گریه کردم انقدر اشک ریختم که دیگه توانایی اینکه چشمام رو باز کنم نداشتم.

با صدای زنگ گوشیم به خودم اومدم سرم رو بلند کردم و به اطرافم نگاه کردم دقیقا نمی دونستم کجام.

زنگ گوشی قطع شد منم بی خیالش شدم یعنی از اول قصد جواب دادن نداشتم ماشین رو روشن کردم تا حداقل برم یه هتلی، مسافر خونه ای، سرم درد می کرد و شدید احتیاج به یه کدئین داشتم.

گوشیم دوباره زنگ خورد حوصله اینکه جواب بدم نداشتم انگار کسی که پشت خط بود خیلی بی قرار بود.

پوزخندی زدم و زیر لب زمزمه کردم.

-کسی بی قرار من نمی شه.

زنگ گوشی قطع شد ولی به دو ثانیه نکشید که دوباره شروع کرد به زنگ زدن کلافه بدون اینکه نگام رو از رو به رو بگیرم با دستم توی کیف دستیم دنبال گوشی گشتم.

پیداش کردم ولی قطع شده بود بدون اینکه نگاه کنم کیه پرتش کردم روی صندلی ولی دوباره زنگ خورد و این بار بدون تامل جواب دادم فکر کردم رادینه واسه همین نگاهی به شماره انداختم و بعد زدن دکمه سبز داد زدم.

-هان چه مرگته؟

با شنیدن صدای متعجب سهند آهی کشیدم.

-یسنا حالت خوبه؟

با ناراحتی گفتم:

-آره آره ببخشید فکر کردم رادینه، کاری داری؟

معلوم بود سهند متعجبه.

-نه نه منتظر بودم رسیدی خونه خبر بدی نگران شدم.

بغض لعنتی دوباره بد موقع اومد.

-یادم رفت ببخشید.

سهند فهمیده بود ناراحتم.

-هیچ وقت یادت نمی رفت چیزی شده یسنا؟

با پرسیدن این سوال بغضم ترکید و میون گریه گفتم:

-بهتره بپرسی چیزی هست که نشده باشه؟

سهند با نگرانی و اضطراب پرسید:

-یسنا کجایی؟ حالت خوبه؟

جوابش رو ندادم یعنی حال جواب دادن نداشتم و فقط گریه می کردم. سهند داد زد:

-با تو بودما کجایی دختر؟

با هق هق گفتم:

-تو خیابون.

-کدوم خیابون؟

-نمی دونم.

سهند کلافه پرسید:

-یسنا کجایی؟ یه نگاه بنداز بهم بگو.

سرم رو یه دور چرخوندم و یه تابلو دیدم به سهند گفتم.

-یسنا تکون نمی خوری از اونجا تا من بیام.

جوابی ندادم. سهند عصبانی داد زد:

-فهمیدی چی گفتم؟

داد زدم:

-تو حق نداری سر من داد بزنی من هر جا بخوام میرم.

سهند بلند تر از من داد زد:

-هر گورستونی می خوای بری بذار بعدا. فعلا اونجا می مونی تا من بیام.

و بدون اینکه فرصت حرف زدن بهم بده گوشی رو قطع کرد.

من خسته تر از اون بودم که باهاش کل کل کنم الان فقط به حضورش احتیاج داشتم.

***

آفتاب مستقیم توی چشمم می تابید. گردنم درد می کرد، خودکار رو بین صفحات دفتر گذاشتم و دفتر خاطراتم رو بستم. پوزخندی روی لبام نشست خاطرات یا بدبختی ها؟

از روی تخت بلند شدم و به ساعت نگاهی کردم حدودای شیش صبح بود رفتم یه دوش گرفتم امروز سرکار نمی رفتم دوست داشتم روز اول رو پیش شهرزاد باشم با حوله حمامم روی تخت نشستم و لپ تاپم رو روی پام گذاشتم و منتظر شدم روشن بشه سرم رو به تاج تخت تکیه داده بودم و چشمم رو بستم و خاطراتم رو تا اینجا مرور می کردم.

صدای بالا اومدن سیستم باعث شد که چشمام رو باز کنم و به صفحه مانیتور زل زدم با دیدن عکس خانوادگی که توی آخرین عید گرفته بودیم قطره اشکی از چشمم چکید و فکر کردم چقدر خوشبخت بودم رادین نبود، یاسا نبود هیچ کس نبود من بودم و مامان و بابام.

قلبم فشرده شد دستم رو گذاشتم رو سینم و سمت قلبم رو که درد بدی توش بود رو فشار دادم و آروم زیر لب زمزمه کردم:

-مامان دلم واست تنگ شده الان بهت احتیاج دارم خیلی تنهام، تنها.

دستم میره به سمت موس و روی یاهو می زنم بدون هیچ تصمیم قبلی یاهوی قدیمیم رو باز می کنم تا زمانی که آپ بشه بیاد بالا می میرم و زنده میشم. بالاخره اومد.

چشمام کنجکاو و سردرگم و نگران بین اَد لیستم می چرخه همه خاموشن شاید بقیه هم یاهوی قدیمیشون رو فراموش کردن. صدای ایمیل میاد نگاهم سمت اینباکسم میره و با استرس روی اولین ایمیل کلیک می کنم.

با دیدن ایمیلی که واسم ارسال شده آهی می کشم و دوباره اشکه که توی چشمم حلقه می زنه چقدر دوست دارم ببینمش برخلاف گذشته حالا می فهمم که چقدر عاشق پسرمم حالا که برای لمس حضور بچم باید به پرورشگاهای اطراف برم و پسر بچه هایی رو به آغوش بکشم تا بتونم لذت مادر بودن رو احساس کنم. روی عکسا کلیک کردم و منتظر بودم تا باز بشه همه رو پشت سر هم رد می کنم و تند می بینم و یه تفکر میاد توی ذهنم رادین شاید مرد بدی باشه ولی مطمئنم پدر خوبیه خیلی خوب.

توی همه ی عکسا خنده های از ته دل یاسا مشخص بود.

به عکس تکی که توی رامسر گرفته بود نگاه کردم این جا رو خوب می شناختم ویلای بابام بود. یاسا توی عکس از ته دل می خندید. دستم رو گذاشتم روی لبم و بعد سریع گذاشتم روی صورت پسرم.

عکسا رو کپی کردم و گذاشتم سر فرصت ببرم آتلیه تا چاپ کنم برای اون غریبه یه تشکر فرستادم. نمی دونم کی بود ولی هر کی بود من توی این نُه سال مدیونش بودم که عکسای پسرم رو واسم می فرستاد.

خندم گرفته بود سهم من از پسرم فقط عکساش بود و اونم مدیون این غریبه بودم.

اوایل از اینکه عکس واسم می فرستاد خیلی بدم می اومد حتی نگاه نمی کردم ولی الان با عکسا نفس می کشیدم.

امروز یکشنبه بود و نمی رفتم سرکار خیلی از مسیح ممنون بودم که بهم مرخصی داد وقتی شهرزاد اومد می تونستیم بریم پرورشگاه و بچه هارو ببینیم مخصوصا کیهان کوچولوی خودم رو.

کیهان این پسر بچه ی تپل و خوشگل شده بود یاسای من.

به یاد روزی افتادم که آوردنش پرورشگاه. اون روز منم اونجا بودم یه بچه یک هفته ای. انگار یاسا رو یه بار دیگه بهم دادن اون بچه رو می خواستم با تمام وجودم. هفته ای یه بار بهش سر می زدم ولی بازم دوست داشتم شبانه روز پیشم باشه یاد حرف شهرزاد افتادم وقتی اومدم می افتم دنبال کارای سرپرستیش تو می تونی این بچه رو نگه داری. اگه نمی خوای و نمیشه برگردی پیش بچه خودت ولی این محبتت رو هدیه بده به یه بچه ی دیگه.

صدای زنگ اس ام اس گوشیم اومد. از روی پاتختی بلندش کردم و پیام رو باز کردم از شهرزاد بود.

- سلام من پروازم نشست خانومی.

سریع براش تایپ کردم:

- اوکی خانومی منتظرتم.

از روی تخت بلند شدم و گوشی رو پرت کردم سر جاش. 

سریع حولم رو در آوردم و لباس پوشیدم ترجیح دادم شلوار جینم رو از الان بپوشم. موهام رو سریع خشک کردم و رفتم تو آشپزخونه.

خیلی وقت بود یاد گرفته بودم خودم کارام رو انجام بدم. یادش بخیر چقدر لوس بودما.

لبخندی از یاد آوریه گذشته روی لبم نشست و بی اختیار آهی کشیدم.

فکر کردم واسه ناهار چی درست کنم. آها زرشک پلو با مرغ دوست داره.

سریع پیاز رو گذاشتم و مرغ هم گذاشتم روش و هویج و فلفل دلمه رو حلقه حلقه کردم گذاشتم بپزه تا بعدا سس رو هم بریزم.

کارام که تمام شد به شاهکارم نگاه کردم آشپزیم واسه خودما. لبخند رضایت بخشی زدم.

و با صدای زنگ در لبخندم بیشتر شد. آخ جون شهری اومد. دویدم رفتم سمت آیفون. از دیدن قیافه شهرزاد که زبونشو در آورده بود خندم گرفت.

اِف اِف رو برداشتم و گفتم:

-بیا بالا تا یکی از همسایه ها نزده به سرش بخواد بیاد تو تصویر نگاه کنه.

با خنده گفت:

-این که قیافه من نیست، همه می دونن تو این شکلی هستی.

دکمه رو زدم و گفتم:

-گورتو گم کن بیا بالا تا بهت بگم کی این شکلیه.

شهرزاد حالت ترس به خودش گرفت و گفت:

وویی، لولویی تو من رفتم هتل.

و اومد داخل.

-زن دیوونه. میگن روانشناسا دیواننا اینم نمونه بارزش.

در ورودی آپارتمان رو باز کردم و خودم رفتم که سس مرغ رو بریزم روش.

برگشتم تو حال که دیدم داره کفشاشو در میاره تا دیدم اخم زشتی کرد و گفت:

آخه من بهت چی بگم؟ هان؟ تو این جوری میری شرکت؟ این جوری می خوای بری پیش بچه ها؟ می خوای ابروهای پاچه ی بزت رو ببینن در برن؟ نه نه سکته می کنن.

خندیدم و گفتم:

-بی خیال بابا زیاد مهم نیست اینا.

و رفتم سمتش و بغلش کردم تا گرفتمش تو بغل گفتم:

-وای لاغر شدی دیگه نمی شه بالشتت کرد.

و خندیدم از تو بغلم کشیدم بیرون و اخم کرد و گفت:

-خیلی بیشعوری یسنا، یکی ندیده باشتم فکر می کنه من اندازه بشکه هستم فقط یکم تپلم.

-آره آره، حالا این بیا برو لباست رو عوض کن. بیا یه چایی بخور تا بریم پرورشگاه.

شهرزاد همین طور که چمدونش رو به سمت اتاق مهمان می برد گفت:

-اگه فکر کردی با این ابروهات می ریم جایی کاملا در اشتباهی. اول آرایشگاه بعد پرورشگاه.

داشتم می رفتم سمت آشپزخونه که داد زدم.

-مگه کی تو پرورشگاه می خواد من رو بپسنده ها؟

شهرزاد ایستاد دم اتاق و با لحن عصبانی گفت:

- مگه هر وقت کسی خواست بپسندتت، باید اصلاح کنی؟ 

- این تمیزیه، خانم به اصطلاح تحصیل کرده.

و بعد سری تکون داد و نچ نچی کرد و ادامه داد:

- این دانشجوهات حالشون بهم نمی خوره از دیدن ریختت؟

لبخندی زدم و جوابی بهش ندادم و برگشتم سمت آشپزخونه.

کارام داشت تمام می شد و زیر غذا رو کم کردم که شهرزاد در حالی که با تلفن حرف می زد، اومد توی آشپزخونه.

-باشه، پس تا یک ساعت دیگه اونجاییم.

براش چایی ریختم و گذاشتم جلوش و خودم هم صندلی رو عقب کشیدم و نشستم.

شهرزاد با سر اشاره داد که شکلات می خواد. منم سری به عنوان تاسف واسش تکون دادم و بلند شدم که بیارم.

- مرسی غزاله جوون، پس ما میایم. فعلا بای.

همون طور که ظرف شکلات رو می ذاشتم جلوش، پرسیدم:

- غزاله همون آرایشگر نیست؟

شهرزاد سری تکون داد و گفت:

- آره خودشه. یک ساعت دیگه میریم پیشش.

سری به نشونه برو بابا تکون دادم و گفتم:

- حالا وقت زیاد بودا!

- برو گمشو! خجالت بکش یسنا.

هیچی نگفتم ولی یه دفعه گفتم:

- شهرزاد مثل گاو شدیا. چقدر بگم شکلات نخور؟!

شهرزاد زد پس کلم و گفت:

- گاو خودتی. حالا شدی واسه ی من دکتر تغذیه؟! تو خودت از بس مشروب می ریزی تو حلقت، شکمت رو دیدی؟!

دستم رو گذاشتم رو سرم و می مالیدم و نگام رفت سمت شکمم ولی از رو نرفتم و ادامه دادم:

- حداقل مشروب به درد یه چیزی می خوره. شکلات که فقط باعث میشه مثل خوک بشی.

و از سرجام بلند شدم تا کتک بعدی رو نخورم. خود شهرزاد زد زیر خنده و منم باهاش خندیدم و از آشپزخونه زدم بیرون تا لباس بیرونی بپوشم.

مانتوم رو پوشیدم و کیفم رو برداشتم و کیفم رو پرت کردم توش. شالم رو انداختم رو کولم تا دم رفتن بپوشم که چشمم تو آینه به فیسم خورد.

خندم گرفت. مثل این دختر ترشیده ها شده بودم که مامانشون نمی ذاشت اصلاح کنن.

از اتاقم زدم بیرون و شالم و کیف رو پرت کردم روی مبل و رفتم تو آشپزخونه. شهرزاد برنج رو ریخته بود توی آب و داشت زیر لب واسه ی خودش یه آهنگ زمزمه می کرد، اصلا تو حس و حال خودش بود. کرمم گرفت، از پشت سرش تو گوشش داد زدم:

- شهرزاد!

یه دفعه برگشت سمتم و دستش رفت سمت قلبش و گفت:

-ذلیل بشی دختر. این چه کاری بود؟! نزدیک بود سکته کنم. ننت از دستت چی می کشیده؟!

و اخمی کرد و ایشی گفت.

از کاراش خندم گرفت. دستم رو دور کمرش حلقه کردم و گفتم:

- شهرزادی، تو که جنبت بالا بود. حالا ناراحت نشو عسیسم.

- خودتت رو جمع کن دختره ی لوس. ناراحت نشدم که، دارم این رو هم می زنم.

از ضایع شدنم خندم گرفت ولی لبم رو برچیدم وگفتم:

- ایش! لیاقت نداری آدم بغلت کنه. 

توی آینه به خودم نگاه کردم، قیافم خیلی عوض شده بود. خوبه، خوشم اومد از خودم.

به سمت شهرزاد نگاهی انداختم، اونم لبخند رو لبش بود. توی موهای زیتونیم دستی کشیدم. رنگش به پوست سفیدم خیلی می اومد. با لبخندی که توش تشکر موج می زد، به سمت غزاله برگشتم و گفتم:

- مرسی غزال جون، خیلی خوب شده.

غزاله با لبخندی که رضایت از کارش توش موج می زد، خواهش می کنمی گفت.

***

ماشین رو روشن کردم و گفتم:

- حالا شهری جوونم، میگم به نظرت کیهان از کادوم خوشش میاد؟

شهرزاد با سرزنش نگام کرد و گفت:

- این واسه بار صد هزارم، به من نگو شهری، خیلی مزخرفه. اسم خودم به این قشنگی، صدام بزن شهرزاد. بعدشم، مطمئنم کیهان خوشش میاد. اون هر چیزی رو که تو واسش ببری رو دوست داره.

با یه دستم لپش رو کشیدم و گفتم:

- خب اسمت خیلی طولانیه شهرزاد جوون. می خوای رِزی صدات کنم؟!

شهرزاد پشت چشمی نازک کرد و گفت:

- حالا رِزی یه چیزی. بعد از ظهر بریم گاندی خرید کنیم؟

پیچیدم تو عفیف آباد و گفتم:

- به نظرت خانوم مرادی می ذاره کیهانو یکی دو ساعت از پرورشگاه خارج کنم و واسش خرید کنم؟

شهرزاد متفکر به روبروش نگاه کرد و گفت:

- قاعدتا نباید بذاره ولی کیهان تا یکی دو هفته ی آینده پسرت میشه و فکر می کنم اجازه بده.

ماشین رو روبروی پروشگاه پارک کردم و پیاده شدیم. از تو صندوق هرچی واسه بچه ها خریده بودیم، من و شهرزاد برداشتیم و رفتیم داخل.

تا وارد شدیم، آقا محمود با دیدن من و شهرزاد بلند شد و با لهجه ی قشنگ شیرازیش که خیلی به دل می نشست، گفت:

- سلام خانوم جان، خوبید؟ دل همه براتون تنگ شده بود تو این چند وقتی که نیومدید.

و رو به من با لبخند گفت:

- خانوم زمانی، کیهان خیلی بی تابیِ شما رو می کرد. خیلی خوب شد که اومدید.

لبخندی زدم و از توی کیسه ی هدیه ها، کادویی رو که واسه ی آقا محمود از مشهد شهرزاد آورده بود، در آوردم و گرفتم جلوش و گفتم:

- مرسی آقا محمود، اونم الان می بینم. بفرمایید، قابل شما رو نداره. خانوم صفری (به شهرزاد اشاره کردم) از مشهد آورده.

آقا محمود با ذوق، سوغاتی رو گرفت و گفت:

- مرسی خانوم صفری، خیلی دستتون درد نکنه. احتیاجی نبود زحمت بکشید، همین که خودتون زحمت کشیدید اومدید، صفا آوردید. دلمون واستون تنگ شد بود.

شهرزاد - مرسی آقا محمود، نا قابله. فعلا با اجازه بریم داخل.

و هلم داد که بریم. با اجازه ای گفتم و از پیش آقا محمود که با ذوق به شهرزاد نگاه می کرد، رفتیم.

آروم در گوش شهرزاد گفتم:

- رِزی، توی این وضعیت بی شوهری، آقا محمود گزینه ی خوبیه ها. بهش فکر کن، بنده خدا خیلی تو کفِته.

و ریز ریز خندیدم. شهرزاد با لحنی که حرصش گرفته بود، دندوناش روی هم سابید و گفت:

- کوفت! خیلی بی شوهری بهت فشار آورده، بهش میگم بیاد تو رو بگیره.

نیشگونی از بازوش گرفتم و رفتم توی دفتر خانوم مرادی.

خانوم مرادی یا بهتره بگم پریچهر، مسئول پرورشگاه بود و توی این هشت سالی که با شهرزاد می اومدم اینجا، خیلی خوب دیگه می شناختمش. پشت اون چهره ی اخمو، قلب خیلی مهربونی بود و خیلی خیلی دوستش داشتم.

پری با دیدن ما از پشت میزش بلند شد و گفت:

- خیلی خوش اومدید خانوما.

خانوما؟ ابروم رو بالا انداختم که پری با ابرو به یه طرف اشاره کرد.

سریع نگاه ما به سمتی که پری اشاره داده بود رفت. از دیدن مردی که پشتش به ما بود، حساب کار دستمون اومد و شهرزاد سریع گفت:

- مرسی خانوم مرادی، ما میریم پیش بچه ها تا شما به کارتون برسید.

پری سریع گفت:

- شما برید، من و آقای بهراد هم تشریف میاریم.

با شیطنت زبونم رو واسه ی پری در آوردم که خندش گرفته بود ولی شهرزاد سریع دستم رو کشید و برد، نذاشت بیشتر از این شیطنت کنم.

- اِ؟! چرا این جوری می کنی رزی؟

شهرزاد با اخم گفت:

- زشت بود جلوی آقای بهراد.

با لوسی گفتم:

- بهراد خر کیه آخه؟

رزی دستم رو کشید برد و گفت:

- یه بنده خدا. بیا بریم پیش بچه ها تا پری هم بیاد.

با یادآوری کیهان لبخندی روی لبم نشست. وای جیگر! دلم واسش تنگ شده.

به حالت تقریبا دو رفتم سمت سالن ناهار خوریِ بچه ها، می دونستم الان اونجان.

در سالن ناهار خوری رو با صدا باز کردم و پریدم داخل. بچه ها با سر و صدا مشغول ناهار خوردن بودن.

با چشمام دنبال کیهان گشتم یا بهتره بگم کیهانم، چون به زودی پسرم می شد. جای یاسا رو واسم می گرفت و می شد تمام زندگیم. 

بلــــه، دیدمش یه گوشه نشسته بود و مثل همیشه داشت آتیش می سوزند.

الهی قربونش بشم! این شیطنت ها رو از خودم یاد گرفته بود. مثل دوران مدرسه ی من، خیلی شیطنت می کرد این جیگر.

دویدم سمتش و بدون اینکه بذارم ببینتم، از پشت بغلش کردم و بلندش کردم.

کیهان سریع و با تعجب برگشت سمتم و با دیدنم جیغ زد و گفت:

- یسنا جوون!

و بدون اینکه بهم فرصتی رو بده، دستش رو انداخت دور گردنم و صورتم رو غرق بوسه کرد. منم بدون اینکه یه لحظه رو از دست بدم، صورت سبزه اش رو غرق بوسه کردم.

بالاخره شهرزاد بود که باعث شد کیهان رو بزارم پایین و برگردم سمت بقیه بچه ها و همه رو بغل کردم .

نشستم کف سالن ناهار خوری و کیسه ی هدیه ها رو کشیدم جلوم و کیهان رو صدا کردم و گفتم:

- کیهانی، بیا کادو ها رو بدیم بچه ها باهم دیگه.

کیهان لبش رو ورچید و اخمی کرد و گفت:

- پس مال من چی؟

بغلش کردم و تو گوشش گفتم:

- عزیزم مال تو رو جدا گذاشتم. نمیشه که جلوی اینا بدم که، ناراحت میشن که چرا مال تو بهتره.

با سرخوشی خندید و گفت :

- باشه، هر چی تو بگی یسنا جوونی.

و بعد از بغلم بیرون اومد و دوستاش رو صدا زد و با همدیگه کادو ها رو دادیم.

چقدر تو این لحظات خوشوقتم و دوست دارم زمان وایسه. با لبخند به کیهان و بقیه ی بچه ها نگاه می کردم که سنگینی نگاهی رو روی خودم احساس کردم. سرم رو به سمت نگاه برگردوندم و با دیدن چشمای مشکی غریبه ای که بهم زل زده بود، تعجب کردم و با گنگی نگاش کردم که صاحب اون نگاه لبخندی زد و نگاش رو از نگام گرفت و مشغول حرف زدن با پری و رزی شد.

نمی دونم چرا با اینکه صاحب نگاه غریبه بود ولی نگاش از هر چیزی که تو دنیا دیده و شناخته بودم، آشناتر بود.

از روی کف سالن ناهار خوری بلند شدم و به سمت جایی که اون نگاه و رزی ایستاده بودن، رفتم.

باید با پری درمورد بیرون بردن کیهان حرف می زدم ولی خودم می دونستم حرف زدن بهونه هست. پری اجازه میده. من فقط می خوام با صاحب نگاه آشنا بشم، از نزدیک.

با قدم های آهسته اما محکم به سمتشون رفتم با دیدن پری سریع گفتم:

- شهرزاد بهت گفت؟

پری نگاه سرزنش باری بهم کرد و گفت:

- اگه چند روز دیگه صبر می کردی می تونستی واسه ی همیشه از اینجا ببریش ولی خب دیگه، همین یه بار رو ببرش.

لبخند تشکر آمیزی زدم و گفتم:

- مرسی پری ولی کیهان احتیاج به تفریح داره.

اون مرد با لبخند گفت:

- علاقه ی شما به بچه ها تحسین بر انگیزه.

بهش نگاه کردم، چشمای مشکیش همرنگ با سیاهی شب بود. علاقه به بچه ها؟ اگه یکی چند سال پیش این حرف رو بهم می زد، تعجب می کردم.

پوزخندی زدم و جواب دادم:

- این علاقه تو وجود هرکسی می تونه باشه، حتی خود شما.

با چشمای مشکیش که سردیشون مثل سردی شبای زمستون بود، بهم نگاهی از سر تا نوک پا انداخت. از عمق نگاهش تنم یخ کرد.

- من اونا رو درک می کنم، واسه ی همینه که اینجام.

درک می کنه؟ یعنی اون هم یتیم بوده؟ یا پرورشگاهی؟ یه کنجکاوی افتاد توی وجودم که ازش بپرسم ولی اون نگاه سردش رو ازم گرفت و اجازه ی هیچ سوالی رو بهم نداد و به سمت دختر بچه ای رفت. به کاراش نگاه کردم، می خواستم ببینم چیکار می کنه.

جلوی دختر بچه زانو زد و کشیدش تو بغل. دختر بچه هم تا رفت تو بغلش، گفت:

- عمو دلم واست تنگ شده بود. کجا بودی؟ چرا نمی اومدی؟

- دختر نازم، رفته بودم یه سفر کاری ولی به جاش کلی واست عروسکای خوشگل آوردم و قراره یه بعد از ظهرِ فراموشی نشدنی رو کنار هم داشته باشیم.

لبخندی نشست رو لبم. پس اونم می خواست امشب بچه ی مورد علاقش رو بیرون ببره.

نگاهم رو به سختی از اون و دختر بچه گرفتم و به سمت پری رفتم که الان پیش یکی از مربی ها و شهرزاد ایستاده بود.

تا بهش رسیدم، سرم رو کردم تو گوشش و پرسیدم:

- پری، این مرد کیه؟

پری نگاهی به سمت اون و دختر بچه هایی که پیشش بودن کرد و گفت:

- پارسا بهراد. متخصص قلب هست. یکی از خیرینه که خیلی هم ازش کمک گرفتیم.

سری تکون دادم و دوباره پرسیدم:

- اون دختره بچه چی؟ اسمش چیه؟

پری با لبخند گفت:

- منظورت پانیذه؟ همون که بغلش کرد؟

سری تکون دادم که پری ادامه داد:

- اون بچه رو بهراد خیلی دوست داره. هفته ای یکی، دو بار به عشق دیدن اون میاد.

دیگه چیزی نگفتم و به این فکر کردم شاید اونم یه بچه از دست رفته مثل من داره، یه دختر ...

تا بعد از ظهر با بچه ها بازی کردم و بهراد هم با یه سری دیگه بود. شهرزادم پیش یه سری از بچه های بالای دوازده سال بود. ساعت حدودای پنج بود که خواستم دیگه با کیهان برم ولی کار شهرزاد تمام نشده بود. می دونستم مشاوره دادن به بچه هارو دوست داره. تصمیم گرفتم با کیهان دوتایی بریم.

کیهان آماده شده بود که منم رفتم تو دفتر پری که دیدم این آقای بهرادم اونجاست و داشت با پری حرف می زد.

پری با دینم گفت:

- یسنا تا ده بیارش بچه رو.

لبخندی زدم و بدون توجه به بهراد گفتم:

- حالا نمیشه تا یازده؟

پری اخمی کرد و گفت:

- نه نمیشه، همین الان به آقای بهرادم گفتم ده پانیذ رو میاره. تو هم تافته ی جدا بافته نیستی.

اخمی کردم ولی حرفی نزدم که در باز شد و یکی از پرستارا کیهان رو با پانیذ آورد.

پانیذ با دیدن بهراد دوید سمتش و گفت:

- عمو جون، کیهان، دوستم، هم قراره با خالش بره بیرون.

بهراد رد دست پانیذ رو که به سمت کیهان بود گرفت و گفت:

- خب عروسکم، تو هم داری با من میای دیگه.

پانیذ اخمی کرد و گفت:

- عمو جون نمیشه ماهم با کیهان بریم؟ آخه من تنهایی حوصلم سر میره و به قول خودت هی نق نق می کنم.

بهراد لبخندی زد و پانیذ رو بغلش کرد و گفت:

- خب شاید کیهان دوست نداشته باشه با ما باشه.

- چی؟ فقط کیهان دوست نداشته باشه؟ منم دوست ندارم با یکی مثل این برم بیرون.

صدای پانیذ من رو به خودم آورد که گفت:

- نه عمو، از کیهان پرسیدم، گفت دوست داره.

به کیهان نگاه کردم که با التماس به من و بهراد نگاه می کرد. نگاهم سمت بهراد رفت، اونم داشت بهم نگاه می کرد. بدون اینکه نگاش رو ازم برداره گفت:

- خب اگه خالش دوست داشته باشه، از نظر من عیبی نداره. تو هم دیگه نق نق نمی کنی.

- چند جفت چشم به سمتم برگشت و همه منتظر من بودند.

چشمای پانیذ و کیهان با التماس، چشمای بهراد با کنجکاوی و چشمای پری و پرستار هم با بیخیالی.

نمی دونستم چی کار کنم. آخه من که نمی شناسمش. دودل بودم و نمی دونستم تصمیمم می تونه چی باشه ولی بالاخره تصمیمم رو گرفتم.

خودم می دونستم سابقه ی خوبی توی بیرون رفتن با مردا ندارم. یکی رادین و دیگری سهند. همیشه رابطه ام با یه مرد از یه بیرون رفتن ساده شروع می شد. نمی خواستم قبول کنم ولی چشمای ملتمس کیهان و پانیذ دلم رو به رحم آورده بود و احساسم می گفت قبول کن ولی عقلم نهیب می زد که نه. همه تو اتاق منتظر جواب من بودن و این بهم احساس معذب بودن می داد و یه حسی می گفت، دیگه لفتش نده و قبول کن و دل دو تا بچه رو شاد کن ولی یه حس دیگه که خیلی قوی نبود می گفت، پس این مردک چی؟ می خوای تجربه های گذشته تکرار بشه؟

تجربه های گذشته رو نمی خواستم ولی الان دو تا بچه باهام بود و دلم می خواست بیشتر این مرد رو بشناسم، در موردش کنجکاو بودم. چرا گفته بود درکشون می کنه؟

حس کنجکاویم اونقدر قوی بود بود که برحسای دیگه ام غلبه کنه و دهنم باز بشه و رو به بهراد بگم:

- من مشکلی ندارم. بچه هارو می بریم گردش و بعدا هم میام دنبال دوستم.

بچه ها که از شنیدن حرفم خیلی خوشحال شده بودن، دویدن طرف هم. تو چشمای بهراد تشکر رو می دیدم.

با پری خداحافظی کردیم و رفتیم بیرون. بچه ها جلو تر از ما و باهم می رفتن.

بهراد- مرسی که قبول کردین و باعث شدین دل دو تا بچه شاد بشه.

- خواهش می کنم.

بهراد- بهتره با یه ماشین بریم.

سری تکون دادم و گفتم:

- خوبه ولی با ماشین کی؟

-اگه اشکالی نداره با ماشین من بریم و منم شب شما رو می رسونم خونه و شما هم سوییچ رو بدید به دوستتون تا خودش بره.

- نه مرسی، ماشین رو همین جا می ذارم. بالاخره باید بیایم بچه ها رو برسونیم.

بهراد با بخیالی گفت:

- هرجور راحتید.

و بچه هارو صدا زد که به سمت ماشینش بریم.

از دیدن لکسوزش لبخندی زدم. بهش نمی اومد وضعش اینقدر خوب باشه آخه تیپش با وجود خوشتیپی، گرون نمی زد.

سوار ماشین که شدیم، آینه رو روی بچه ها تنظیم کرد و بعد پرسید:

- خب، کجا بریم؟

کیهان لونا رو پیشنهاد داد آخه عاشق اونجا بود ولی پانیذ گفت سرزمین عجایبِ آفتاب.

کیهان و پانیذ باهم بحثشون شده بود و من با لذت به این دو تا بچه نگاه می کردم و تو دلم حسرتِ نبودِ پسرم رو می خوردم.

با صدای بهراد به خودم اومدم که مخاطبش من بودم.

-نظر شما چیه؟

- نظر خاصی ندارم، هر جا بچه ها بخوان برن.

سری تکون داد و انگار چیزی یادش اومده باشه گفت:

- راستی، ما هنوز با هم آشنا نشدیم.

حق با اون بود. درسته من از طریق پری باهاش آشنا شده بودم ولی اون که من رو نمی شناخت.

- آره درسته، من یسنا زمانی هستم. و شما؟

- منم پارسا بهرادم و خوشوقتم.

- منم همین جور.

و رو به بچه ها گفتم:

- تصمیم گرفتین؟ شب شدا، به هیچ جا نمی رسیما.

کیهان با از خود گذشتگی گفت:

- یسنا جوون، بریم جایی که پانیذ میگه. اوف! همش باید به ساز این دخترا رقصید.

با خنده گفتم:

- آفرین پسر گلم.

بهرادم خندش گرفته بود ولی ماشین رو روشن کرد به سمت آفتاب فارس.

کیهان خیلی زود یادش رفت و با پانیذ حرف میزد و منم در سکوت، خیابونای شیراز رو نگاه می کردم و در گذشته غرق شدم. دنبال این می گشتم که چطور به اینجا رسیدم.

باورم نمی شد منی که رادین رو به خاطر خیانت سرزنش می کردم، حالا خودم بهش خیانت کرده بودم. نمی دونم چرا اینجوری شد ولی از خودم بدم می اومد.

دوباره به سمت سهند که به آرومی جفتم خوابیده بود، نگاه کردم.

بغض گلوم رو گرفته بود. آروم از روی تخت بلند شدم و به سمت لباسام رفتم و پوشیدمشون و بدون هیچ سرو صدایی از خونه ی سهند زدم بیرون.

ماشین رو روشن کردم و بی هدف تو خیابونا پرسه می زدم و اشک می ریختم. آخه چرا این طوری شد؟ من چطور مادری بودم؟ درسته که رادین رو نمی خواستم ولی خیانت به شوهرم یک گناه کبیره بود.

نمی دونستم چی کار کنم و چطوری از خدای خودم طلب عفو کنم. ما آدما چقدر بد بودیم، فقط وقت بیچارگی یادش می افتادیم. از خودم خجالت می کشیدم و حالم بهم می خورد. نمی دونستم چطور به رادین نگاه کنم. درسته که اون پررو بود و بعد از هر خیانتش بهم نگاه می کرد ولی من یه زن بودم. یه مادر و وجود یه مادر مقدسه که من مادر بودنِ خودم رو به لجن کشیدم. نمی خواستم دیگه پسرم رو ببینم، مادرم رو و پدرم رو. باید از رادین جدا می شدم، این بهترین راه بود. باید گذشته رو فراموش می کردم. آشنایی با رادین، دانشگاه، بیرون رفتنا، تولدش، بارداریم، ازدواجمون، خودکشی، تولد بچه ی هفت ماهم و خیانتم. گریم به هق هق تبدیل شد. من چقدر کثیف بودم. وجودم با کثافت آمیخته بود. باید می رفتم، این تنها چیزی بود که می دونستم.

گوشیم مدام زنگ می خورد. ماشین رو زدم کنار و گوشی رو از ته کیفم در آوردم. به شماره نگاه کردم، سهند بود. نمی خواستم جواب بدم ولی باید می پرسیدم چرا؟چرا جلوش رو نگرفت؟

دکمه ی سبز رو فشار دادم. صدای سهند توی گوشم پیچید:

- یسنا کجایی؟

بغضم رو سعی کردم قورت بدم.

- چرا؟

- چرا چی؟

داد زدم:

- چرا گذاشتی این اتفاقی بیفته؟

سهند با کلافگی گفت:

- ناخواسته بود.

گریم گرفت.

-من ناراحت بودم. تو نباید ... نباید سوءاستفاده می کردی.

سهند با پررویی گفت:

- من یه مردم. درک کن یسنا.

با گریه گفتم:

- چرا من همیشه باید مردا رو درک کنم؟ یه بار اونا من رو درک کنن.

صدای نفسای سهند از پشت تلفن به گوش می رسید.

-سهند دیگه نمی خوام ببینمت.

و گوشی رو قطع کردم و رفتم سمت خونه ی رادین.

اونجا هیچ وقت خونه ی من نبود که بگم خونم. خونه ی رادین بود و می موند واسه همیشه.

***

کلید انداختم و رفتم داخل. سکوت فضای خونه رو گرفته بود. دوست نداشتم رادین رو ببینم. یعنی ازش خجالت می کشیدم. نمی دونستم عکس العملش چیه ولی حتما بهش برمی خوره. خوبه که خونه نیست.

رفتم حمام و یه دوش گرفتم و سریع اومدم بیرون. می خواستم قبل از اینکه بیاد، برم از اینجا. عذاب وجدان داشتم و با وجود این عذاب وجدان تحمل دیدن رادین رو نداشتم.

هر چی نیاز داشتم رو جمع کردم. حلقه ام رو تو آخرین لحظه در آوردم و با افسوس بهش نگاه کردم. همیشه به اصرار رادین می انداختم دستم.

لپ تاپم رو برداشتم و تصمیم گرفتم برای رادین یه نامه بنویسم و همه چی رو بگم. نمی دونستم چی بنویسم.

همه چی رو به صورت خلاصه گفتم. حتی ازش نخواستم ببخشه من رو. به نظرم اونم خیانت کرده بود، پس یر به یر بودیم.

باورم نمی شد تو این لحظات آخر هم غرورم واسم این همه مهم بود. من تو زندگیم فقط چوب غرورم رو خورده بودم.

با صدای بفرماییدِ یه نفر از تو حال و هوای خودم در اومدم. از دیدن جعبه ی دستمال کاغذی که جلوم گرفته شده بود، به صاحب صدا نگاه کردم و با دیدن بهراد به حال برگشتم. یه دونه دستمال کشیدم و تشکر آهسته ای کردم.

خودم نفهمیده بودم صورتم خیس شده.

کیهان و پانیذ توی دنیای خودشون بودن و چقدر براشون خوشحالم که هیچی از این دنیای کثیف نمی فهمن.

آروم زیر لب زمزمه کردم:

- خوش به حال شما دو تا.

بهراد پرسید:

- چرا؟

با کنجکاوی بهم نگاه می کرد، فکر نمی کردم صدام رو شنیده باشه.

- چرا چی؟

- چرا خوش به حالشون؟

آه پر سوزی کشیدم و گفتم:

- تو دنیای خودشون غرقن و هیچی از این دنیا نمی فهمن. بزرگ ترین دغدغشون پارکیه که قراره برن.

بهراد لبخند تلخی زد و گفت:

- این جوری در موردشون فکر نکن. اونا هم زجر می کشن. نه پدری نه مادری، محبت رو از کی باید بگیرن؟ از امثال من و تو.

- خوب ما داریم بشون محبت می کنیم.

بهراد ماشین رو بغل خیابون پارک کرد و رو به بچه ها گفت:

- خب، فینگیلیا رسیدیم.

بچه جیغ خوشحالی کشیدن و من با افسوس به اونا نگاه می کردم.

هر چهارتامون از ماشین پیاده شدیم. بهراد دست پانیذ رو گرفت و منم دست کیهان رو.

بهراد مرتب با بچه ها شوخی می کرد و اونا رو می خندوند و منم سعی می کردم برای خالی نبودن عریضه، لبخند بزنم.

هر کی از جفتمون رد می شد، احتمالا پیش خودش فکر می کرد، چه خانواده خوشبختی!

بهراد رو نمی دونم ولی من و این دوتا بچه ها، با خانواده بودن فاصله داشتیم.

بچه ها رو گذاشتیم توی پارک آفتاب و خودمون به پیشنهاد بهراد توی کافی شاپش نشستیم. سکوت بینمون بود و هرکدوم توی افکار خودمون غرق بودیم. با صدای بهراد از افکار ببرون اومدم.

- من اون بچه ها رو درک می کنم. یه روز منم بین همونا بودم، تنها بودم و محتاج به یه دستی که بهم محبت کنه. واسه ی همینه که توی هفته یه روزم رو به اونا اختصاص میدم.

- خب، منم تنهام و تنهاییم رو دارم با وجود کیهان توی زندگیم پر می کنم. این پسر بچه، کم تر از دو هفته ی دیگه میشه پسر خودم.

بهراد کمی از قهوه اش رو نوشید و گفت:

- خوبه و امیدوارم شوهرتم با وجودش توی زندگیت موافق باشه.

پوزخندی زدم و گفتم:

- شوهری در کار نیست.

تعجب کرد از این حرفم. البته حقم داشت، به یه زن تنها بچه نمیدن.

- خیلی دوندگی کردم واسش. دوستم و خانوم مرادی هم خیلی کمکم کردن. من دارم خلا تنهاییم رو با این بچه پر می کنم.

بهراد سری تکون داد و گفت:

- منم پانیذ رو می خوام ولی فکر نکنم که بهم بدن، هر چی باشه پانیذ یه دختره.

سری تکون دادم و گفتم:

- من خانواده دارم ولی خیلی تنهام، واسه همینه که به کیهان احتیاج دارم.

-سعی کن تنهاییت رو با خانوادت پر کنی.

پوزخندی زدم و گفتم:

- تنهایی من ریشه در الان نداره، شجرنامش می رسه به بچگیم. پدر و مادرم نبودشون رو با پول پر می کردن. همین نبود اونا بود که باعث اشتباهات غیر قابل جبران من و دوریم از اونا شد.

- این بچه ها حسرت داشتن خانوداه رو می خورن. اگه کیهان رو می خوای، سعی کن واسش هم پدر باشی و هم مادر و بعدم سعی کن اشتباهت رو جبران کنی و برگردی.

- اشتباه من غیر قابل جبرانه. 

- اگه از این اشتباه پشیمونی و به اندازه کافی عبرت گرفتی، میشه جبرانش کرد.

پشیمونم؟ معلومه که پشیمونم و تنهاییم توی تمام این سال ها واسم درس عبرت بوده.

بهراد از سرجاش بلند شد و گفت:

- بیا بریم پیش بچه ها.

سری تکون دادم و دنبالش رفتم سمت پارک.

بقیه ی شب به خوبی گذشت. بهراد ما رو به شام دعوت کرد و منم واسه ی بچه ها و خودمون بستنی خریدم.

الان توی ماشین بهرادم و بچه ها روی صندلی عقب خوابیدن و چقدر آرومن، به آرومیِ یک فرشته.

بهراد توی سکوت رانندگی می کرد. خیابونا شلوغ بود و ترافیک توی ستارخان کاملا عادی بود. مردم در جنب و جوش بودن که زود به خونه هاشون و آغوش گرم خانواده هاشون برسن اما من و بهراد هیچ عجله نداشتیم. هر دو می دونستیم کسی منتظرمون نیست.

با صدای بهراد از به سمتش برگشتم.

- کی کیهان رو تحویل می گیرید؟

- دو هفته ی دیگه. البته اگه تو آخرین دادگاه دوباره بامبولِ این که مجردم در نیاد و دادگاه واسه ی سه ماه دیگه عقب نیفته.

- و اگه دوباره اینجوری بشه، چی کار می کنید؟

دستم رو گذاشتم زیر چونم و گفتم:

- نمی دونم، شاید تن به ازدواج بدم.

سری تکون داد و گفت:

- منم پانیذ رو می خوام ولی باید ازدواج کنم.

- آره، مخصوصا که پانیذ یه دختره.

بهراد پیچید سمت پرورشگاه و گفت:

- ولی کدوم زنیه که حاضر بشه با یه مردی که معلوم نیست خانوادش کیه و می خواد یه دختر بچه هم از پرورشگاه بیاره، ازدواج کنه؟

جلوی پرورشگاه ایستاد.

- به نظرم شما مرد خوبی هستید و زنای زیادی خواهانتون هستن.

با لبخند تلخی گفت:

- آره البته تا وقتی که نفهمیدن پسر واقعی پدر و مادرم نیستم.

با ناراحتی گفتم:

- اینجوری قضاوت نکنید، همه مثل هم نیستن.

از ماشین پیاده شد. منم کیفم رو برداشتم و پیاده شدم.

- شما پانیذ رو که سبک تره بغل کنید، منم کیهان رو میارم.

سری تکون دادم و پانیذ رو بغل کردم و اونم کیهان رو برداشت.

آقا محمود با دینمون سلام کرد و ما هم جوابش رو دادیم.

می دونستم الان دیگه پری نیستش. پانیذ رو تحویل یکی از پرستارا دادم و گونش رو بوسیدم. مهر این دختر تپل سفید خیلی زود به دلم نشسته بود. بهراد هم کیهان رو تحویل داد و اومد که پانیذ رو ببوسه. رفتم سمت کیهان و بوسیدمش. امیدوار بودم به زودی مال خودم بشه. اون می تونست جای یاسا رو واسم پر کنه.

از پرستار سراغ شهرزاد رو گرفتم که گفت الان صداش می کنه.

بهراد اومد سمتم و از توی کیفش یه کارت در آورد و گرفت سمتم و گفت:

- خیلی خوشحال شدم خانوم زمانی. این کارت منه، اگه کمکی از دستم بربیاد در رابطه با کیهان دریغ نمی کنم.

کارت رو گرفتم، نمی دونم چرا شیطنتم گل کرده بود.

- فقط در رابطه با کیهان؟ اگه کمک دیگه ای بود نمیشه؟

خندید.

- نه، هر کمکی بود. من کلا آدم دست به خیریم.

لبخندی زدم و به کارت نگاه کردم، متخصص قلب و عروق بود.

- خوبه، بعد از تحویل گرفتن کیهان مزاحمتون میشم.

- منتظرتونم.

و رفت. لبخندی زدم و فکر کردم همه ی مردا هر چقدرم بد یا خوب، آخرش بچه ها رو دوست دارن.

شهرزاد اومد و هر دو در سکوتی که نشانگر روز پر از مشغله ی هر دومون بود، به سمت خونه رفتیم.

شهرزاد- حالا شاید بچه رو بهت ندن، یعنی می خوای به خاطرش ازدواج کنی؟

سرم رو به نشونه ی آره تکون دادم.

شهرزاد کلافه گقت:

- با کی اونوقت؟ کی حاضر میشه به خاطر یه بچه با تو ازدواج کنه؟

فکر کردم راست میگه، کی؟ فکرم ناخودآگاه سمت پارسا بهراد پر کشید. اونم خودش بچه می خواست.

شهرزاد دوباره پاپتی پرید وسط افکارم.

- با این اخلاقت کی حاضر میشه شوهرت بشه آخه؟ بعدم تو که از ازدواج فراری هستی، یعنی می خوای بگی که کیهان ارزش ریسک داره که دوباره تن به ازدواج بدی؟

ارزش داره؟ خوب معلومه که داره. تازه اگه هم با بهراد ازدواج کنم، یه دخترم می تونم داشته باشم. لبخندی زدم. پانیذ رو دوست دارم.

- رزی، هنوز که چیزی معلوم نیست، شایدم بچه رو بهم دادن.

رزی از روی تختم بلند شد و گفت:

- امیدوارم.

و به سمت اتاق خودش رفت که لباس بپوشه.

منم مقنعه ام رو سرم کردم و چادرم رو گذاشتم دم دست.

دیگه با قوانین دادگاه کاملا آشنا بودم. چادر، مانتوی بلند، مقنعه و صورت بدون آرایش.

یه لیوان چایی واسه خودم ریختم و منتظر رزی نشستم.

استرس داشتم، اگه این بارم نمیشد چی؟ یعنی ازدواج می کردم؟ آره، این کار رو می کردم. کیهان پسرم بود. نمی ذاشتم ازم بگیرنش.

گوشیم رو برداشتم و زنگ زدم به وکیلم. همه چیز درست بود، فقط رای قاضی تعین کننده ی سرنوشت این بچه بود.

***

با گریه از دادگاه خارج شدم. لعنت به این زندگی! هرچیزی رو که می خواستم، ازم یه جوری می گرفتن.

چرا هیچ کس نمی فهمید کیهان پسرم بود؟! من می تونستم بزرگش کنم. چرا قاضی لعنتی این رو نمی فهمید؟!

بدون توجه به شهرزاد و وکیلم از دادگستری زدم بیرون و سوار ماشین شدم. باید خودم یه کاری می کردم.

آخرین راه ازدواج بود. من خودم به پارسا بهراد پیشنهاد ازدواج می دادم. اگه قبول نمی کرد دنبال یکی دیگه می گشتم.

کارت بهراد رو از تو کیفم در آوردم و بهش زنگ زدم.

بوق اول، یعنی کارم درسته؟

بوق دوم، یعنی قبول می کنه؟

بوق سوم، اگه گفت نه چی؟

و گوشی رو برداشت.

- بله؟

آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

- سلام.

-سلام، ببخشید شما؟

-من یسنام، یسنا زمانی.

چند لحظه سکوت کرد و گفت:

- بله بله خانم زمانی، بفرمایید.

با استرس گفتم:

- باید ببینمتون.

با تعجب گفت:

- الان؟

با کلافگی گفتم:

- آره.

چند لحظه ای سکوت کرد و بعد گفت:

- باشه، نیم ساعت دیگه کافی شاپ هتل چمران.

و بعد قطع کرد. به سمت هتل چمران رفتم. سعی کردم همه ی حرفایی رو که می خوام بهش بزنم، تو ذهنم مرور کنم.

دم در هتل ایستادم و ماشین رو پارک کردم. چادرم رو از سرم درآوردم و توی آینه ی ماشین به خودم نگاه کردم. چشام از گریه سرخ شده بود و صورتم توی مقنعه خیلی بچه گونه میزد.

اهمیتی نداشت واسم، مهم کیهان بود. از ماشین پیاده شدم و به سمت هتل رفتم.

نمی دونستم کارم درسته یا نه ولی بهراد بهترین گزینه بود. اون پانیذ رو می خواست و منم کیهان رو.

سوار آسانسور شدم و به طبقه ی بیست و سوم هتل رفتم.

خلوت بود. با چشم دنبال بهراد گشتم، هنوز نرسیده بود. روی یه میز کنار پنجره نشستم و منتظر شدم.

از گارسون یه لیوان آب خواستم. هیچ وقت فکرشم نمی کردم به خاطر یه بچه بیام و به یکی پیشنهاد ازدواج بدم. شاید اگه یلدا بفهمه تعجب کنه. من، یسنایی که از بچه ها متنفر بود. لبخند تلخی رو لبم نشسته بود.

- سلام.

با صدای سلام بهراد سرم رو بلند کردم و نگاش کردم، چشمای سیاهش با کنجکاوی بهم خیره شده بود. به تیپش نگاه کردم، کت سفید و یه جین مشکی پوشیده بود. کتش رو درآورد و روی صندلی رو بروم نشست. یه تی شرت سفید آستین کوتاه پوشیده بود که عضله هاش به خوبی معلوم بود.

بدون اینکه حرفی بزنم، بهش خیره شده بودم. اونم نگام می کرد و می دونست نباید حرفی بزنه.

قهوه سفارش داد و منتظر یه حرف از طرف من بود. نمی دونستم از کجا شروع کنم و چی بگم ولی باید از یه جایی می گفتم. خودم از مقدمه چینی بدم میومد، واسه همین بدون مقدمه رفتم سر حرفم.

- با من ازدواج کن.

فنجون قهوه تو دستش ثابت موند و چشاش رو صورتم با تعجب دنبال حقیقت این موضوع می گشت. شاید باورش نمی شد من این حرف رو زده باشم.

بعد چند دقیقه که هنوز آثار تعجب تو صداش و صورتش بود، گفت:

- حتما شوخیت گرفته، آره دیگه؟

سرم رو تکون دادم، بغض تو گلوم بود.

- نه، اصلا. من با کسی شوخی ندارم.

کمی از قهوش رو نوشید و بعد پرسید:

- چرا باید این کار رو بکنم؟

با کلافگی گفتم:

- دادگاه، کیهان رو بهم نمیده. این آخرین راه ممکنه.

- خوب چرا من؟

- چون تو هم پانیذ رو می خوای.

لبخندی زد و گفت:

- فکر این رو نکردی شاید من یکی دیگه رو دوست داشته باشم؟

حق با اون بود، چطور همچین کاری رو بدون فکر به زندگی بهراد گرفتم. با ناراحتی سرم رو پایین انداختم و با فنجون قهوه ام بازی کردم.

- من نمی دونستم ولی تنها امیدم شما بودید.

- چرا؟

- آخه کدوم مردی حاضره به خاطر یه بچه با من ازدواج کنه و تازه اسم اون بچه هم وارد شناسنامش بشه؟

ابرویی بالا انداخت و گفت:

- حق داری.

از سرجام بلند شدم که برم و گفتم:

- ببخشید که مزاحمت شدم.

خواستم برم که دستم کشیده شد. با تعجب به سمت بهراد برگشتم.

لبخند رو لبش بود و گفت:

- من هنوز جوابم رو نگفتما.

با گیجی پرسدیم:

- جواب چیو؟

لبخند عمیقی زد و گفت:

- حافظه ی کوتاه مدتتم که ضعیفه، پیشنهاد ازدواجت رو.

پوزخندی زدم، نکنه فکر کرده عاشق چشم و ابروشم.

دستم رو از توی دستش بیرون کشیدم و برگشتم سرجام نشستم.

بهراد قهوه اش رو نوشید و گفت:

- خب، پیشنهاد ازدواجت وسوسه انگیزه. مخصوصا اینکه می تونم پانیذ هم داشته باشم ولی می دونی من هیچی درمورد تو نمی دونم ولی تو بزرگترین راز زندگی من رو می دونی.

با ناراحتی گفتم:

- آره حق داری، چی می خوای بدونی؟

نور امیدی تو دلم تابیده بود، یک درصد احتمال می دادم پیشنهاد ازدواجم رو قبول کنه.

- چرا اون بچه رو می خوای؟ چی شده که به اینجا رسیدی؟

پوزخندی زدم و گفتم:

- دوباره رسیدیم سر جای اول، یعنی مرور گذشته.

با گنگی نگام می کرد و من ادامه دادم:

- شاید اگه گذشته رو بگم همین یه ذره امیدی هم که دارم پیشنهادم رو قبول کنی از دست بدم.

- داری میگی گذشتت اینقدر بده؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- خودم از گذشتم خجالت می کشم ولی واست میگم.

- ببین، اگه من میگم گذشته رو واسم بگو، فقط واسه ی شناخت بیشترت و واسه ی اینه که بفهمم چرا کیهان این همه واست مهمه. من آدمیم که همیشه گفتم و میگم که حال و آینده ایی که قراره با تو داشته باشن مهمه، نه گذشته ای که من هیچ نقشی توش نداشتم.

از استدلالش لبخندی زدم و بدون کوچیک ترین حرفی همه چی رو تعریف کردم. اون متفکر گوش می داد و منم پشیمون اشک می ریختم.

با دستمال اشکام رو پاک کردم و با پوزخند گفتم:

- حتما حالا پشیمونی، آره؟ نمی دونم چرا بهت اعتماد کردم و همه چی رو گفتم ولی فکر می کنم کیهان ارزش همه چی رو داره.

بهراد متفکر پرسید:

- چی شد که سر از شیراز درآوردی؟

از پنجره بیرون رو نگاه کردم، از این طبقه شیراز زیر پام بود.

- نمی دونم چرا و چی شد که یه دفعه به اینجا رسیدم. فقط به خودم اومدم و دیدم که اینجام و با شهرزاد آشنا شدم. آشنایی با شهرزاد واسم یه شروع تازه بود. سعی کردم اشتباهات گذشته رو تکرار نکنم. از رادین طلاق گرفتم و از دانشگاه انصراف دادم و دوباره کنکور دادم و رفتم سرکار. سعی کردم روی پای خودم بایستم و واسه خودم کسی بشم و الان، اینجا پشیمون و نادم سعی دارم با حضور یه بچه ی دیگه جای بچه ی خودم رو پر کنم.

بهراد لبخند تلخی زد و گفت:

- هیچ وقت سعی کردی برگردی پیش پسرت؟

سرم رو به نشونه ی نه تکون دادم و گفتم:

- تو اگه جای یاسا بودی، مادری رو که به پدرت خیانت کرده بود و ترکت کرده بود رو قبول می کردی؟

-احتمالا نه.

سری تکون دادم و گفتم:

- مرسی که رک گفتی.

- خانودات چی؟ اونا رو چرا ول کردی؟ از حرفات فهمیدم رادین نمی تونسته همچین مردی باشه که آبروی تورو ببره.

لبخندی زدم و گفتم:

- نمی دونم، شاید.

بهراد با فنجونش بازی می کرد و من در سکوت به این فکر می کردم که رادین به کسی حرفی زده یا نه؟

بهراد یه دفعه گفت:

- فردا شب بیا با خانوادم آشنا شو. پدر و مادرم بفهمن من دارم ازدواج می کنم، خیلی خوشحال میشن.

سرم رو بلند کردم و بهش نگاه کردم. باورم نمیشد چی می گفت.

با ناباوری گفتم:

- یعنی ازدواج می کنیم؟

بهراد سرش رو تکون داد و گفت:

- آره، به شرط اینکه تو هم سعی کنی یه مادر خوب باشی و اشتباهات گذشته رو تکرار نکنی.

با تشکر به این مرد جوون نگاه کردم، خیلی ممنونش بودم.

- فقط ما باید به زودی ازدواج کنیم.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- آره، خیلی زود. می خوام زود تر بچه ها کنارم باشن.

سرش رو تکون داد و گارسون رو صدا زد و گفت:

- ناهار رو بریم یه جا با هم بخوریم.

تشکر کردم و گفتم:

- نه، می خوام برم خونه. به خاطر گریه سرم درد می کنه.

صورت حساب رو از گارسون گرفت و مقداری پول گذاشت روی میز و گفت:

- خب، پس بلند شین زود بریم. من توی مطب کار دارم.

از سر جام بلند شدم و گفتم:

- شرمنده به خاطر من از کارتون افتادید.

لبخندی زد و کتش رو برداشت و گفت:

- ارزشش رو داشت.

خندم گرفته بود. باهمدیگه سوار آسانسور شدیم.

بهراد گفت:

- خب، تا برسیم پایین وقت داری فکر کنی توی این هفته چه روزی برای ازدواجون مناسبه؟

با تعجب برگشتم سمتش و گفتم:

- تو هفت ماهه به دنیا اومدی؟ چقدر هولی!

خندید و گفت:

- دوست دارم زود تر پانیذ پیشم باشه. خب، نظر تو چیه؟

- خب، منم دوست دارم کیهان کنارم باشه ولی خانودات چی؟

- اونا فقط واسشون مهمه که من ازدواج کنم.

سرم رو تکون دادم و به شماره های آسانسور که به سرعت پایین می رفت، نگاه کردم.

- پنجشنبه چطوره؟

سرش رو تکون داد و متفکر گفت:

- خوبه، اتفاقا من هفته ی دیگه هیچ عملی ندارم و می تونیم بیفتیم دنبال کارای سرپرستی.

سرم رو تکون دادم و هیچی نگفتم.

آسانسور ایستاد و پیاده شدیم. هر دو توی سکوت به سمت ماشینامون رفتیم.

دم در ماشینم ایستادیم، بهراد دستش رو به سمتم دراز کرد و گفت:

- یسنا فردا شب می بینمت. آدرس رو به همین شماره ای که زنگ زدی اس می کنم و خیالت راحت، خانوادم چیزی ازت نمی پرسن درمورد گذشته و خانوادت.

دستم رو گذاشتم تو دستش و گفتم:

- مرسی پارسا. امیدوارم یه روز بتونم لطف الانت رو جبران کنم و مرسی که خیالم رو راجع به خانوادت روشن کردی.

لبخندی زد و به امید دیداری گفت و ازم جدا شد.

سوار ماشین شدم و به این فکر کردم به زودی من دو تا بچه دارم. این دو بچه جای یاسا رو واسم می گرفتن.

لبخند غمگینی زدم. هیچ کس نمی تونست جای خود بچه ی آدم رو بگیره.

دستم رفت سمت ضبط و روشنش کردم. صدای محسن یگانه توی ماشین طنین انداخت و من رو به سمت روزایی که کنار بچم داشتم و نمی دیدمش، برد. ولی الان ندارمش و دارم حسرتش رو می خورم. چقدر من احمق بودم. اون بچه ی خودم بود و واسش نجنگیدم و خیلی راحت از رادین جدا شدم و بچه رو بهش دادم ولی الان به خاطر دوتا بچه که هیچ نسبت خونی باهاشون ندارم، می جنگم. بین من و این دو تا بچه فقط احساس بود.

نه امشب که هرشب که حالم خرابه

یه جزیره ام که دورم یه دریا سرابه

من عادت نکردم به شبهای سردم

به این که نباشی نه عادت نکردم

قسم خورده بودم اگه از تو جداشم

دیگه حتی یه لحظه تو فکرت نباشم

ولی دیدم نمیشه نمیشه نمیشه که فکرت نباشم نه دیروز و نه امروز و نه فردا همیشه

قسم خورده بودم اگه از تو جداشم

دیگه حتی یه لحظه تو فکرت نباشم

ولی دیدم نمیشه نمیشه نمیشه که فکرت نباشم نه دیروز و نه امروز و نه فردا همیشه

چقدر قصه گفتم که دریا بخوابه

چقدر گریه کردم که نفهمم سرابه

نفهمم کجام و نفهمم کجایی

چقدر باتو بودم تو عین جدایی

قسم خورده بودم اگه از تو جداشم

دیگه حتی یه لحظه تو فکرت نباشم

ولی دیدم نمیشه نمیشه نمیشه که فکرت نباشم نه دیروز و نه امروز و نه فردا همیشه

صدای ضبط رو کم کردم و پیچیدم تو خیابون شرکت. می خواستم یه سری کارای هفته ی دیگه هم انجام بدم تا واسه ی مرخصی مشکلی نباشه. خدارو شکر اینقدر مرخصی نگرفته بودم که اگه الان از مسیح مرخصی می خواستم، چیزی نگه.

نگهبان با ورودم سری تکون داد.

سریع رفتم تو اتاقم و با تلفن، ورودم رو به مدیریت اعلام کردم. یه سری از نقشه هایی رو که باید برای جلسات هفته ی بعد بازبینی می کردم رو برداشتم و مشغول بازبینی و محاسبه شدم.

تا ساعت پنج یه بند مشغول بودم، سعی کردم سردردم رو با چایی جبران کنم.

ساعت اداری که تمام شد از شرکت زدم بیرون و به سمت خونه رفتم.

***

خسته کیفم رو روی کاناپه پرت کردم و به سمت اتاقم رفتم. صدای شهرزاد باعث شد به سمت آشپزخونه برگردم.

- بالاخره اومدی؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- آره، روز خسته کننده ای داشتم. میرم دوش بگیرم.

و بدون اینکه منتظر حرفی از جانب شهرزاد باشم، به سمت اتاقم رفتم و مانتو و شلوارم رو درآوردم و خودم رو توی حمام انداختم.

تمام طول مدتی که دوش می گرفتم به این فکر می کردم که بازم دارم با یه ازدواج، حماقت می کنم ولی خودم می دونستم این تنها راه داشتن کیهان توی ایرانه.

از حموم بیرون اومدم و موهام رو خشک کردم. رگه هایی از سفیدی توی موهای مشکیم خودنمایی می کرد و فکر کردم چقدر زود دیر شد.

لبخند تلخی زدم و لباسام رو پوشیدم و بیرون رفتم. شهرزاد میز رو برای شام آماده کرده بود.

هر دو خسته، بعد از تلاش چند ساله که بی هیچ نتیجه ای تمام شده بود، در سکوت شام ساده ای رو که درست کرده بود، خوردیم.

بعد از شام خواست سفره رو جمع کنه که نذاشتم و گفتم:

- تو برو یکم استراحت کن، من جمع می کنم و بعدم چایی می ریزم و میام.

شهرزاد زیر لب تشکری کرد و رفت.

می دونستم اونم خسته شده. تمام تلاش اونم گرفتن سرپرستی کیهان بود که امروز قاضی گند زد به تلاشش.

پوزخندی زدم و سینی چایی رو آماده کردم و میزم جمع کردم. هرچی ظرف بود، ریختم تو ظرف شویی و چایی ریختم و رفتم بیرون تو پذیرایی.

شهرزاد تازه نمازش تمام شده بود. زیر لب قبول باشه ای گفتم که اونم گفت:

- قبول حق.

هر دو در سکوت به تلویزیون زل زده بودیم.

- یسنا، می دونم به نظرت همه چی تمام شده ولی ناامید نباش، دنبال یه راهی می گردم که بتونی سرپرستیش رو بگیری.

لبخندی زدم و با فکر به ازدواجم گفتم:

- غصه نخور، خودم همه چی رو درست کردم.

شهرزاد با تعجب برگشتم سمتم و گفت:

- چطوری؟

- می خوام ازدواج کنم.

تعجب شهرزاد هر لحظه بیشتر می شد.

- چــــــــــی؟ با کی آخه؟

با لبخند برگشتم سمتش و گفتم:

- اینقدر عجیبه آخه؟ دارم ازدواج می کنم، با یه پسر خوب.

شهرزاد با عصبانیت گفت:

- داری شوخی می کنی دیگه؟ آخه کدوم الاغی حاضر به همچین کاری شده؟

فکر کردم، بدبخت پارسا. اصلا شبیه الاغا نیست، بیشتر شبیه یه اسب خوشگله.

- با پارسا بهراد.

شهرزاد داد زد:

- یسنا، می فهمی داری چه غلطی می کنی؟

سرم رو تکون دادم و با خونسردی که از من بعید بود، گفتم:

- آره می فهمم، بهتر از همیشه. دارم به خاطر داشتن یه بچه می جنگم.

و با پوزخند ادامه دادم:

- آره، می دونم عجیبه ولی این بار من می خوام یه چیز رو داشته باشم و واسش مبارزه می کنم، حتی به قیمت تباهی آینده ی خودم. تمام این سالها من چوب غرورم رو خوردم ولی این بار فرق داره. غرورم ارزشی نداره، گذاشتمش کنار و به پارسا پیشنهاد ازدواج دادم.

آروم اشکام سرازیر شد. شهرزاد کنارم نشست و بغلم کرد و هر دو توی سکوت اشک ریختیم.

توی تختم دراز کشیدم و به روز پر از ماجرایی که داشتم، فکر می کردم. از جریان سرپرستی کیهان گرفته تا پیشنهاد ازدواجم به پارسا. با اینکه هیچ دلخوشی از ازدواج نداشتم ولی می تونستم به خاطر دو تا بچه این کار رو بکنم. با این کارم دو نفر صاحب خانوداه می شدن. لبخندی زدم و فکر کردم، من به خودم قول میدم تمام حواسم رو بذارم روی تربیت درست این دو نفر. درسته دیگه یاسا رو ندارم ولی بالاخره باید یه جوری جبران کنم. احساس می کردم این یه دین روی گردنمه. لبخندی زدم و فکر کردم شیرین ترین دینی هست که یه نفر می تونه داشته باشه.

صدای زنگ پیام گوشیم اومد. گوشی رو از روی پاتختی برداشتم و پیام رو باز کردم، شماره ناشناس بود.

یه آدرس و آخرش آرزوی شب خوشی رو واسم کرده بود.

آدرس؟ آها! پارسا. سریع تایپ کردم:

- مرسی و خوابای خوب ببینی.

گوشی رو گذاشتم سرجاش و با فکر کردن به اینکنه به زودی می تونم کیهان رو شبا توی بغلم بگیرم، خوابیدم.

***

مانتوی بلند تا زیر زانوی سورمه ایم رو پوشیدم، یه جین سفید و یه شال سفید. خودم از خودم خوشم اومد.

هر چی به شهرزاد اصرار کردم باهام بیاد، قبول نکرد. گفت، اولین باره که قرار پدر و مادر پارسا رو ببینم، بهتره تنها برم.

اوف خدا! کاشکی زمان برمی گشت به عقب و می تونستم خانوادم کنارم باشن. شاید هیچ وقت واسه ی داشتن یه بچه دست به این که آیندم رو به بازی بگیرم، نمی زدم.

یکم آرایش ملایم کردم و بعد از خداحافظی از شهرزاد، از خونه زدم بیرون و رفتم سمت پارکینگ.

خونشون به خونه ی من راهی نبود. واسه ی همین، اول رفتم گل گرفتم و بعد رفتم سمت خیابونشون.

با استرس ماشین رو پارک کردم و پیاده شدم. دوباره به پلاک نگاه کردم، خودش بود.

رفتم جلو و زنگ رو زدم. در باز شد و آروم قدم تو حیاطشون گذاشتم. نمی دونستم عکس العمل خانوادش چیه ولی هر چی که بود، امیدوار بودم خوب باشه.

حیاطشون تقریبا بزرگ بود. به سمت ورودی خونه رفتم که در باز شد و پارسا ازش اومد بیرون. با دیدن من لبخندی زد و سرتا پام رو نگاه کرد. انگاری خوشش اومد چون لبخندش عمیق تر شد. بهم رسید. سلام کردم، اونم لبخندی زد و سلام کرد.

گلا رو به طرفش گرفتم که گفت:

- چرا زحمت کشیدی؟ خودت گلیا.

لبخندی زدم و هیچی نگفتم. خیلی استرس داشتم. نمی دونم چه مرگم شده بود. آروم کنارش قدم برمی داشتم.

به در ورودی که رسیدیم، در رو واسم باز کرد و گفت:

- بفرمایید.

تشکر زیر لبی کردم و وارد شدم. یه نگاه سرسری به خونشون انداختم، معلوم بود وضع مالی خوبی دارن.

دوباره سرم رو انداخته بود پایین و منتظر بودم پارسا راهنماییم کنه. پارسا سرش رو خم کرد کنار گوشم و گفت:

- باور کن پدر و مادرم لولو خور خوره نیستنا.

سعی کردم لبخندی بزنم که خیلی ناموفق بودم. 

پارسا جلو تر از من راه افتاد و منم خیلی متین و سنگین پشت سرش راه می رفتم. به سالن پذیرایی که رسیدیم، کسی نبود. دعوتم کرد بشینم و خودش هم کنارم نشست و گفت:

- الان مامان و بابا میان. خیالت راحت، اونا کاملا عادی هستن و ترس ندارن.

از حرفی که زد لبخندی زدم و فکر کردم مگه میشه پدر و مادری هم ترسناک باشن. بهش نگاه کردم، توی سیاهی چشماش شیطنت موج می زد. غرق تو چشماش بودم.

- اهم اهم. 

با شنیدن صدای سرفه دستپاچه شدم و نگاهم رو از پارسا گرفتم و به زن و مرد نسبتا مسنی که روبروم بودن، نگاه کردم.

از سرجام بلند شدم و ایستادم. پارسا هم به تبعیت از من ایستاد. زن و مرد هر دو لبخندی زدن و منم لبخند روی لبم نشست. به نظر آدمای دوست داشتنی می اومدن.

هر دو با قدم های آهسته به من و پارسا نزدیک شدن. درسته که استرس داشتم ولی نمی دونم چرا حضورشون بهم آرامش میداد و من رو یاد یلدا و میلاد می انداخت.

بهمون که رسیدن، پدرش گفت:

- آفرین پسرم، خوشم اومد خوش سلیقه ای. به بابات رفتیا.

از این حرفش، پارسا لبخندش عمیق تر شد و گفت:

- چی فکر کردی حاجی؟ پسر کو ندارد نشان از پدر، تو بیگانه خوانش نخوانش پسر.

مادرش لبخندی زد و دستم رو گرفت تو دستش و گفت:

- خوش اومدی عزیزم. از حرفای این دو تا هم ناراحت نشی یه وقتا، اعتماد به نفس کاذب دارن.

صدای حاج خانوم گفتن حاجی و مامان گفتن پارسا که با اعتراض همراه بود، بلند شد و من و مادرش لبخندی زدیم.

خندم گرفته بود. مامانش پارسا رو کنار زد و گفت:

- بچه، تو برو کنار بذار من با عروسم آشنا بشم، تو یه عمر وقت داری کنارش بشینی.

و با دستش پارسا رو کنار زد و خودش کنار نشست و منم مجبور کرد بشینم. حاجی و پارسا هم رفتن روی مبل رو برویی نشستن.

هر سه عضو خانواده ی بهراد بهم خیره شده بودن، انگاری داشتن فیلم سینمایی می دیدن و باعث شده بود معذب بشم.

بالاخره حاجی به حرف در اومد و گفت:

- پارسا میگه هر دوتون قصد دارید دو تا بچه رو به سرپرستی بگیرید.

یکه خوردم، واسه رفتن سر این موضوع خیلی زود بود. سعی کردم تعجبم رو پنهان کنم و گفتم:

- بله قصد این کار رو داریم.

حاجی- خیلی خوبه دختر جوون، ثواب داره ولی ما دوست داریم بچه ی خودتون هم ببینیم.

چی؟! بچه ی خودمون؟ کی قصد بچه دار شدن داره دیگه؟ لبخند کج و کوله ای زدم و گفتم:

- در موردش حرف نزدیم.

سرش رو به نشونه تصدیق حرفم تکون داد و گفت:

- سر فرصت حرف بزنید، البته هیچ اجباری از جانب ما نیست.

لبخندی زدم، از این مرد خوشم می اومد. مامانش که جفتم نشسته بود، دستم رو فشار داد و گفت:

- عزیزم پارسا گفته اسمت یسنا هست، درسته؟

سرم رو تکون دادم، مادرش ادامه داد:

- من رو از این به بعد مامان صدا کن و جای مامان خودت بدون گلم.

لبخند تلخی زدم، این روزا دلم بدجور هوای یلدا رو کرده بود. سرم رو انداختم پایین و گفتم:

- حتما.

بقیه صحبتا متفرقه بود. تا وقت شام بیشتر راجع به گرفتن سرپرستی بچه ها و برگزاری مراسم عقد صحبت کردیم.

نظر من و بهراد یه عقد محضری بود ولی حاجی و مامان گفتن بهتره بعد عقد تو محضر، یه جشن کوچیک هم تو خونه بگیریم. من و بهراد به خاطر دل اونا قبول کردیم.

حاجی گفت نگران هیچی نباشیم، خودش و وکیلش همه ی کارای مربوط به عقد و سرپرستی بچه ها رو انجام میدن. منم شماره ی وکیلم رو دادم که با اونم هماهنگ بشه.

در مورد محل زندگی هم قرار شد که توی خونه ی بهراد که کوچه ی پایینی بود زندگی کنیم. واسه من فرقی نداشت، مهم بچه ها بودن.

مامان می گفت، اگه قرار ما بریم سرکار هم، بچه ها می تونن پیش اون باشن.

تقریبا تمام صحبتا زده شده بود. ساعت تقریبا یازده بود که قرار شد برم. پارسا تا دم در همرام اومد.

- خب یسنا خانم، فردا صبح زود میام دنبالت که بریم واسه ی آزمایش.

- باشه، پس منتظرتم.

باهمدیگه دست دادیم که تو لحظه ی آخر گفت:

- راستی فردا بعد آزمایش میریم که خرید هم انجام بدیم، فرنیچر خونه هم اگه تو مشکلی نداری، همه رو میدم دست یه دیزاینر.

لبخندی زدم و گفتم:

- نه چه مشکلی؟ خیلی هم خوب.

کارا خیلی سریع انجام شد، آزمایش خون، خرید حلقه، خرید یه لباس ساده ی شیری به عنوان لباس عروس و یه سری چیزای دیگه.

توی یه چشم بهم زدن، پنج شنبه رسید. پیش بهرین آرایشگر رفته بودم، البته اینا همه زور شهرزاد بودن.

خیلی دوست داشتم توی همچین روزی، یلدا، میلاد و میران و صد البته یاسا کنارم بودن ولی حیف که آرزوی محال بود.

یاد شعر مصدق افتادم:

" در دلم آرزوی آمدنت می میرد؟

رفته اینک، اما آیا،

باز می گردی؟

چه تمنای محال!

خنده ام می گیرد. "

***

- خانوم یسنا زمانی، برای بار سوم تکرار می کنم، آیا بنده وکیلم با مهریه ی یک جلد قران کریم، یک دست آینه و شمعدان، یک شاخه نبات و چهارده سکه به نیت چهارده معصوم، به عقد دائم آقای پارسا بهراد، فرزند محسن دربیاورم؟

به خواست خودم مهریم کم بود. استرس و شک و دودلی همه ی وجودم رو گرفته بود. گذشته یه بار دیگه از جلوی چشمام مثل یک کتاب ورق خورد ولی هیچی نمی تونست من رو واسه ی رسیدن به چیزی که می خواستم، بازداره. کسی رو نداشتم توی مجلس که ازش اجازه بگیرم. به یک کلمه ساده، کوتاه و بسیار سرنوشت ساز بسنده کردم.

- بله.

صدای کل و شادی همه بلند شد. لبخند رو لبم بود. نمی دونم چرا احساس پشیمونی یا ترس نداشتم.

یه حس قوی بهم می گفت، پارسا مردی هست که میشه بهش اعتماد کرد. پارسا می تونه تکیه گاه باشه. از توی آینه برق سیاه چشمش رو دیدم. لبخندی زدم، اونم لبخندی زد و دستم رو توی دستش گرفت. نمی دونم توی چشمام چی دید که در گوشم گفت:

- نترس، من بهت قول میدم همه چی درست بشه.

بهش اعتماد دارم. من دیگه اون دختر بچه ی لوس نیستم، بزرگ شدم و می دونم میشه بهش اعتماد کرد. می دونم اشتباه نکردم.

***

حالا بعد از چندین سال دوباره برگشتم سر جای اولم، تو خونه ی خودم و شوهرم. این بار همه چی فرق می کنه، نمی گم پای یه عشق آتشین درمیونه، این بار پای اعتماد در میون ما دو تاست. درسته عشق توی یک نگاه میشه ولی من به اعتماد توی نگاه آدما هم اعتقاد دارم و پارسا از اون آدماست که میشه بهشون اعتماد کرد. من این رو توی نگاهش دیدم.

***

چشمام رو باز کردم و آهسته از روی تخت پایین اومدم. بالای سر پارسا ایستادم به صورتش نگاه کردم که غرق در آرامش خوابیده بود. موهاش رو از روی پیشونیش کنار زدم و بغل تخت نشستم.

چقدر ممنونش بودم که توی یک شب، تمام آرامشی رو که توی این سال ها نداشتم، بهم هدیه داده بود. می دونم این آرامش با ورود کیهان و پانیذ به زندگیمون بیشتر میشه. الان احساس می کنم هیچی تو زندگیم کم ندارم، به جز خانوادم و یاسا.

دو دل بودم، دوست داشتم ببوسمش. دستم رو روی لبم گذاشتم و بعد روی لبای پارسا قرار دادم. لبخندِ روی لبم رو هیچکس توی این تاریکی شب نمی تونه پاک کنه.

***

پارسا

می دونستم یسنا بیداره، درسته که چشمام بسته هست ولی گوشام تیزه و خوابم سبک و با اولین تکونش بیدار شدم.

حرکت دستش رو روی پیشونیم احساس کردم، موهام رو کنار زد و بعد دستش رو کشید. سنگینی نگاهش رو احساس می کردم و بعد انگشت اشاره اش که روی لبم گذاشته شد.

من امشب ممنون یسنا بودم. او کسی بود که آرامشی رو که تو تمام این سال ها دنبالش بودم، بهم داده بود و احساس داشتن یه خانواده. می دونستم می تونم دوستش داشته باشم. هر چند مدت زمان زیادی نبود که می شناختمش. به زودی با اومدن کیهان و پانیذ همه چی تکمیل می شد. اگه بتونم یسنا رو راضی کنم که برگرده پیش خانوداش، همه چی بهتر میشه. من امشب خیلی شادم. لبخند روی لبم رو قبل از شکل گیری جمع کردم و سعی کردم بخوابم، البته اگه همسرم بذاره. از این فکرم خنده ام گرفت، همسرم ... یسنا!

" من هنوز از اثر عطر نفس های تو سرشار سرور،

گیسوان تو در اندیشه ی من؛

گرم رقصی موزون.

کاشکی پنجه ی من،

در شب گیسوی پرپیچ تو راهی می جست. "

از دادگاه بیرون زدم و روی پله های ورودی ایستادم. نفس عمیقی کشیدم و از ته دل گفتم:

- خدایا شکرت!

دستی دور کمرم حلقه شد. برگشتم، پارسا بود. اونم لبخند رو لبش بود. دهنش رو به گوشم نزدیک کرد و گفت:

- آره، خدا رو شکرت واسه ی داشتن زنی مثل تو و دو تا بچه ی دوست داشتنی.

لبخندی عمیق زدم و سرم رو توی سینش پنهان کردم.

همراه پارسا قدم به سوی ماشین برداشتیم. حکم نهایی دادگاه مثل یه گنج توی دستم بود.

سوار که شدیم، پارسا دستم رو گرفت و گفت:

- خب، دو روز تا اومدن بچه ها وقت داریم. چیزی هست که نخریده باشی براشون؟

لبخندی زدم و گفتم:

- نه، همه چی توی اتاقاشون تکمیله فقط دلم می خواد واسه ی صد تا بچه ی توی پرورشگاه کلی هدیه بخرم.

پارسا دستم رو فشار داد و گفت:

- خب هر چی شما بخوای. پس پیش به سوی خرید اسباب بازی و لباس.

به سمتش برگشتم و لبخندی زدم و خدا رو شکر کردم که پارسا رو کنارم دارم. تو این موقعیت فقط واسه ی تکمیل خوشبختیم، پدر و مادرم و پسرم رو کم داشتم.

***

از بغل پری بیرون اومدم. پری اشکش رو پاک کرد و گفت:

- یسنا خیلی واست خوشحالم.

دستش رو فشار دادم و به مدیر پرورشگاه نگاهی اندختم و گفتم:

- مرسی پری که کنارم بودی.

- واسه ی تو و آقای بهراد خیلی خوشحالم.

لبخندی زدم و سرم رو برگردوندم و به پارسا که با لبخند بهم نگاه می کرد، نگاهی انداختم و گفتم:

- خیلی ماهی عزیزم.

- قول بده مثل همیشه مرتب بیاین، با هر دو نفرتون هستم.

پارسا- مگه میشه که نیایم؟ فقط کیهان و پانیذ بچه ی ما نیستن، بقیه هم پسرا و دخترای ما هستن.

پری تشکر کرد و پرستار پانیذ و کیهان رو آورد، هردو خوشحال بودن. من و پارسا هم برای اینکه شادیشون رو تکمیل کنیم، اون روز رو فقط توی شهربازی گذروندیم. هر چهارتایی، مثل یه خانواده ی خوشبخت.

***

دستم رو روی صورت کیهان کشیدم و لبخندی زدم و برای بار هزارم خدا رو شکر کردم. حالا می فهمم چقدر بزرگه. حتی به من که یه بنده ی گناهکارم لطف داره و میذاره خوشبخت باشم. چقدر دوست دارم تو این لحظه ها یاسا هم کنارم باشه. اگه بتونم یه بار دیگه ببینمش خیلی خوب میشه.

صدای پارسا من رو به خودم آورد:

- نمی خوای بخوابی؟

به سمتش برگشتم و گفتم:

- الان می خوابم.

از اتاق کیهان خارج شدم، پارسا هم پشت سر من چراغ رو خاموش کرد و اومد بیرون.

مسواک زدم و لباسم رو عوض کردم. پارسا کتاب قبل از خوابش رو مطالعه می کرد. خوابم نمی اومد. دلم می خواست ایمیلم رو چک کنم و ببینم اون غریبه ی آشنا عکسای جدید یاسا رو نفرستاده؟ دلم بدجور هواش رو کرده بود.

لپ تاپ رو روشن کردم و منتظر شدم بیاد بالا.

- یسنا فردا باید بری سرکارا، مرخصیت تمام شده. بگیر بخواب.

و خودش کتابش رو بست و عینک مطالعش رو در آورد.

- چند دقیقه دیگه می خوابم. بذار ایمیلم رو چک کنم ببینم عکسای جدید یاسا رو نفرستاده.

پارسا بالشتش رو نزدیکم کشید و دستش رو گذاشت زیر سرش و منتظر شد که اونم ببینه.

آیدی یاهو رو زدم و منتظر به عکس یاسا که روی دسکتاپ بود، زل زده بودم. باید عکس رو بردارم، نمی خوام بچه ها چیزی از یاسا بدونن.

یاهو بالا اومد و دو تا میل جدید.

سریع بازشون کردم، ذوق داشتم ولی نمی دونم چرا یه استرس خیلی بد توی وجودم بود. مثل کسی که قراره خبر بدی بشنوه.

دوتاشون از همون آیدی بود، اولی نوشته بود: «لطفا زود بیا » و دومی « عکس یاسا » بود. اولی رو کنجکاوی باز کردم و ناباورانه شروع به خوندن کردم.

" سلام، می دونم برای معرفی یکمی دیره ولی مجبورم بگم کی هستم عزیزم. آخه خبری که می خوام بدم به اندازه ی کافی بد هست. من میرانم، برادرت. می دونم تعجب کردی ولی شاید تو می خواستی ما رو فراموش کنی ولی ما نتونستیم. با رفتنت همه رو نابود کردی. نمی دونستم وقتی برگردم با جای خالی خواهر عزیزم روبرو میشم. بیخیال! دوست ندارم گذشته رو باز کنم. همه ی ما فقط می خواستیم و می خوایم که برگردی و به خودمون قول دادیم که اگه برگشتی ازت هیچ سوالی نپرسیم چون فهمیدیم چقدر به بودنت احتیاج داریم.

یسنای عزیزم، متاسفم که من باید این خبر رو بهت بدم ولی حال بابا بده. بعد از رفتنت قلبش بدتر شد و الان توی سی سی یو بستری هست. دکترا میگن حالش وخیمه و زودتر باید عمل بشه. من خودم یه پزشکم و می فهمم که چی میگن ولی واسه یلدا خیلی سخته. آخرین آرزوی بابا دیدن دوباره ی تو هست و گفته تا زمانی که تو نیای، عمل نمی کنه. پس لطفا زود بیا، منتظریم.

آروم آروم اشک می ریختم. باورم نمی شد. میلاد؟ آخه چرا؟ من این کار رو کردم؟ من باید برم ببینمش. نمی ذارم بمیره.

پارسا من رو کشید تو بغلش و گفت:

آروم باش یسنا، هنوز که چیزی نشده.

هق هق کنان گفتم:

- پارسا بابام. من باید برم.

سرم رو نوازش کرد و گفت:

- باشه عشقم، میریم. همین فردا صبح.

آروم توی بغل پارسا گریه می کردم. تمام خاطراتم از جلوی چشمام گذشت. آخ چقدر من بی رحم بودم! چطور تونستم از پدرم توی این چند سال خبری نگیرم؟!

با اولین پرواز صبح به سمت تهران رفتیم. واسم سخت بود بیام تهران ولی بابام واجب تر از احساسات خودم بود. استرس داشتم. نگران بودم. نمی دونستم عکس العملا چیه. رادین چی؟ اونم بود؟ دوست نداشتم ببینمش. خدا کنه دیر نکرده باشم.

از یه طرف نگران پانیذ و کیهان بودم. خوبه که به شهرزاد اعتماد دارم و می تونم اونا رو پیششون بذارم.

پارسا دستم رو گرفت. چشمم رو از پنجره گرفتم و بهش نگاه کردم. دستم رو فشار داد و گفت:

- قوی باش یسنا. همه چی خوبه.

لبخند کم جونی زدم و بدون حرف دوباره به پنجره زل زدم.

هواپیما با تکونای محکمی نشست. وسایل زیادی نداشتیم. سریع یه تاکسی گرفتیم و به سمت بیمارستانی که میران آدرس داده بود، رفتیم.

خیلی استرس داشتم. احساس می کردم فشارم افتاده. نمی دونستم عکس العمل بقیه چی می تونه باشه. سعی کردم به بقیه فکر نکنم و فقط این واسم مهم باشه که میلاد رو می بینم. دستم توی دست پارسا بود. می دونستم تا آخرش کنارمه. توی این مدت شناخته بودمش و می دونستم بهترین تکیه گاه واسه ی منه.

تاکسی جلوی در بیمارستان ایستاد. با استرسی که داشتم از ماشین پیاده شدم. پارسا هم کنارم ایستاد و دستم رو گرفت.

با هم دیگه رفتیم داخل. نمی دونستم کجا باید بریم. پارسا به سمت پذیرش رفت و سوال کرد.

- یسنا طبقه ی سومه.

سرم رو تکون دادم. نمی تونستم حرف بزنم. سوار آسانسور شدیم. هر چی به طبقه سوم نزدیک تر می شد، استرس منم بیشتر می شد. توی این لحظات دلم نمی خواست آسانسور به طبقه ی سوم برسه. اصلا پشیمون بودم که اومدم ولی کافی بود فکر کنم که میلاد پدرمه. پشیمونی دیگه معنا نداشت.

آسانسور ایستاد و پیاده شدیم. آروم آروم به سمت سی سی یو می رفتیم.

از بیمارستان متنفر بودم.

چقدر مسیر دور شده! پشت در سی سی یو چند نفری ایستاده بودن. نمی دونستم کی هستن. یه نفر با لباس سفید از در ای سی یو خارج شد و زنی با قامتی افتاده به سمتش رفت و چیزی پرسید و اون دکتر زیر لب چیزی گفت و رفت. مرد جوانی به سمتش رفت و زیر بغلش رو گرفت و به سمت نیمکتا برد. وقتی برگشتن قیافشون رو دیدم. باورم نمی شد. یلدا چقدر شکسته شده بود! اشکی از گوشه ی چشمم پایین اومد. تعادلم رو از دست دادم. دست پارسا دورم حلقه شد و نگهم داشت. با قدمای سست بهشون نزدیک شدم. صدای یلدا می اومد.

- چی کار کنم بدون میلاد من؟ چرا هیچ تغییری تو حالش دیده نمیشه پسرم؟

میران سرش رو تکون داد و کلافه گفت:

- نمی دونم مامان. نمی دونم بخدا.

یلدا اشک می ریخت و گفت:

- کاش یسنا می اومد.

اشک ریختم، مامانم منتظرم بود. آروم گفتم:

- من اومدم.

دو تا چهره ی متعجب به سمتم برگشت، میران و یلدا انگاری بهشون شک وارد شده بود. بهم خیره نگاه می کردن. آروم گفتم:

- مامان منم، یسنا.

یلدا به خودش اومد و بلند شد اومد نزدیکم. دستش رو کشید تو صورتم. انگار می خواست مطمئن بشه که منم. با ناباوری به اعضای صورتم دست می زد و بعد وقتی مطمئن شد خودمم، دستش رو بالا برد و خوابوند توی گوشم.

می دونستم حقم بود. هیچ عکس العملی نشون ندادم. گریه نکردم. درد داشت ولی لبخند زدم. حقم بود. یلدا کشیدم توی بغلش و زد زیر گریه. محکم بغلش کردم و منم اشک می ریختم.

چند دقیقه ای طول کشید که هر دو آروم بشیم.

یلدا با لحنی که ناباوری توش موج می زد، گفت:

- باورم نمیشه اومدی، باورم نمیشه.

لبخندی زدم و گفتم:

- منم باورم نمیشه که اینجام.

با یلدا به سمت نیمکت رفتیم و کنار هم نشستیم. یلدا فقط نگام می کرد و می بوسیدم. بعد چند دقیقه صدای میران ما رو به خودمون آورد.

- مامان، یسنا تموم شد از بس بوسیدیش. نوبتی هم باشه، نوبت منه.

با لبخند به میران نگاه کردم و بلند شدم و میران رو بغل کردم. میران دستش رو دور کمرم حلقه کرد و گفت:

- خیلی بی معرفتی جوجو.

چقدرم دلم برای آغوش برادرم تنگ شده بود. داداشم ... خیلی دوسش داشتم و دلم براش تنگ شده بود.

از بغلش بیرون اومدم، چشمم به پارسا خورد. با لبخند و لذت به ما نگاه می کرد. بهش لبخند زدم و به سمتش رفتم. یلدا و میران با کنجکاوی نگاهمون می کردن.

پارسا دستم رو گرفت و باهم دیگه به سمت یلدا رفتیم.

- مامان بذار یکی رو بهتون معرفی کنم.

یلدا کنجکاو نگام می کرد.

- پارسا همسرم.

چشای یلدا از تعجب گرد شد. میران هم همین طور.

میران- یسنا ازدواج کردی؟

سرم رو تکون دادم و به پارسا نگاه کردم.

- اشکالی داره؟

میران سرش رو تکون داد و گفت:

- نه اصلا، تبریک میگم.

و دستش رو به سمت پارسا گرفت و گفت:

- میران هستم، برادر یسنا.

پارسا دستش رو گذاشت توی دست میران و گفت:

- خوشوقتم آقای زمانی. پارسا بهراد هستم.

میران دستش رو روی شونه ی پارسا گذاشت و گفت:

- من رو میران صدا کن.

پارسا لبخندی زد و به سمت یلدا برگشت و گفت:

- سلام.

یلدا بدون هیچ لبخندی بهش نگاه کرد. شاید فکر کرده به خاطر پارسا از رادین و پسرم گذشتم و شاید فکرای دیگه.

یلدا سرش رو تکون داد و گفت:

- خوشوقتم.

پارسا خم شد و دست یلدا رو بوسید و گفت:

- می دونم من رو به عنوان دامادتون قبول ندارید و بهم اعتماد ندارید ولی واسه جلب اعتمادتون و اینکه قبولم کنید، هر کاری می کنم.

یلدا با تعجب به حرفای پارسا گوش داد و میران لبخندی زد. یلدا شاید ندونی ولی پارسا از سر من زیاده.

- میران کی می تونم بابا رو ببینم؟

میران- هر وقت که بخوای.

پارسا- پزشکش کیه؟

میران- دکتر افشارمنش.

پارسا- دکتر شهاب افشارمنش؟

میران سرش رو تکون داد و گفت:

- می شناسیش؟

پارسا- آره، هم دانشگاهی بودیم.

میران با تعجب گفت:

- مگه تو هم پزشکی؟

پارسا لبخندی زد و گفت:

- آره، متخصص قلبم.

میران- به به! 

و بعد رو به من گفت: 

- میگما، یسنا آقای دکتر تور کردیا.

لبخندی زدم و گفتم:

- پرو نشو میران. می خوام بابا رو ببینم.

لباس مخصوص پوشیدم و رفتم توی سی سی یو.

میلاد، پدرم خیلی آروم خوابیده بود. می دونستم قلبش خیلی درد داره. میران گفته بود باید عمل بشه ولی بابا گفته تا زمانی که من نباشم گفته، قبول نمی کنه. حالا من برگشتم.

کنار تختش نشستم و دستش رو توی دستم گرفتم. آروم اشک می ریختم. دلم براش خیلی تنگ شده بود. حالا می فهمیدم توی تمام این سال ها از چه نعمتی محروم بودم. خوشحالم که به دو تا بچه ی بی سرپرست خانواده بخشیدم. همون جا کنارش نشسته بودم و سرم روی دستش گذاشتم و دست پدرم رو بوسیدم و توی سکوت بیمارستان اشک می ریختم و برای سلامتی پدرم و همه ی مریضا دعا می کردم.

با حرکت دستی چشمام رو باز کردم. میلاد بیدار شده بود و با ناباوری نگاهم می کرد. سعی می کرد حرفی بزنه ولی ماسکی که برای تنفس زده بود، بهش اجازه ی حرف زدن نمی داد.

می دونستم هیجان زده شده و هیجان براش خوب نیست.

- بابا آروم باش. منم، یسنا. فقط آروم باش. هیجان واسه ی قلبت ضرر داره.

قطره اشکی رو که از چشمش چکید دیدم و قلبم فشرده شد. چقدر پیر شده بود، لاغر شده بود. صدای بوق دستگاه اومد، ترسیدم.

از سی سی یو بیرون زدم. به سمت میران رفتم و گفتم:

- داداش، هیجان زده شده. واسش خوب نیست، دکتر رو خبر کن.

پارسا تا حرفم رو شنید، دوید سمت سی سی یو و میران هم پشت سرش رفت که پزشکش رو خبر کنه. دوست نداشتم پدرم رو که همیشه قوی بود رو توی ضعف ببینم. واسه همین نرفتم و پشت در سی سی یو به انتظار نشستم. چشمم رو بستم و یاد کودکیام افتادم. صداهای جیغم که از هیجان بود توی گوشم بود. زمانی که من رو روی کولش می ذاشت و می چرخوند. آروم آروم اشک می ریختم و برای سلامتیش دعا می کردم.

نمی دونم چقدر گذشت ولی دستی روی شونم قرار گرفت. چشمام رو باز کردم، پارسا با لبخند جلوم ایستاده بود. با دیدنش ایستادم و نگران پرسیدم:

- چی شد؟

- به خیر گذشت.

خودم رو انداختم تو بغلش و گریه کردم و خدارو شکر می کردم. پارسا هم بدون حرف بغلم کرده بود. دستش رو روی سرم می کشید و نوازشم می کرد.

بعد چند دقیقه که آروم شدم، از بغلش بیرون اومدم که گفت:

- بهتره بریم خونه استراحت کنی.

نشستم روی صندلی، پارسا هم کنارم نشست.

- می خوام پیش بابا باشم.

پارسا دستم رو گرفت و گفت:

- بیا بریم آپارتمان من، یکم استراحت کن. شب بر می گردیم.

خیلی خسته بودم. بدون حرف بلند شدم و ایستادم و گفتم:

- باشه بریم.

-اینجا منتظر بمون تا برم به میران بگم.

سرم رو دیوار تکون دادم و منتظرش ایستادم.

با صدای پارسا چشمام رو باز کردم.

- میران میگه بریم خونه ی خودتون.

نمی خواستم برم اونجا. کلی خاطره با رادین اونجا داشتم. دوست نداشتم زنده بشن یعنی هنوز توان روبرویی نداشتم.

سرم رو به نشونه نه تکون دادم و گفتم:

- بریم خونه ی خودت.

- مطمئنی؟

سرم رو تکون دادم و حرکت کردم. پارسا هم کنارم راه افتاد.

سه ساعتی بود که پشت در منتظر یه خبر بودیم. عمل باید تا یک ساعت دیگه تمام بشه. خیلی نگران بودم. پارسا همه ی آزمایشا رو چک کرده بود و بهم گفته بود عملش خطرناکه ولی درصد موفقیت بالا هست.

توی این سه هفته ای که اینجا هستم، حرفی از یاسا و رادین کسی نزده. دوست دارم پسرم رو ببینم. می دونم میران خبر داره ازشون ولی تا الان حرفی نزده. تمام این مدت خونه ی پارسا بودم. فقط سه چهار شبی که پارسا مجبور شد بره شیراز، رفتم خونه ی مامان اینا. خونه ی سابقم و توی اتاق سابقم خوابیدم. یلدا تقریبا از پارسا خوشش میاد. مخصوصا که پارسا بهش قول داد خودشم بره توی اتاق عمل و حواسش به همه چیز باشه.

هر سه نفر منتظریم که در اتاق عمل باز بشه.

از میران شنیدم خاله اینا رفتن آلمان واسه ی زندگی و عمو هم الان با خانوادش توی سفره و نمی دونه که بابا عمل کرده. از میران شنیدم اشکان ازدواج کرده، با یه دختری به اسم بهناز. یعنی ممکنه بهناز دوست خودم باشه؟ میران گفت، نمی دونه که همونه یا نه.

در اتاق عمل باز شد و بالاخره پارسا و دکتر افشار اومدن. هر سه به سمتشون رفتیم.

میران با نگرانی پرسید:

- چطور پیش رفت؟

افشار سرش رو تکون داد و گفت:

- خیلی خوب بود، فقط امشب رو باید توی سی سی یو باشه تا بهوش بیاد.

نفسی از سر آسودگی کشیدم و به پارسا نگاه کردم. لبخندی زدم واونم جوابم رو با لبخند داد. چشاش داد می زد خسته هست.

رفتم سمتش و گفتم:

- خسته نباشی.

- مرسی خانمی.

- پارسا می خوای تا بابا بهوش میاد، بریم خونه استراحت کنی؟

پارسا لبخند شیطونی زد و گفت:

- اگه تو هم میای، چرا که نه؟

خندیدم و سرم رو تکون دادم.

***

در اتاق رو باز کردم، صدای مردونش به گوشم خورد.

- خیلی خوشحالم که حالتون خوبه پدرجون. اگه می دونستم قرار عمل کنید، زود تر می اومدم از سفر. یاسا هم خیلی دلتنگتون هست ولی گفتم اول خودم بیام ببینم حالتون چطوره، بعد یاسا رو بیارم.

باورم نمی شد. یعنی واقعا رادین بود؟ یاسا کجاست؟ یعنی سفر بود که نیومدن؟ خواستم برگردم که میران من رو دید و گفت:

- یسنا چرا دم در ایستادی؟ بیا تو.

رادین برگشت عقب، انگار باورش نمیشد که منم. منم ناباورانه نگاهش می کردم. سعی کردم به خودم بیام، لبخند کج و کوله ای زدم و سلام کردم.

میلاد یا صدای ضعیفی گفت:

- سلام دخترم، اومدی؟

با قدمای سست رفتم سمت میلاد. خم شدم، بوسیدمش و گفتم:

- آره دیگه، ببخشید امروز یکم دیر اومدم.

و رو به میران گفتم:

- داداش تو خسته ای، برو خونه استراحت کن. من اینجام.

و رو به رادین گفتم:

- سلام آقای زامیاد. خوب هستین؟

رادین هنوز توی شک بود. من انتظار دیدنش رو داشتم ولی اون واقعا باورش نمی شد که منم. خیره نگاهم می کرد. جو سنگینی توی اتاق بود. بالاخره به خودش اومد و با لحن سردی گفت:

- سلام مرسی. شما خوب هستین؟

از لحن سردش دلم شکست ولی به روی خودم نیاوردم و گفتم:

- مرسی ممنون.

با اینکه تشنه بودم از پسرم بپرسم ولی هیچی نگفتم.

کنار میلاد نشستم و گفتم:

- بابا تا دو، سه روز دیگه مرخصیا.

میلاد لبخند نیمه جونی زد و گفت:

- آره اگه خدا بخواد.

در باز شد و یلدا اومد تو. با دیدن رادین رفت سمتش و بغلش کرد و گفت:

- سلام پسرم. خوش گذشت؟ یاسا خوبه عزیزم؟

رادین یلدا رو بوسید و گفت:

- مرسی مامان، شما خوبین؟ آره خوبه، پدر من رو درآورد توی این مدت.

یلدا با خنده به سمت میلاد اومد و گفت:

- بچه هست دیگه، چه میشه کرد؟ بیارش ببینمش. دلم واسه ی عزیز دل مادر بزرگ تنگ شده.

چه راحت می گفت عزیز دل مادر بزرگ! اون پسرم بود، منم دوستش داشتم. توی تمام این سال ها با حسرت یه بار در آغوش کشیدنش زندگی کرده بودم. بغض گلوم رو گرفته بود. سنگینی نگاهی رو روی خودم احساس می کردم، حدس می زدم رادین باشه.

رادین- چشم مامان، فردا میارمش دیدن بابا. شما هم ببینیش.

به کمپوتی که توی دستم بود، زل زده بودم و سعی می کردم بازش کنم ولی تو اون لحظه زورم نمی رسید. دستی اومد و ازم گرفتش. سرم رو بالا کردم که به صاحب دست نگاه کنم، میران بود. لبخندی زد و گفت:

- جوجو این رو بده من، آخه تو زور داری؟!

بغضم رو فرو دادم و با لحن مصنوعی خندیدم و گفتم:

- جوجو دیگه کیه؟ من خرس گنده شدم داداش.

خندید و با دست آزادش موهام رو بهم ریخت و گفت:

- ولی تو هنوز واسه ی من جوجو هستی.

لبخندی زدم و بهش نگاه کردم، نمی دونم تو نگام چی دید که سرش رو انداخت پایین.

شاید التماسِ دیدن بچه ام خیلی تابلو بود.

میلاد و یلدا با هم حرف می زدن و میرانم از رادین در مورد سفرش یه چیزایی می پرسید و منم ساکت به حرفاشون گوش می دادم.

گوشیم زنگ خورد و باعث شد هر چهار نفر بهم نگاه کنن، با شرمندگی گفتم:

- ببخشید، حواسم نبود بذارم روی سایلنت.

میلاد با لبخند گفت:

- راحت باش عزیزم، جواب بده.

گوشیم رو از توی کیفم درآوردم و بدون اینکه به شماره نگاه کنم، جواب دادم. با شنیدن صدای شهرزاد ذوق کردم.

- سلام یسنا جوون.

- سلام عزیزم، خوبی؟

- والا تو بهتری، بچه هات رو گذاشتی سر دل من، رفتی با شوهرت گردش.

خندیدم و گفتم:

- آره. نیستی، اینقدر خوبه، چه گردشیه! جات خالی، همش تو بیمارستان.

- باشه بابا، حالا با باباش اینا آشتی کرده ها، ببین چه لوس شده!

- رزی کی لوس شده؟ تو یا من؟

- تو دیگه. کی برمی گردی؟

- نمی دونم، یکی دو هفته ی دیگه شاید.

- یسنا حواست هست باید بری سرکار؟

کلافه گفتم:

- می دونم، پارسای بدبختم یه پاش اینجاست یه پاش اونجا. هرچی زود تر برمی گردم. بذار حال بابا بهتر بشه.

شهرزاد پوفی کشید و گفت:

- بچه ها هم خیلی بی تاب شدن. از وقتی اومدن، شما دو تا نیستین. فقط دو، سه بار پارسا رو دیدن.

ناراحت گفتم:

- می دونم چی میگی. تو هم توی زحمت افتادی، همه ی مسئولیت من افتاده رو گردنت.

- این چه حرفیه؟ وظیفمه. تازه من عاشق بچه ها هستم. فعلا کاری نداری عزیزم؟

- نه، من از اولم کاری نداشتم، تو زنگ زدی.

خندید و گفت:

- خیلی پرویی یسنا. سلام به پارسا رو برسون. خداحافظ.

خندیدم و گفتم:

- می دونم، حتما تو هم بچه ها رو ببوس.

گوشی رو قطع کردم. رادین نگاهم می کرد، منم نگاهش کردم. با ناراحتی نگاهم می کرد و لبخند تلخی زد و سرش رو برگردوند.

بغض تو گلوم اومد، دلم می خواست بهش بگم می خوام پسرم رو ببینم ولی یه جورایی از بودنش معذب بودم و خجالت می کشیدم.

با صدای یلدا به خودم اومدم.

- یسنا، پارسا کجاست؟

رادین با کنجکاوی نگاهم کرد و من معذب از بودن رادین جواب دادم.

- صبح تازه اومد، منم بهش گفتم استراحت کن، بعد از ظهر بیا پیش بابا. خیلی خسته شده توی این مدت.

یلدا- بنده خدا خیلی تو زحمت افتاد.

میران- آره یسنا، بهتره اون برگرده شیراز، تو هم برگردی خونه.

میلاد- آره بابا جوون، حق با یلدا و میرانه.

به سختی گفتم:

- ممنونم از همتون ولی من و پارسا به زودی برمی گردیم شیراز.

دوست نداشتم دلشون رو بشکنم ولی زندگی من شیراز بود.

میلا با تعجب گفت:

- چرا دخترم؟

لبخند کج و کوله ای زدم و گفتم:

- خب، من کارم و زندگیم اونجاست.

میران گفت:

- خب، بیاین تهران زندگی کنین. کارم که واسه ی تو قحط نیست، شرکت بابا هست.

با تفکر گفتم:

- نمی دونم، باید با پارسا حرف بزنم.

نمی دونستم قبول می کنه یا نه. خودم با اینکه دوست داشتم پیش خانوادم باشم ولی نمی دونم چرا ترجیح می دادم هر چی پارسا گفت رو قبول کنم.

میلاد سر تکون داد و گفت:

- بهتره راضیش کنی که بیاین پیش ما، این جوری پیش مایی و جبران این چند سال میشه.

به رادین نگاه کردم. با ناراحتی بهم نگاه می کرد، نه به سردی نگاه اولش، نه به ناراحتی الانش. اصلا واسه ی چی ناراحته؟

تازه من باید جریان کیهان و پانیذ هم به یلدا و میلاد بگم و نمی دونستم عکس العملشون چیه.

با صدای رادین به خودم اومدم.

رادین- بابا، من برم اگه کاری ندارید باهام. یاسا هم پیش مامانمه، برم برش دارم بریم خونه.

دلم می خواست بگم منم میام باهات تا پسرم رو ببینم ولی امکان نداشت.

میلاد- آره پسرم، برو استراحت کن. تو هم خسته ای. فردا یاسا رو بیار ببینم.

رادین به سمت بابا رفت و بوسیدش و بعدم یلدا رو بغل کرد و با میران دست داد و آخر سر به من گفت:

- خداحافظ خانم زمانی.

خانم زمانی؟ پوزخندی زدم. یه روزی یسنا بودم، عشقش، عزیز دلش. حالا شدم خانم زمانی؟

رادین از اتاق رفت بیرون و من به خودم اومدم. انگار با رفتنش دیگه امکان نداشت پسرم رو ببینم. بدون فکر از سر جام بلند شدم و رفتم دنبالش، باید باهاش حرف بزنم.

از اتاق میلاد دویدم بیرون. دیدمش، انتهای راهرو بود. نمی دونم چرا احساس می کردم این آخرین فرصته که ازش بخوام بذاره یه بار دیگه پسرم رو ببینم.

دم در آسانسور بهش رسیدم. رفت توی آسانسور، خودم رو انداختم داخل. با تعجب نگاهم کرد ولی چیزی نگفت. دکمه ی همکف رو زد. کسی توی آسانسور نبود. تمام جرات رو جمع کردم و گفتم:

- باید باهات حرف بزنم.

رادین نگاهم کرد، سرد و با لحن سرد تری گفت:

- تو تمام حرفات رو قبل رفتنت زدی. فکر نمی کنم چیزی مونده باشه.

با سماجت گفتم:

- ولی مونده.

رادین پوزخندی زد و گفت:

- من حرفی با تو ندارم.

با کلافگی گفتم:

- حرف داشتن یا نداشتن تو مهم نیست، مهم اینه که من حرف دارم و تا نزنم، بیخیال نمی شم.

رادین نیشخندی زد و گفت:

- هنوز خودخواهی یسنا.

با شنیدن اسمم از زبونش هیچ احساسی پیدا نکردم. همیشه فکر می کردم اگه یه بار دیگه رادین رو ببینم یا صداش رو بشنوم، از احساس تنفر منفجر میشم ولی الان هیچ احساسی نسبت بهش نداشتم.

آسانسور ایستاد و رادین پیاده شد. منم دنبالش. رفت توی محوطه بیمارستان و یه گوشه ایستاد و گفت:

- می شنوم.

نگاهی به اطرافم کردم، محوطه ی بیمارستان به خاطر وقت ملاقات شلوغ بود.

- قبلاها با ادب تر بودی.

رادین پوزخند زنان به سمت نیمکتی رفت و گفت:

- داری میگی قبلاها، الان همه چی فرق کرده.

سعی کردم تمام تمرکزم رو جمع کنم و اعتماد به نفسم رو از دست ندم. نه من از حاشیه خوشم می اومد، نه رادین. یه راست رفتم سر حرفم.

- من می خوام پسرم رو ببینم.

رادین اول با تعجب نگام کرد و بعد زد زیر خنده، قهقه می زد. حرصم دراومده بود.

- چرا می خندی؟

رادین سعی کرد خندشو کنترل کنه. فهمیدم عصبانی شده.

- کدوم پسرت؟

- مگه من چند تا پسر دارم؟

رادین ابروش رو بالا انداخت و گفت:

- من که نمی دونم. قدیما که یکی داشتی ولی گفتم شاید الانم از دوست پسری چیزی، بچه داشته باشی.

طعنه می زد. بغض گلوم رو گرفت. من دیگه توانایی اینکه باهاش جر و بحث کنم یا جوابش رو بدم رو نداشتم. هرچی می خواست می تونست فکر کنه ولی من می خوام پسرم رو ببینم.

با صدایی که از ته چاه درمی اومد، گفتم:

- می خوام یاسا رو ببینم.

- واقعا با چه امیدی می خوای ببینیش؟ اون حتی تورو نمی شناسه. نمی دونه مادرش کیه. اگه بفهمه مادری مثل تو داره، ضربه می خوره، کسی که معلوم نیست توی این نه سال کجا بوده. من خانوادت نیستم که بگم هر وقت خواستی برو، هر وقت خواستی بیا. من رادینم، زنی رو که می دونم چی کار کرده و نمی دونم نه ساله داره چی کار می کنه، به عنوان مادر پسرم بهش معرفی نمی کنم.

تمام حرفاش با طعنه بود. یادآور گذشته بود. بغضم مثل سنگ تو گلوم گیر کرده بود. خدایا تو خودت می دونی من توی این چند سال با یاد پسرم بودم و به امید یه بار دیدنش زنده هستم.

با لحن آلوده به التماس گفتم:

- رادین بی انصافی نکن. بزار یه بار ببینمش، حتی شده از دور. نگو مادرشم ولی بی انصاف نباش. فقط این حق رو بهم بده.

رادین با پوزخند گفت:

- بی انصافی؟ کی؟ من یا تو؟ تو که گذاشتی رفتی بی انصافی کردی یا من؟ حتی نموندی ببینی چی میگم تو جوابت. فقط رفتی بدون اینکه نظر کسی واست مهم باشه. بدون اینکه بذاری آخرین بار ببینمت.

با ناراحتی گفتم:

- نمی دونستم عکس العملت چیه. ترسیده بودم، خسته بودم، از اون زندگی، از تو، از پسرم و از همه متنفر بودم.

رادین داد زد:

- الان تنفرت برطرف شده که برگشتی پسرت رو بببینی؟

اشکام آروم آروم سرازیر شد.

- من اون موقع افسرده بودم، توی یه زندگی اجباری قرار داشتم.

رادین سرش رو تکون داد و گفت:

- متاسفم یسنا ولی الان خیلی دیره، خیلی دیر. بذار تصویر قشنگه یه مامان فداکار توی ذهن یاسا بمونه. با برگشتنت همه چی رو خراب نکن.

فداکار؟ چه تصویری؟ رادین از من چی به یاسا گفته؟

- رادین یعنی حقم از پسرم، دیدنش هم نیست؟

رادین کلافه گفت:

- اون موقع که گذاشتی رفتی، هر چی حق داشتی هم با خودت بردی و چیزی پیش من نذاشتی.

با التماس گقتم:

- فقط یه بار. من تمام این سال ها با عکسای اون زندگی کردم. هنوز حق این رو دارم یه بار دیگه ببینمش.

رادین پوزخندی زد و گفت:

- چه تفاهمی! اونم تمام این سال ها با عکس مادر خائنش زندگی کرده.

گریم به هق هق تبدیل شده بود. دست و پام سست بود. حرفای رادین تیشه به قلب خسته ی من بود. روی زمین نشستم و اشک می ریختم. رادین چند لحظه نگام کرد و بعد اومد سمتم و دستش رو گذاشت دور شونه هام و بلندم کرد، روی نیمکت محوطه بیمارستان گذاشت. خودشم هم کنارم نشست. هنوز توی بغلش بودم. سرم روی سینش بود. رادین کلافه بود و می دونستم اینکه تو بغلشم کار درستی نیست و اگه پارسا ببینه عکس العملش چی می تونه باشه ولی توی اون لحظه پسرم واسم مهم بود.

رادین با لحن کلافه ای گفت:

- اون سال ها هر دو اشتباه کردیم. اصلا دوستی ما دو تا از اولش اشتباه شروع شد. بچه دار شدن و ازدواج هم اشتباه های بعدیش. اینقدر اشتباه کردیم که تو تمام این سال ها، هر چی فکر کردم که کدوم یکی مقصر بودیم، هنوز به هیچ نتیجه ای نرسیدم. تو بگو، کی مقصر بود؟ من یا تو؟ الان دیگه مهم نیست. مهم اینه که گذشته گذشته و ما آینده رو در پیش رو داریم، با یه بچه. من نذاشتم هیچ وقت بفهمه چرا رفتی. البته جسته و گریخته می دونه با هم مشکل داشتیم و اون تمام حق رو به تو میده. من خیلی از خود گذشتگی کردم که تو رو مقصر ندونه. بزرگترین آرزوی اونم دیدن تو هست. هر وقت خواستی بیا و ببینش. نمی خواد واسه ی دیدنش به من التماس کنی. من اون رو از تو دارم. هر چی باشه تو یه مادری. البته نمی دونم چی باعث شده که تو عوض بشی ولی من الان فقط شیشه خورده های یسنای مغرور چند سال پیش گذشته رو می بینم. به نظرم اون یسنایی که با پرویی ساعت رو به دستم بست یا خودش رو دعوت کرد به ناهار، دیگه مرده.

ساکت شد. سرم رو بلند کردم و نگاش کردم. چشمم پشت سرش به پارسا خورد، با بهت نگاهم می کرد. ته نگاهش دلخوری و دلگیری بود. رادین تو فکر بود و به جلوی پاش زل زده بود و پارسا هم نگاهم می کرد. با التماس به پارسا نگاه می کردم، نمی خواستم از دستش بدم. اون اولین مردی بود که از ته دل دوستش داشتم. علاقم براساس عقل بود نه یه حس زود گذر.

رادین دوباره به حرف اومد، نگاهم رو از پارسا گرفتم و به رادین نگاه می کردم. رادین سرش رو بلند کرده بود و توی چشمم نگاه می کرد ولی چشای من دیگه چشمای سبزش رو نمی دید. یه جفت چشم دلخور مشکی رو پشت سرش می دید.

- یسنا من خیلی فکر کردم. هر دو مقصر بودیم. توی این سال ها هم به اندازه کافی سختی کشیدیم. بیا یه فرصت دیگه بهم بدیم. این بار هر دو بزرگ شدیم و یاسا رو داریم. می تونیم خوشبختی رو بسازیم، هر سه تایی. من همه چی رو فراموش می کنم و از تو هم می خوام فراموش کنی. قول میدم هیچ وقت ازت درمورد اون مرد یا این چند سال سوالی نکنم.

درخواست رادین واقعا تعجب آور بود. هیچ وقت فکرشم نمی کردم رادین همچین درخواستی بهم بده.

رادین منتظر بهم نگاه می کرد ولی من نگاهم به سمت پارسا بود، با دلخوری نگاهش رو ازم گرفت و راهی رو که اومده بود، رفت.

به جای خالی پارسا نگاه کردم. اگه دوباره برمی گشتم پیش رادین می تونستم واسه ی همیشه یاسا رو داشته باشم ولی می دونستم نمی تونم رادین رو دوست داشته باشم و کمبود رو احساس می کنم، کمبود عشق رو. عشق پارسا و بچه هام رو از دست میدم و من نمی خواستم خوشبختی که الان داشتم رو از دست بدم و سرش قمار کنم.

به رادین نگاهی کردم، هنوز منتظر نگام می کرد. لبخندی زدم و تصمیم آخرم رو گفتم:

- اولش نمی دونستم بهت چی بگم. فکرشم نمی کردم یه همچین درخواستی از طرفت داشته باشم ولی الان که فکرش رو می کنم می بینم این می تونه یه امتحان باشه از طرف خدا که من آیا خوشبختی که الان دارم رو توی ریسک می اندازم و قمار می کنم سر زندگی که معلوم نیست آخرش به کجا ختم بشه. من و تو امتحانمون رو از دست دادیم. تنها چیزی که الان ازت می خوام اینه که بذاری گه گاهی پسرم رو ببینم.

رادین با گنگی نگاهم می کرد. از سر نیمکت بلند شدم و کیفم رو توی دستم گرفتم. باید می رفتم پیش پارسا و بهش می گفتم، آرامشی رو که الان کنارش دارم به هیچ عنوان از دست نمیدم. به رادین نگاه کردم و حرف آخرم هم زدم:

- من باید برم، برم دنبال کسی که ازم دلخوره از اینکه توی بغل تو بودم و بهش توضیح بدم که سوء تفاهم شده. من اون کس رو دوست دارم. هیچی نمی تونه وسوسم کنه که اون رو از دست بدم که پسرم رو داشته باشم. قبول دارم که من اگه لیاقت داشتنش رو داشتم همون موقع ولی نمی کردم. من فقط ازت می خوام بذاری بیام ببینمش.

رادین از سرجاش بلند شد و ایستاد و گفت:

- این حرف آخرته یسنا؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- آره هست.

رادین لبخندی زد و گفت:

- باورم نمیشه که بزرگ شدی. حالا هم بیا بریم دنبال کسی که دوستش داری. می خوام ببینم این مرد خوشبخت کیه.

و خودش جلو جلو راه افتاد. منم لبخندی زدم و دنبالش رفتم.

سوار ماشین رادین شدم و آدرس آپارتمان پارسا رو دادم، تنها جایی که ممکن بود رفته باشه. رادین با آخرین سرعت می رفت. دم در آپارتمان ایستاد. من سریع پیاده شدم.

رادین صدام زد و گفت:

- یسنا من دیگه میرم. به یاسا میگم منتظرت باشه و برات آرزوی خوشبختی می کنم.

لبخندی زدم و گفتم:

- مرسی رادین. خیلی ممنونم. منم واسه ی تو آرزوی خوشبختی می کنم.

رادین تک بوقی زد و حرکت کرد. منم پشت سرش دستم رو تکون دادم و رفتم تو آپارتمان. سریع پریدم تو آسانسور و قیافه بهم ریختم رو درست کردم. آسانسور توی طبقه چهارم ایستاد. کلید رو انداختم رو رفتم تو، استرس داشتم. صدایی نمی اومد، نکنه پارسا خونه نباشه. از این فکر دلم شکست. رفتم توی اتاق خواب، پارسا روی تخت با لباسای بیرون دراز کشیده بود. چقدر معصوم خوابیده بود. کنارش خوابیدم و سرم رو گذاشتم روی سینش. منبع آرامش من آغوش پارسا بود.

- اینجا چی کار می کنی؟

از لحن سرد کسی که دوسش داشتم، قلبم فشرده شد ولی می دونستم اشتباه از خودم بود. پس سعی کردم جبران کنم.

- اینجا جای منه.

پارسا سعی کرد کنارم بزنه و گفت:

- تا یک ساعت پیش که جات تو بغل شوهر سابقت بود.

از حرفش دلگیر شدم و گفتم:

- پارسا من دوستت دارم و تو رو به هیچ کس نمی فروشم. آرامشی که کنارت دارم ارزشمنده واسم. به خاطر تو از پسرم گذشتم و الان هر چی بگی دلگیر نمیشم و بهت حق میدم. من اشتباه کردم ولی تو رو دوست دارم، خیلی هم دوست دارم. من تو رو و بچه هامون رو دوست دارم.

دست پارسا دور کمرم حلقه شد و دوباره سرم رو گذاشت رو سینش و سرم رو بوسید.

سرم رو بلند کردم و نگاش کردم.

- پارسا من رو می بخشی؟

پارسا آهی کشید و گفت:

- کدوم عاشقی هست که نتونه معشوقش رو ببخشه. یسنا منم دوست دارم. کنار تو و بچه هامون لذت داشتن خانواده رو درک کردم و نمی خوام این لذت رو از دست بدم.

لبخندی زدم و سرم رو دوباره روی سینش گذاشتم. پارسای من فوق العاده بود. پارسا مال من بود و هیچ جوری از دستش نمی دادم. این بار غرورم رو کنار می ذارم و واسه ی خانواده ای که دارم می جنگم و به راحتی چیزی رو از دست نمیدم و فرار نمی کنم. این بار کنار پارسا و دوشادوش مرد من می جنگم و یاد می گیرم ببخشم.

" آن زمان که باید دوست بداریم کوتاهی می کنیم.

آن زمان که دوستمان دارند لجبازی می کنیم.

و بعد،

برای آنچه از دست رفته آه می کشیم، آه ... "

پایان 

حدیث سما

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com